فیلتر شده است

علیه سانسور

2007-05-29T15:42:00.000+03:30

به علت فیلتر شدن وبلاگ آزادی برابری از این به بعد مطالب وبلاگ را در آدرس جدید وبلاگ دنبال کنید

http://azady-barabary.blogspot.com/

با تشکر

وبلاگ آزادی برابری

وبلاگ آزادی برابری فیلتر شد

2007-05-29T15:21:00.001+03:30

از سوی دانشجویان دانشگاه تهران باخبر شدیم از امروز صبح وبلاگ دانشجویی16 آذر

( آزادی برابری) از سوی سایت مرکزی دانشگاه تهران مسدود شده است و

در حال حاضر دانشجویان پردیس مرکزی دانشگاه تهران قادر به استفاده

از این وبلاگ دانشجویی نیستند.

تصاویر روز گذشته اعتراضات مردم اروپا در آلمان

2007-05-29T15:01:00.001+03:30

به بهانه‌ی ملاقات چند دانشجوی دانشگاه مازندران با کروبی

2007-05-28T21:51:00.000+03:30

بیژن صباغ

حزب اعتماد ملی – اپوزیسیون نمایشی حاکمیت!!! – یکی از ارگان‌هایی بود که از اتفاقات اخیر دانشگاه مازندران و دستگیری پانزده دانشجوی این دانشگاه به نفع حزب باصطلاح معترض و تبلیغ نماینده‌ی عصیان‌گرش به عنوان یک چهره‌ی ریش‌سفید اجتماعی استفاده نمود.

روزنامه‌ی اعتماد ملی چندی پیش خبری از دیدار دانشجویان بازداشت شده‌ی دانشگاه مازندران با مهدی کروبی، دبیر کل حزب اعتماد ملی چاپ کرد. در این دیدار که 4 تن از دانشجویان بازداشت شده با کروبی داشتند از او خواستند که حامی دانشجویان باشد و مسأله‌ی حمله به حریم دانشگاه مازندران را پیگیری کند. دبیر کل این حزب با محکوم کردن نهادهای خارج دانشگاهی نسبت به حمله به دانشگاه و شکستن حریم امنیتی دانشجویان، گفت: «دانشجویان باید هوشیار باشند تا بهانه به دست دیگران ندهند.» به بهانه‌ی این دیدار، ذکر چند نکته را ضروری می‌دانیم:

1. حزب «اعتماد ملی» به عنوان اپوزیسیون نرم رژیم (یا شاید پوزیسیون سخت آن!) نه تنها جایی در معادلات قدرت حاکم ندارد، بلکه فلسفه‌ی وجودیش از زمان مخالفت با انتخاب احمدی‌نژاد و حمایت لفظی از جنبش معترض دانشجویی شکل می‌گیرد. این که این حزب به لحاظ سیاسی قدرت کوچک‌ترین دخالتی را در توازن قوای جمهوری اسلامی ندارد و لفاظی‌های کروبی هم اینک تنها به سوپاپ اطمینان حاکمیت در برابر اعتراضات فزاینده به وضعیت آزادی بیان در ایران تبدیل شده است، اکنون پس از بیش از یک سال از آغاز به کار این حزب برای همگان آشکار شده است.
ساختار سیاسی ایران به دلیل تناقضات درونی و حتی شکل بوروکراتیک و قانونی‌اش، اجازه‌ی دخالت کروبی‌ها که تقدیس انتخابات ریاست جمهوری را شکسته و حضور احمدی‌نژاد در کرسی ریاست جمهوری را «تقلب واضح» می‌خوانند، حتی در روبنای سیاسی و بازی‌های اشرافی سیاست غیرپارلمانی ایران را نمی‌دهد. دولت پوپولیستی با دیدی ترحم‌انگیز به کروبی سرخورده‌ای اجازه‌ی تأسیس حزب داد که گمان می‌کرد با جنجال‌های مطبوعاتی و تبدیل شدن به یک چهره‌ی معترض می‌تواند در انتخابات آتی ریاست جمهوری نتیجه‌ی موفقیت‌آمیزتری کسب کند.

2. برخلاف عقیده‌ی کروبی که اقدامات اخیر نیروهای امنیتی در قبال دانشجویان را «ارمغان و محصول ایام اصلاحات» می‌داند، باید گوشزد کنیم که اتفاقاتی از این دست، تا زمانی که ساختار سیاسی ایران به سمت دموکراتیزه شدن میل نکند (که این خود نیازمند تغییرات بنیادین در مناسبات اقتصادی و سیاسی حاکم است و بعداً مفصل‌تر به این موضوع خواهیم پرداخت)، هزاران سال پس از پوسیدن لاشه‌های اصلاحات نیز به وقوع خواهند پیوست. بدنه‌ی مردمی اصلاحات در مقابله با نیروهای حافظ امنیت ملی در داخل به هیچ کجا ره نسپرد. خاتمی در مقابل ایستادن تانک روبه‌روی کوی دانشگاه تهران مجبور یه سکوت شد. جنبش 18 تیر با خفت در نطفه خفه شد و مردم امیدوار، یک بار دیگر پس از سرکوب‌های گسترده‌ی نیروهای چپ پس از انقلاب، از هرگونه تغییر در مناسبات قدرت در ایران ناامید شدند. این شاید یکی از اساسی‌ترین دلایل رأی آوردن احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست جمهوری بود. احمدی نژاد که – البته – با شعار «مردم»، «عدالت» و «مهرورزی» پا به عرصه‌ی سیاست ایران گذاشت، نسبت به ناشیگری نیروهای امنیتی در قبال دستگیری دانشجویان، کوچک‌ترین واکنشی نشان نداد.
آیا این‌ها خود گواه ضعف جنبش‌های «از بالا چانه‌زن» برای تعدیل حداقل‌ترین قوانین اجتماعی برای مردم همیشه‌در‌ستم ما نیست؟

3. بنده به عنوان یکی از دستگیرشدگان، آزادی همه‌ی 15 نفر را نه در گروی درخواست زاهدی (وزیر علوم) از باباییان مبنی بر پیگیری این اتفاق و تلاش برای آزادی فوری دانشجویان می‌دانم و نه در گروی تذکر چند نماینده‌ی اصول‌گرا و اصلاح‌طلب مجلس در این مورد به احمدی‌نژاد. آزادی ما بیشتر از همه مدیون همبستگی همه‌ی دانشجویان دانشگاه مازندران (بابل، بابلسر و ساری) با دانشجویان دیگر دانشگاه‌ها و حمایت همه‌ی دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب ایران از خواست‌های بحق دانشجویان دانشگاه بابل بود. در مورد اتفاقات اخیر در مازندران، حاکمیت مجبور به سر تسلیم فرود آوردن به خواست دانشجویان شد. دانشجویانی که با تدبیر خاصی که پس از تجربه‌های خونین جنبش دانشجویی در ایران پیدا کرده بودند، تصمیم به متحد شدن و تعطیلی دانشگاه‌ها گرفته بودند. این بود مهم‌ترین دلیل فشار بر حاکمیت برای آزادی 15 دانشجوی دانشگاه.

4. چانه‌زنی 4 تن از دانشجویان بازداشت‌شده‌ی دانشگاه مازندران برای پیگیری این موضوع و تضمین گرفتن از کروبی (!) خود داستان دیگری دارد. کروبی عادت دارد حرف‌های قشنگ و مردم‌پسند بزند (مثل احمدی‌نژاد)، ولی حتی به اندازه‌ی احمدی‌نژاد که بودجه‌های مجازی و نامرئی (!) به شهرستان‌های محروم کشور اختصاص می‌دهد نیز قدرت اعمال نفوذ و پیگیری مطالبات دانشجویان را ندارد. یادمان نرود که تنها جنبش دانشجویی است که می‌تواند از جنبش دانشجویی حمایت کند. و دانشجویان مدت‌هاست که دریافته‌اند باید رادیکال شد و به ریشه دست برد. این چیزی نیست که کسی بخواهد به جنبش تزریق کند، بلکه موقعیت عینی و زمینی دانشجو اقتضا می‌کند که رادیکال باشد. ما میلیون‌ها بار برای اساس‌نامه‌ی انجمن‌های اسلامی و شوراهای صنفی چانه زده‌ایم و نتیجه نگرفته‌ایم. دیده‌ایم که بارها دانشجویان خواسته‌اند تشکل‌های معلقشان را با تمسک به مسئولین دانشگاهی احیا کنند. بارها دیده‌ایم که کارگران و معلمان با جمع شدن جلوی مجلس و طرح خواسته‌هایشان و زنان با جمع کردن امضا خواسته‌اند به حقوق معوقه‌شان دست یازند و به همان اندازه شاهد بی‌توجهی مسئولین و حتی سرکوب جنبش‌های مردمی و توده‌ای بوده‌ایم. آیا دیگر زمان وارد شدن به فاز جدیدی از طرح مطالبات نیست؟
«رادیکال بودن»، تجربه‌ی عینی همه‌ی مردم نسبت به شرایط انضمامی‌شان در زیست اجتماعی (در این‌جا دانشگاهی) است: وقتی ما دستگیر شدیم، کسی نامه ننوشت، کسی از امثال قربانی و باباییان درخواست نکرد که ما را آزاد کنند و تنها چیزی که لرزه به اندام جانعلی‌زاده (رئیس دانشگاه فنی بابل) انداخت، دیدن دانشجویان خشمگینی بود که با شعار «دانشگاه تعطیل است، بیژن ما اسیر است» و «توپ، تانک، ترقه، کلاسا تق و لقه» به سوی دفترش هجوم می‌بردند. می‌گویند هنگام حمله‌ی دانشجویان به دفتر ریاست، تنها مسئولی که اندکی قوه‌ی صحبت کردن داشته، باباخانی استاد ریاضیات بوده است.

5. همه‌ی ذکاوت سیاسی کروبی در این یک جمله‌ی او نهفته است: «دانشجویان باید هوشیار باشند تا بهانه به دست دیگران ندهند.» این جمله یعنی چه؟
الف) «دیگران» برای حمله به دانشگاه و دستگیری 15 دانشجو و بازجویی‌های مکرر از آنان به بهانه نیاز دارند!!! (توجه کنید که او حتی از گفتن نام «اطلاعات» یا سران فرمانده‌ی امنیتی هم می‌ترسد و به جای آن از واژه‌ی موهوم «دیگران» استفاده می‌کند!)
ب) دانشجویان بهتر است کمی آرام‌تر و معقول‌تر برخورد کنند تا «دیگران» بهانه‌ای برای سرکوبشان نداشته باشند. آخر ما ندیده‌ایم که هیچ دانشجوی آرامی سرکوب شود!!!
ج)دانشجویان اگر در انتخابات بعدی ریاست جمهوری رأی بدهند و مثلاً من (مهدی کروبی) انتخاب شوم، دور دانشگاه را سیم خاردار می‌کشم و تدابیری اتخاذ می‌کنم که هر نیروی امنیتی (ببخشید، دیگری!) که خواست به دانشگاه نزدیک شود، بلندگوهای دانشگاه آژیر بکشد. قربانی (رئیس حراست) را هم عزل می‌کنم به جایش اکبرزاده (دادستان مهربان دادگستری بابل) را نصب می‌کنم که اطلاعاتی نیست و خیلی هم خوش‌برخورد است. این عین هوشیاری دانشجویان است!!!
د) هیچ‌کدام.
من شخصاً گزینه‌ی آخر را انتخاب می‌کنم؛ چون این جمله از درون بی‌معناست.

6. حاکمیت هم‌اکنون درگیر وصله زدن به روابطش با آمریکا برای پیوستن به بازار جهانی سرمایه و اجرای مفاد کلی اصل 44 قانون اساسی باَ موضوعیت خصوصی‌سازی ساختار اقتصادی کشور است. سیاست و اقتصاد دولتی در ایران با یک تناقض ژرف مجبور به سر فرود آوردن در برابر قدرت جهانی سرمایه‌داری به سرکردگی آمریکاست. آمریکا نگران سند چشم‌انداز بیست ساله‌ی ایران، منازعات انرژی هسته‌ای و تخطی‌های بسیار ایران از قوانین سازمانی کار جهانَی (ILO) است (چراکه در این صورت سرمایه‌ی جهانی به همه‌ی اهدافش برای استثمار نیروی کار در ابعاد جهانی نخواهد رسید) و ایران نگران حل شدن در تحریم‌های اقتصادی بین‌المللی و صدمات جبران‌ناپذیر بر پیکره‌ی اقتصاد اسلامی است. صرف نظر از بعید بودن حل شدن این چندگانگی‌ها و تبدیل شدن ساختار سیاسی و اقتصادی ایران به یک ساختار معقول و نیمه اروپایی (البته تنها برای عده‌ای از مردم)؛ توجه بیش از حد حاکمیت به امر حجاب در جامعه و ظهور تفکرات چپ در دانشگاه‌ها و کارگران و سرکوب آنان مایه‌ی تعجب است. با این همه گره پیش روی اسلام سیاسی در سطح جهانی، چرا حاکمیت هنوز از کارگران، معلمان و دانشجویان می‌ترسد و آنان را سرکوب می‌کند؟ آیا این همان حاکمیتی نیست که از تسلیحات نظامی آمریکا و اسرائیل و بمب‌هایی که ممکن است به سر مردم بی‌گناه ریخته شود هراسی به دل راه نمی‌دهد و با سینه‌ی سپر سعی در دامن زدن به افکار معترض جهانی نسبت به سیاست‌های جمهوری اسلامی در قبال انرژی هسته‌ای و مسأله‌ی حقوق شهروندی دارد؟ چرا با وجود همه‌ی این مشکلات جدی، یک سوی نگاه حاکمیت هنوز به دانشگاه‌ها و کارخانه‌هاست؟

7. کروبی جریانی است که مثل خیلی از دیگر جریانات پرورژیم و حافظ منافع جمهوری اسلامی در صدد تبلیغ خود برای کسب دست‌کم یک کرسی در تصمیم‌گیری‌های حساس سیاسی می‌باشد. پس از ملاقات دانشجویان با کروبی (دانشجویانی که باید پیروزی خود را برای عقب راندن حاکمیت به دست خودشان جشن می‌گرفتند)، حاج مهدی کروبی به فکر شام شب و سکوت خانه است که زیر لوای آن می‌تواند چند بیت از اشعار حافظ را بخواند و لذتش را ببرد. روزنامه‌ی فردا هم مختصری در این مورد خواهد نوشت....

* * *

حواسمان باشد که درگیر بازی‌های سیاسی حاکمان قدرت و سرمایه نشویم. نه کروبی و نه حتی احمدی‌نژاد نمی‌توانند جلوی یورش نیروهای امنیتی به کارگران، دانشجویان، معلمان و زنان را بگیرند. پشت پرده‌ی قدرت سیاسی در ایران گروه‌های تندرویی قرار دارند که رسیدن به بیشینه‌ی سود اقتصادی برایشان از همه چیز مهم‌تر است. آنان نگران این هستند که اعتراضات و ناآرامی‌ها در سطح کشور خللی در پیوستنشان به بازار آزاد و نیروی ارزان‌قیمت کار وارد کند. تکرار می‌کنیم که کلید حل همه‌ی معضلات تنها به قفل مشت‌های آهنین همین مردم اندازه می‌شود و لا غیر.

کودکان فردا را دریابیم

2007-05-28T20:11:00.000+03:30

حمید محبی

بنا بر آخرین آمار،‏ «سازمان جهانی کار» اعلام کرد که در ايران يک ميليون و هشتصد هزار کودک به کار اشتغال دارند! اين در حالی است که مقامات مختلف جمهوری اسلامی، بارها در اين باره اظهار داشته بودند که: امکان نظارت و بررسی اين امر به علت کمبود نيروی انسانی مقدور نيست! بنا به گزارش‏ «يونيسف»، در اوائل سال گذشته، نيز: در ايران در حدود ۲/۹ درصد کودکان به کار اشتغال دارند و به مدرسه نمی‌روند. اين کودکان بين شش‏ و چهارده ساله‌اند!

وضعيت فلاکت بار کودکان ايران، يک قصه پر غصه است که سال‌هاست دل و جان کودک دوستان و تلاش‏ گران حقوق کودکان را می‌لرزاند. به کار کشيده شدن روزافزون کودکان ، در متن بيکارسازی گسترده کارگران، دستمزدهای نازلی که کفاف حداقل‌های يک زندگی انسانی را هم نمی‌دهد، فقدان وجود حق تشکل و اعتصاب و اعتراض‏، نبود بيمه های اجتماعی و بيکاری، امنيت شغلی ،يک جهنم زمينی واقعی را برای کودکان، و خانواده های آنان، به وجود آورده است.

کار کودک، البته، در سراسر جهان سرمايه داری وجود دارد. و بی حقوقی و آزار کودکان هم، متاسفانه، بعدی جهانی دارد. اما آن چه که کودکان در ايران را، به عنوان فراموش‏ شده ترين کودکان جهان، شاخص‏ می‌نمايد و آن‌ها را در وضعيت بدتری نسبت به ساير کودکان هم سرنوشت خود در سراسر جهان قرار می‌دهد، وجود قوانين مدنی رسما کودک آزار و نقش‏ بارز آن‌ها در زندگی پر مشقت و مخاطره آميز کودکان است:

- قانون رسمی ازدواج کودکان دختر نه ساله، طبق ماده ۱۲۱۰ قانون مدنی مصوب ۱۳۶۰

- قانون تنبيه کودکان، بنا به اصول فقهی ماده ۶۲۲

- قانون مجازات اسلامی، که طبق آن اگر پدری به قصد سقط شدن جنين، زنش‏ را کتک بزند و اين عمل منجر به سقط جنين شود حتی می‌تواند خواستار اجرای حکم قصاص‏ کند، اما اگر همان طفل به دنيا بيايد و پدر حين کتک کاری او را خفه کند، دادگاه می‌تواند علاوه بر پرداخت ديه، او را به ده روز حبس‏ تعزيزی محکوم نمايد.

- ماده ۱۱۷۹ قانون مدنی، که تصريح می‌کند ابوين حق قانونی تنبيه طفل خود را دارند. اما به استناد اين «حق» نمی‌توانند کودک خود را خارج از حدود تاديب تنبيه کنند (و اين حدود «تاديب»، آن اندازه‌ای از کتک زدن کودک است که منجر به مرگ وی نشود!

- اشتغال به کار کودکان زير پانزده سال، که به رغم وجود ماده ۷۹ قانون کار که اشتغال به کار افراد زير پانزده سال را ممنوع می‌کند، به طور روزافزون گسترش‏ می‌يابد ،اين قانون شامل تبصره‌ای است درباره کارهايی که ماهيت‌شان برای کودکان زير هجده سال زيان آور است و هم چنين شامل تبصره قانونی ۱۸۸، که بنا بر آن افراد مشمول «استخدام کشوری» - کودکانی که برای دولت کار می‌کنند - و کودکانی که در کارگاه های خصوصی خانوادگی به کار مشغولند، در دايره اين قانون قرار نمی‌گيرند. در عين حال، اگر ابوين يک کودک با کارفرمای او قرارداد ببندند، چون «ولی» کودک بشمار می‌آيند، حق واگذاری و اجاره دادن فرزند خود به صاحبان کارگاه های خصوصی را دارند.

کودکان در ايران، در يک جهنم زمينی واقعی زندگی می‌کنند: آن‌ها مورد ضرب و شتم قرار می‌گيرند؛ آزارهای جنسی را تحمل می‌کنند؛ با نازل‌ترين دستمزدها در کارگاه های قالی بافی و مکانيکی و... به کار گمارده می‌شوند، تا کمکی برای تامين مخارج خانواده باشند؛ از آموزش‏ و تحصيل محروم می‌گردند؛ ... بسياری از کودکان دختر و جوان برای فرار از اين شرايط دهشت بار به خيابان‌ها روی می‌آورند، تا فصل ديگری از قصه پر غصه شان، فصلی سراسر تحقير، ضرب و شتم، تجاوز و بردگی، رقم بخورد.

روزهای: دوازدهم ژوئن، روز جهانی عليه کار کودک؛ هجدهم سپتامبر، روز رژه جهانی عليه کار کودک؛ ششم اکتبر، روز جهانی کودک؛ و بيستم نوامبر، روز تصويب کنوانسيون حقوق کودک؛ روزهایی است که در دفاع از حقوق کودکان تعیین شده است.

همه ما دوران کودکی را با تمام فراز و نشیبهایش گذرانده ایم، بخصوص آنها که فقر وگرسنگی را آزموده اند ،درک عمیق تری از گذسته بر باد رفته خویش دارند، بنا بر این بکوشیم برای بنا نهادن دنیایی برای کودکان فردا ،دنیایی که در آن عدالت را برابر تقسیم کنند و صداقت را آیین نامه مسولیت خویش در قبال جامعه تنظیم نمایند،به امید خلق یک دنیای بهتر.

سمینارخشونت وترور ناموسی – شهر سنندج

2007-05-28T19:56:00.000+03:30

امروز یکشنبه ششم خرداد سمیناری تحت عنوان " خشونت و ترور ناموسی " درشهر سنندج برگزار شد، درسمینار خشونت وترورناموسی، ابعاد خشونت برزنان وکودکان در جامعه ازطرف سخنرانان وفعالین مدنی مورد بحث وبررسی قرار گرفت، در این سمینار بحث های محوری درزمینه قتل های ناموسی، دلائل و ریشه های تاریخی خشونت وزن ستیزی ، تبعات ترور زنان تحت لوای قتل های ناموسی، ترویج توحّش و بربریت در جامعه ، دخالت درخصوصی ترین زوایای زندگی شخصی زنان با ذره بین ناموس پرستی وغیرت، منفعت های سیاسی واجتماعی پشت سر تروریسم کور ناموس پرستی، بحث پیرامون ترور جنایتکارانه دعا وشب بو درکردستان عراق، ازطرف شخصیت ها وفعالین نهادهای مدنی ارائه شد.

این سمینار به درخواست جامعه حمایت از زنان ودیگرنهادهای اجتماعی درسالن اجتماعات خانه تشکلهای شهر سنندج برگزار گردید.

دراین نشست طورماری برای محکوم کردن ترور وخشونت برزنان برای جمع آوری امضا ازطرف جامعه حمایت از زنان آماده شده بود که شرکت کننده گان درسمینار آن را امضا کردند وبه گفته فعالین جامعه حمایت زنان ادامه گردآوری امضا درسطح شهر سنندج ودیگر شهرهاجریان دارد.

درپایان سمینار قطع نامه ای درچهارماده تدوین وصادرشد، سمینار درساعت 7 بعدازظهر با موفقیت به پایان رسید.

قطع نامه سمینار خشونت و ترور ناموسی درسنندج

ترور وآدم کشی لکه ننگینی است برپیشانی جامعه بشری ، ترور زنان آدمکشی است، ترورناموسی بخشی از سیستم تندخویی و توحش بشریت غیرمتمدن علیه انسانیت است، کشتن انسانها تحت هرعنوانی و درپوشش هر فرهنگ وسیاستی وحشیانه و رذیلانه است.

ترور زنان با عنوان دفاع از شرف و ناموس ازبقایای توحّش و بربریت است و از نظر ما محکوم و از شنیع ترین شیوه های ترور انسانهاست, دفاع از زنان در مقابل این خشونت وتروریسم وظیفه ی هر انسان آزادیخواهی است .

ماضمن محکوم ساختن اقدامات وحشیانه علیه زنان درهرجای این کره خاکی , مطالبات خود را در سمینار خشونت و ترور ناموسی زنان به شرح ذیل اعلام می داریم.

1- به رسمیت شناختن حقوق برابربرای زنان در جامعه حق مسلم و انکار ناپذیر ماست .

2- خشونت برتمامی زوایای زندگی ما زنان درمحل وکاروزندگی تا خیابانها سایه ی شومش را گسترانیده است , ما خواستار متوقف کردن ، خشونت ، سرکوب و تعرض به زنان درجامعه هستیم وباید خشونت بر زنان به عنوان جرم در جامعه به رسمیت شناخته شود.

3- ترور دعا و شب بو ..... از ننگین ترین نشانه های آدم کشی تاریخ معاصر است و باید عاملان وبانیان آن جنایت هولناک دردادگاه علنی محاکمه شوند.کوتاهی ویا مماشات توسط دولت اقلیم کردستان دراین رابطه خود بخشی از خشونت وسرکوب رسمی است.

4- آزادی فوری فعالین زنان در جریان تحرکات اخیر اجتماعی از خواست های مدنی و بر حق ماست.

جامعه حمایت از زنان

6 خرداد 86

تشکل‌های دانشجویی با کدام رویکرد

2007-05-28T18:49:00.000+03:30

http://mactivists.persianblog.com/

امروز دغدغه‌ی اصلی همه‌ی فعالین آزادی‌خواه و برابری‌طلب، ایجاد محمل‌هایی برای فعالیت آزادانه‌ی طبقات مختلف مردم و قشرها برای رسیدن فوری به مطالباتشان است. جنبش کارگران، دانشجویان، معلمین و ... برای بازگشت همه‌ی جنبش‌های مردمی به خوی انقلابی طبقه‌ی کارگر برای ایجاد تحولی گسترده و رادیکال، نیاز به ارتباطات در هم تنیده‌ی مردمی، جهانی، رسانه‌ای و غیرایدئولوژیک دارد. بنا بر اهمیت این قضیه در حوزه‌ی دانشجویی، سعی می‌کنیم مسأله را با دیدی عمیق‌تر و تحلیلی اجمالی از تاریخ جنبش دانشجویی بسط کوتاهی دهیم. پر واضح است که این مقاله، گره‌ای خام از تفکری مترقی (و البته کهنسال) را بدست می‌دهد و تلاش خبرنامه‌ی فعالین دانشگاه مازندران بر شرکت دیگران در این بحث و بازکردن بیشتر آن می‌باشد.

جنبش دانشجویی رادیکال‌شده در ایران از سال ۱۳۸۲ روندی به سوی اندیشه‌های چپ و سوسیالیستی را به موازات حضور اندیشه‌های لیبرالیستی تحت عناوین دفتر تحکیم وحدت (با تغییرات جزئی و کلی در خط مشی) و انجمن‌های اسلامی وابسته و غیروابسته به دفتر تحکیم را آغاز کرد. سوسیالیسم در حوزه‌ی دانشگاه هنگامی ظاهر شد که کناره‌گیری رسمی اصلاحات از حوزه‌ی سیاست به فاز تثبیت می‌رسید و این فاز تثبیت در سردرگمی دفتر تحکیم وحدت در تغییر خط مشی و معرفی نسخه‌های متنوع و صدالبته بی‌ریشه و آزموده‌نشده‌ی «سوسیال دموکراسی»، خود را بیشتر نشان می‌داد.

دفتر تحکیم وحدت به عنوان پدرخوانده‌ی جنبش دانشجویی، خود را در کنار پدیده‌ای دید که با موضع‌گیری شفاف نسبت به حاکمیت، دخالت ابرقدرت‌های خارجی در تعیین سرنوشت مردم و نسخه‌های پیشاموجود چپ سنتی و بسیاری سازمان‌های سیاسی چپ در ایران، مشی رادیکال و حافظ منافع طبقه‌ی کارگر را دنبال می‌کرد. انحصار فعالیت تشکیلاتی در سطح دانشگاه و حوزه‌ی سیاست با حضور «جنبش چپ» همان‌طور که در ۱۶ آذر ۱۳۸۵ شاهد آن بودیم از دست تحکیم وحدت خارج شد و بار دیگر پس از سالیان دراز شاهد بازتولید فضای فکری و عملیاتی سوسیالیستی (به صورت سراسری) در دانشگاه‌ها بودیم. دفتر تحکیم فوراً و شدیداً نسبت به حضور دوباره‌ی چپ در دانشگاه واکنش نشان داد. این جریان با پشتوانه‌ی چند روشنفکر لیبرال و اصلاح‌طلب سعی در بازپس‌گیری حوزه‌ی فعالیت به نفع انجمن‌های اسلامی و حاکمیت دفتر تحکیم داشت به طوری که سیل مقالات علیه جریان چپ در نشریات وابسته به این تشکیلات حضور پیدا کرد؛ فعالین چپ از انجمن‌های اسلامی به طور غیرقانونی اخراج شدند و چهره‌های آشنای چپ از پروسه‌ی تشکیلاتی و تصمیم‌گیری‌های دفتر تحکیم به کناری گذاشته شدند. جریانی که خود را حامی «دموکراسی» و «آزادی» می‌دانست، بدین‌صورت برای حفظ وضعیت موجود تلاش کرد و در نهایت کارنامه‌ی سیاسی‌اش را از حضور چپ‌ها (که آنان را استالینیست خطاب می‌کرد) تطهیر داد و بدین‌شکل ایدئولوژی توتالیتری را به دانشجویان معرفی کرد که همیشه معتقد بود یک حرکت اصیل دانشجویی باید فاقد آن باشد!

خیلی قبل‌تر تشکل‌های آزاد دانشجویی همانند تشکل‌های کارگری مورد هجوم و سرکوب حاکمیت قرار گرفت و این به دلیل کار کنکرت و سازمان‌یافته‌ی دانشجویان و کارگران در قالب تشکیلات و سازمان بود. انسان‌های جدا از هم، حتی اگر یک فکر را در سر بپرورانند، خطر مهلکی را برای اقلیت ستمگر نخواهند داشت. در ضمن برای یک تشکل ساده‌تر است که به تشکل دیگر بپیوندد و با آن عمل مشترک داشته باشد.

با رکود افکار آزادی‌طلبانه (البته به شیوه‌ی معرفی شده در خط فکری فعالین دفتر پیر تحکیم وحدت)، نیازی به ایجاد تشکل‌های آزاد مستقل از حاکمیت دوباره قد علم می‌کند. آزادی‌خواهی و برابری‌طلبی در سطح جنبش، هنوز در نقصان به سر می‌برد و تشکل‌های آزاد جایی قرار گرفته‌اند که همبستگی پراگماتیک دانشجویان را نمادی باشند. با توجه به سابقه‌ی تاریک تشکل‌های سابقاًموجود دانشجویی در جهت حفظ عقلانی وضع موجود (!) و چانه‌زنی‌شان برای باج‌گیری از حاکمیت، تشکیلات آزاد دانشجویی قاعدتاً بایستی رویکردی دیگر را برگزینند. در میان کارگران، آن‌چه رادیکالیسم این طبقه را پنهان می‌کند، رویکرد سندیکالیستی و اصلاح‌طلبانه‌ای است که به این شرط تداوم می‌یابد که دستی به توازن قوای موجود نزند. تشکل‌های دانشجویی هرچند که قادر نیستند به اصالت جنبش کارگری باشند، رادیکالیسم آن را کپی کنند و در نهایت تحولی بنیادین در جامعه ایجاد کنند؛ اما به عنوان نماینده‌ی آزادی‌خواهی و برابری‌طلبی در قسمتی از جامعه، باید بتوانند اساس‌نامه‌ای رادیکال و محکم برای حمایت از نیروهای رادیکال تحول‌خواه در جامعه داشته باشند و نماینده‌ی طبقات تحول‌طلب و تثبیت‌شده‌ی درون جامعه باشند.

دفتر حراست دانشگاه علامه توسط دانشج.یان پلمب شد

2007-05-28T10:29:00.000+03:30

گروهG8

2007-05-27T16:24:00.001+03:30

دادگاه اداری شهر شورین (مرکز ایالت مکلنبورگ فورپومرن) تصمیم پلیس به ممنوعیت کامل راهپیمایی، تظاهرات و تجمعات اعتراضی در حوالی منطقه ساحلی هایلیگندام را لغو کرد. هایلیگندام محل اجلاس رهبران گروه ۸ است که در روزهای ۶ تا ۸ ماه ژوئن برگزار خواهد شد. مخالفان و منتقدان اجلاس گروه ۸ از مدت‌ها قبل در تدارک راهپیمایی و تظاهرات در هایلیگندام به هنگام برگزاری این اجلاس بوده‌اند. پلیس با استناد به ضرورت حفظ امنیت اجلاس، انجام هرگونه تظاهرات و راهپیمایی را در منطقه بزرگی از اطراف محل برگزاری آن ممنوع کرده بود. دادگاه شورین اما اینک می‌گوید که ممنوعیت تظاهرات تنها باید شامل منطقه واقع در حصاری بشود که به دور محل اجلاس کشیده شده است.

حکم دادگاه شورین هنوز جنبه اجرایی پیدا نکرده است، ولی پلیس پیشاپیش نسبت به آن اعتراض کرده و گفته است که احتمالاَ خواهان تجدیدنظر خواهد شد. مخالفان اجلاس گروه ۸ اما با استقبال از حکم دادگاه، آن را گامی در جهت "مقیدکردن پلیس به رعایت مرز و محدوده‌های اختیارات قانونی‌اش " توصیف کرده‌اند.

برخی از اجلاس‌های پیشین گروه ۸ ، از جمله سال ۱۹۹۹ در سئاتل آمریکا و سال ۲۰۰۳ در جینوای ایتالیا با تظاهرات گسترده مخالفان و منتقدان جهانی‌شدن همراه بود که قسماَ به درگیری‌های شدید با پلیس کشیده شد.

پلیس آلمان از مدت‌ها پیش برای کاهش احتمال بروز درگیری و اغتشاش در اجلاس امسال، تمهیداتی را پیش‌بینی کرده که قسماَ با مخالفت منتقدان جهانی‌شدن، احزاب چپ و شماری از گروه‌های مدافع حقوق مدنی روبرو شده است.

سعيد ايزدبخش دانشجوی دانشگاه علامه آزاد شد

2007-05-26T20:27:00.000+03:30

«سعيد ايزدبخش»، عضو شوراي مركزي انجمن اسلامي دانشكده روانشناسي دانشگاه علامه طباطبايي آزاد شد.مرتضي اصلاح‌‏چي، دبير انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه علامه طباطبايي با اعلام اين خبر به خبرنگار “ايلنا”، گفت: سعيد ايزدبخش كه يكشنبه هفته گذشته يك ساعت پس از ملاقات اعضاي انجمن اسلامي دانشگاه علامه طباطبايي با فراكسيون اقليت مجلس توسط افراد نامعلوم بازداشت شده بود، صبح امروز حوالي ميدان انقلاب آزاد شد.

دانشجويان ممنوع‌‏الوورد دانشكده ادبيات علامه مقابل این دانشکده تجمع کردند

هشت تن از دانشجويان ممنوع‌‏الورود دانشكده ادبيات علامه طباطبايي با در دست داشتن پلاكاردهايي در اعتراض به ممنوع‌‏الورودي خود در مقابل اين دانشكده تجمع كردند.به گزارش خبرنگار “ايلنا”، مرتضي اصلاح‌‏چي, عليرضا موسوي, عليرضا ارشادي‌‏فرد, سعيد فيض‌‏الله‌‏زاده, ماندانا چترچي, اميرحسين ايرجي و كوروش جنتي امروز با پلاكاردهاي با عناوين «من ممنوع‌‏الورود هستم»، «اين است پاسخ دانشجوي منتقد» و «دانشگاه جاي دانشجوست نه حراست» در مقابل دانشكده ادبيات تجمع كردند.

تصاویر مراسم 1 may در عراق

2007-05-26T17:29:00.000+03:30

فعالین زنان در زندان

2007-05-25T19:13:00.000+03:30

غزاله حسینی

فضای جامعه امروز ایران آشفته و متشنج است. مردم از هر سو به بهانه های مختلف تحت فشار قرار گرفته اند و روز به روز زندگی سخت تری را تجربه می کنند. فشار اقتصادی از بخش عظیمی از جامعه را درگیر کارهای دو شیفته و چند شغلی و رو آوردن به مشاغل کاذب کرده و جو نارضایتی را در جامعه افزایش داده است. در این میان برخی حرکتهایی که از سوی نهادهای دولتی صورت می گیرد نه تنها بهبودی در اوضاع فعلی ایجاد نمی کند بلکه منجر به افزایش نارضایتی ها نیز می شود. به نظر می رسد اجرای اینگونه طرحها و برنامه ها به نوعی سرپوش گذاشتن بر مشکل اصلی جامعه باشد که همانا مشکل اقتصادی و بیکاری است و روز به روز رو به افزایش است.

از جمله این طرح ها می توان به طرح حجاب و مبارزه با "مانکن" ها در سطح جامعه اشاره کرد. اجرای چنین طرح هایی نشانه نقض کامل آزادی های انسانی بوده و نه تنها کارکردی مثبت ندارد بلکه بیشتر منجر به بروز عکس العمل های منفی شده و جامعه را بیشتر دچار تشنج و نا آرامی می کند. این در حالی است که درست همزمان با آغاز اجرای این طرح، از یک سو معلمان در نقاط مختلف کشور برای احقاق حقوق خود و بدست آوردن مطالباتشان دست به اعتصاب و تجمع زده بودند و از سوی دیگر با فرا رسیدن روز جهانی کارگر، کارگران در پی ابراز اعتراضات خود در این روز بودند. پایین بودن میزان حقوق کارگران، اخراج پیاپی کارگران و برخورد با ایجاد تشکلهای آزاد کارگری همه از موارد اعتراضی کارگران بودند. این تجمعات و اعتراضات به وضوح نشان دهنده معضلات اقتصادی جامعه می باشند و نیاز اصلی جامعه را نشان می دهند.

در این حال پرداختن به وضعیت پوشش زنان و جوانان تنها می تواند نشانه بی توجهی دولت به مشکل اصلی جامعه باشد. این طور به نظر می رسد که دولت می خواهد به نحوی از زیر بار مسئولیتی که دارد شانه خالی کند و به نوعی حتی وعده های اولیه خود را نادیده بگیرد.

اما چرا هر زمان در هر کجا توانایی پاسخگویی به ممعضلات جامعه وجود ندارد، به سراغ زنان و جوانان می روند و با ایجاد ترس و نا امنی برای زنان و دختران و جوانان سعی می کنند تا بسیاری از اذهان جامعه را از معضل اصلی منحرف کنند، این ناتوانی ریشه در کجا دارد؟ چرا به جای ایجاد فضای آزاد و امن برای زنان و دختران، به نحوی که بتوانند زندگی یهتری را تجربه کنند، فعالین زنان را به دلیل بیان خواست ها و نیازهای زنان امروز جامعه ایران به حبس و زندان محکوم می کنند؟

حقوق برابر انسانی و داشتن جامعه ای آزاد، از حقوق ابتدایی و مسلم هر انسانی است و مسلما تلاش برای احقاق حقوق انسانی جرم نیست که مجازاتی همچون زندان داشته باشد. بستن فضا و برخورد با فعالین و مردم به عنوان مجرم، نه تنها گرهی از بحرانهای امروز جامعه باز نمی کند بلکه نشان دهنده ضعف و ناتوانی دولت در رفع معضل اقتصادی و ناتوانی قوه قضاییه و تیروی انتظامی در ایجاد امنیت است. این نوع برخوردها باعث تبدیل شدن قوه قضاییه و تیروی انتظامی به اهرم فشاری گشته است که هر زمان دولت در شرایط بحرانی گیر می کند با استفاده از این اهرمهای فشار تلاش می کند فضای حاکم بر افکار عمومی جامعه را به سمتی دیگر کشانده و با بستن فضا برای مردم، کمی فضا را برای خود باز نماید. زندانی کردن فعالین زنان و سخت گیری بر مردم و ایجاد فضای پلیسی در جامعه شاید به عنوان گریزگاهی موقتی مناسب باشد اما مشکلی را از بین نمی برد و تنها باعث تشدید بحران موجود می شود.

توافقات اقتصادی و تناقضات سیاسی

2007-05-25T19:09:00.000+03:30

(تحلیلی بر شکست سیاستهای اصل 44)

مهدی گرایلو

مدافعه گروههای مختلف حاکمیت از رئوس سیاستهای اصل 44 ، تاکنون بیش از هر چیزاز انگیزه آنان برای خصوصی کردن اقتصاد ایران و گذار به یک سرمایه داری نرمال با محوریت نهادهای خصوصی تولید و تجارت ناشی می شده است. شاید به باور برخی از این نهادها اکنون زمان بهره برداری از محصولات استقرار 28 ساله سرمایه داری دولتی فرا رسیده و وقت آن است که ایران با تمام نظام اقتصادی اش به بازار آزاد جهانی تحویل داده شود. و شاید گروههایی که از بدو تاسیس جمهوری اسلامی تمایل چندانی به دولتی شدن اقتصاد ایران از خود نشان نمی دادند ، طرح بحث ضرورت اجرای سیاستهای اصل 44 رانشانه آغازپروسه ی برآورده شدن آمال سرکوب شده دیرینه اشان ارزیابی کرده اند ! می توان سرگرم تحلیل طبقاتی مناظر گوناگونی شد که این طیفهای متلون از آنها – و بسته به منافع معین طبقاتی مذکور– به موضوع اصل 44 می نگرند. علی رغم مفاد این تحلیل ، غرض ما نه ارائه چنین تحلیلی ، بلکه بررسی قوانین نا مکتوبی ست که در مسیر اجرایی شدن این سیاستها سنگ پرتاب می کند.

می بایست معلوم شود که چرا با وجود اصرار و تاکید مصادر حاکمیت بر ضرورت تثبیت این سیاستها به عنوان محور سیاست اقتصادی حال حاضر ایران ، هیچ نشانه ای از پیشروی برنامه های معطوف به تحقق این امر به چشم نمی خورد. ما به پاسخی که مراجع منصوب شده برای اجرای آن ( به ویژه دولت ) ارائه می دهند – و این معضل را به مسائل فنی پیشبرد سیاست های مربوطه ربط می دهند – وقعی نمی نهیم. به نظر ما بیخ مسئله اساسا ً سیاسی ست و پیرو بحثهای پیشینمان درباره ی دوگانگی های لاینحل حاکمیت سیاسی کشور می بایست برای درک دقیق تر این امر به نتایج تحقق چنین سیاستهایی درسطوح داخلی و بین المللی نگاهی بیاندازیم. بدین منظور طرح برخی مقدمات را برای ورود به بحث لازم می دانیم.

کارکردهای اقتصاد دولتی در ایران

اقتصاد دولتی در دوران آغازین پس از انقلاب 57 ، پیش از هر چیز توانست در تثبیت جمهوری اسلامی به عنوان سیستم حکومتی جایگزین رژیم پهلوی نقش مؤثری ایفا کند. گذشته از آنکه با آرایش شمایل حاکمیت به نوعی سیستم مدافع « محرومان » کمک نموده و توهم نابودی سرمایه داری را با سرکوب نهاد های مالکیت خصوصی در جامعه القا می کرد ، اما صرف نظر از این کارکرد پوپولیستی ، در دو حیطه مربوط به فرایند تبدیل اسلام سیاسی از یک جنبش به یک رژیم و استخراج یک هیئت حاکمه از دل این جنبش اهمیت محوری پیدا کرد :

1 - کارکرد اقتصادی

اقتصاد دولتی به حاکمیت اجازه داد که بیشترین ارزش اضافه ممکن را از نیروی کار طبقه کارگر ایران استحصال کند. پروسه ی انباشت سرمایه در ایران ، پس از آشوبهای انقلاب ، بهترین مسیررا پیدا کرده و این همه را مرهون تمامی سختگیری های جمهوری اسلامی برای سازماندهی نیروی کار در قالب طبقه ای فاقد هرگونه استقلال رای و عمل بود. با تمام قوای سیاسی ، نظامی و ایدئولوژیک حاکمیت ، طبقه کارگر از تمامی تشکلهای سیاسی و اقتصادی مستقل خود محروم شد. سرمایه داری دولتی در سرکوب طبقه کارگری که به استثمار خارج از اندازه اش اعتراض کرده و خود را در راه اندازی اعتصاب محق می دید از هیچ اقدامی فروگذار نکرد. تمامی این تمرکز اقتصادی در فراهم کردن پایه های مادی یک رژیم سرمایه داری نوین – که خواهان استقلال در برابر اعمال قدرت سرمایه داری جهانی ست – مفید واقع شده و به تثبیت اقتصادی رژیم سیاسی جمهوری اسلامی کمک شایانی کرد.

2 - کارکرد سیاسی

تمرکز تمامی شریانهای اقتصادی کشور در دست نیروهای تشکیل دهنده ی رژیم ، حاکمیت نوپای جمهوری اسلامی را دربرابر دیگر رقبای سیاسی اش بیمه کرد. هیچ نیروی سیاسی دیگری امکان آن را نداشت که با به کار بردن حربه های اقتصادی از هیئت حاکمه باج خواهی کرده و یا به آن ضربه بزند. قدرت بزرگی که تسلط بر تک تک امور اقتصادی کشور به نیروی مسلط می داد ، در کنار مزایای اقتصادی ذکر شده ، پروسه ی تثبیت رژیم جمهوری اسلامی را در کارزار اعلام موجودیت انواع اقسام آلترناتیو ها تسهیل کرد.

این کارکرد به ویژه با آغاز جنگ عراق و لزوم اتخاذ سیاستهای « اقتصاد جنگی » ، نقش پررنگ تری یافت و عملا سیستم اقتصادی حاکم را به طور قطع در چارچوب « سرمایه داری دولتی » قالب بندی کرد. جنگ ، تصویر انهدام تمامی جامعه را به نمایش می گذاشت ، اما به هر حال با توجیه تداوم اقتصاد زورگویانه سرمایه داری دولتی ، به شکلی اتوماتیک وار بساط تحکیم پایه های نظم موجود را نیز فراهم می کرد. با پایان جنگ ، گرچه زمزمه های آزاد سازی اقتصاد رفته رفته بلند تر شد و الگوهای شبه چینی به عنوان مطلوبترین اشکال سیستم اقتصادی حاکمیت ، پس از جنگ و در دوره موسوم به سازندگی تحت مطالعه و دقت قرار گرفت - به گونه ای که بتوان با حفظ تمرکز سیاسی ، آزادی های اقتصادی بیشتری به نهادهای خصوصی اعطا کرد - اما آنچنان که در ادامه خواهیم دید ، این سیاست در ایران از لحظه ی بسته شدن نطفه اش ، محکوم به شکستی سنگین شد.

* * *

با این اوصاف ، تلاش برای تبدیل اقتصاد ایران به یک سرمایه داری متعارف خصوصی اشاره به این حقیقت دارد که فاز نخست تثبیت حاکمیت به پایان رسیده و این امکان به وجود آمده است که ایران به شکلی ارگانیک به بازار جهانی سرمایه متصل شود. داخل پرانتز باید گفت که این به مفهوم آن نیست که تحقق چنین امری به معنای کاهش نرخ استثمار نیروی کار در ایران است. خصلت استبدادی دولت برای تضمین این استثمار به قوت خود باقی ست و همانطور که گفته شد ، الگوی مطلوب نیز الگوی چینی ست که در آن بیشترین استثمار از طبقه کارگر به مدد نیروی قهر مضاعف دولتی امکان یافته ، و سرمایه خصوصی با تکیه بر این منبع سرشار ارزش مجاز به فعالیت است. ما در مقاله های پیشین اشاره کرده بودیم که استبداد موجود ، محصول ضرورتهای تحصیل ارزش اضافی از طبقه کارگر ، با توجه به سطح نازل بهره دهی نیروی کار است و تمرکز سیاسی و استبدادی بیش از حد حاکمیت نیز به همین ضرورت اشاره دارد.

بدین ترتیب سرمایه داری دولتی ، رسالت سروسامان دادن به وضعیت سرمایه در ایران پس از تحولات سیاسی 57 را بر دوش می کشید. اما اکنون علی رغم فراهم شدن شرایط شرکت ایران در بازار جهانی سرمایه ( یعنی سامان یافتن نسبی موقعیت سرمایه ) می بایست پرسید که چرا این سیاست تحت هیچ شرایطی به پیش نمی رود. چرا « مدل چینی » و امثال آن ، در ایران با شکست مواجه شد ؟ و چرا سیاستهای اصل 44 علی رغم ابلاغ از جانب نهادهای بالادست حاکمیت و اتفاق نظر طیفهای گوناگون حامی دولت و اپوزیسیون قانونی آن درباره ی ضرورت اجرایی شدن این سیاستها ، همچنان در مکان اولیه خود درجا می زند ؟

اجرای اصل 44 و بن بست سیاسی

پیوستن به بازار جهانی سرمایه جز از طریق آزاد کردن سرمایه ازقیود سرمایه داری دولتی درکشور ممکن نیست. همانطور که گفتیم با پایان جنگ و آغاز دهه 70 نخستین اقدامات برای تحقق این خواسته صورت گرفت. اما پذیرفته شدن در جامعه جهانی سرمایه ، مستلزم پذیرفتن هژمونی خدایان این جامعه است. جمهوری اسلامی رژیمی ست که علی رغم تمایلش به ورود به عرصه های جهانی اقتصاد کاپیتالیستی ، هرگز حاضر نبوده – به ویژه پس از پایان جنگ سرد و فروپاشی بلوک شرق و در دوران معلق ماندن تکلیف رژیم سیاسی جهان در خلأ یکی از دو قطب جهان قدیم – این هژمونی را به رسمیت بشناسد و تمام موجودیت سیاسی خود را در ساختن قطبی – هر چند کوچک – در برابر قطب هژمون جهان تعریف کرده است. موفقیت چین در پیشبرد سیاست مشابه ، بیش از آنکه به دلیل حل شدن سیاسی آن در جهان مطلوب آمریکا باشد ، محصول قدرت عظیم اقتصادی ، سیاسی و سرانجام نظامی آن بود که به مدد آنها توانست خود را به جهان تحت سلطه ی امپریالیسم غرب « تحمیل » کند. حضور چین در سطوح متفاوت بازار سرمایه داری جهانی ، ناشی از توازن قوای نوین جهانی ست که به تازگی در حال شکل گرفتن است. اما ایران از هیچ کدام از تسلیحات فوق – در قیاس با چین – برخوردار نیست. جمهوری اسلامی نمی تواند به مثابه چین خود را به جهان تحمیل کند. پروسه ی منتهی به عضویت ایران در بازار جهانی ، بیش از آنکه به « تحمیل » شباهت داشته باشد ، به « تمنایی مغرورانه » شبیه است !!.

با این همه کسی نمی تواند از بزرگترش منتی بکشد ، اما اورا به عنوان بزرگتر به رسمیت نشناسد !! جدال ایران با امپریالیسم غرب – همانطور که پیشتر در دیگر نوشته هایمان به تفصیل گفته بودیم – جدال بر سر تصرف قلمرو سیاسی بزرگتر ( به ویژه در منطقه ) در شرایط نامعین بودن تقسیمات سیاسی جهان است. جمهوری اسلامی نمی تواند رهبری آمریکا بر سرمایه داری جهانی را بپذیرد و با این حال خواهان آن است که به بازار اقتصادی همین « جهان » – که برتری و قدرت درآن در اختیار آمریکاست – بپیوندد. شکست تلاشهای دولت در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 به همین منظور ، ریشه در چنین تناقضی دارد.

و همین استدلال را می بایست در مورد فرجام شکست خورده سیاستهای اصل 44 به کار بست. اصل 44 در تناقضی لاینحل با تصمیمات سیاسی ایران و موقعیت بسیار خاص جمهوری اسلامی در جغرافیای سیاسی منطقه است. تلاش جناح حاکم برای تثبیت آقایی ایران بر منطقه وحتی صدور این سیادت به برخی نقاط دیگر جهان ( از جمله آمریکای لاتین ) و منازعه رودررو با آمریکا ، از یک طرف امپریالیسم را از پذیرش ایران در بازار جهانی تحت سلطه اش باز می دارد و ازطرف دیگرسیاستگذاران سیاست نوین جمهوری اسلامی را – علی رغم درک ضرورتهای خصوصی سازی و آزاد سازی های اقتصادی از منظر منافع سرمایه داری – از پیگیری مجدانه مفاد ابلاغیه های مربوط به این طرحها ، به سبب خطر حل شدن در نظام سیاسی جهان و از بین رفتن اصول محوری سیاستهای داخلی و خارجی ایران ، نیز باز می دارد.

اصل 44 ؛ سردرگمی دولت و اغتشاش در خطوط اپوزیسیون راست

فرشاد مؤمنی بر این باور است که اراده ای برای پیشبرد سیاستهای اصل 44 وجود ندارد. بیانیه جبهه مشارکت نیز در این مورد ، با گلایه از « عدم حاکمیت قانون » بر کشور ، ماهیتا ً به همین تحلیل باز می گردد. بخش بزرگی از اپوزیسیون قانونی حاکمیت دقیقا از چنین منظری به مسئله نگاه می کند و انتقادش به دولت در این باره معطوف به عدم پیگیری پیگیری « اراده مند » سیاستهای تبیین شده برای اصل 44 و گردنکشی خودسرانه و « غیر قانونی » جناح حاکم از ابلاغیه های رهبری و مصوبات مجمع تشخیص مصلحت نظام ( هاشمی – رضایی ) و فشارهای مجلس است. این دسته از اپوزیسیون به شکلی غریزی به کشف این حقیقت نایل آمده که تداوم تسلط طیف احمدی نژاد بر ابزارهای قدرت ، البته با حفظ تمام مشخصه های سیاسی کنونی اش ، با تحقق برنامه های اقتصادی تدوین شده ذیل عنوان اصل 44 در تناقض قرار می گیرد. لیکن اشتباه آن به جایی باز می گردد که فکر می کند این تناقض محصول « اراده » طیف احمدی نژاد در سرپیچی از « قانون » است.

ما گفتیم که اگر قانونی هم در کار باشد ، نه مصوبه مجلس و مجمع ، بلکه قانون حاکم بر روابط قدرتهای برتر سیاسی – اقتصادی جهان است. قانونی که چه احمدی نژاد و چه مشارکت را اگر همچنان بر عدم تبعیت از هژمونی آمریکا بر جهان پافشاری کنند از جامعه جهانی و از جمله سازوکارهای اقتصادی اش اخراج می کند. طیف احمدی نژاد به خوبی می داند که سیاستهای معطوف به خصوصی سازی چگونه ایران را ناچار به کرنش در برابر غرب می کند. تا زمانیکه جمهوری اسلامی در مجادلات هسته ای ، در منازعات عراق ، در فلسطین و لبنان و در هر کارزار دیگری که ایالات متحده و همپیمانانش نیز در آن حضور فعال دارند ، سیادت سیاسی و منافع اقتصادی امپریالیسم را به چالش می کشد ، عضویت ارگانیک ایران در پیکره اقتصاد جهانی – حتی اگر توسط تمام بخشهای حاکمیت مورد تاکید قرار گیرد – محال خواهد بود. بدین ترتیب تحقق یا عدم تحقق سیاستهای اصل 44 به سرعت خصلت سیاسی پیدا می کند : هنگامیکه اپوزیسیون قانونی برای فشار به دولت متوسل به این اصل می شود ، خواسته و ناخواسته پلاکارد آشتی با جهان خارج – از طریق تسلیم در برابر قطب هژمون سرمایه داری – را بر می افرازد. ابلاغ این سیاستها توسط نهادهای صدر نظام ، به دلیل خصلت ذاتا ً متناقض آن ، اپوزیسیون راست ایران را دچار سردرگمی کرده است. مرزهای اپوزیسیون مجاز و غیر مجاز در هم آمیخته و همانطور که گفتیم بحث بر سر اجرای سیاستهای اصل 44 ، همچون تلاش برای خلع سلاح جمهوری اسلامی در برابر آمریکا در مجادله هسته ای ایران ، هم ارز« زیر سوال بردن » موجودیت نظام است. اپوزیسیون مجازی که مصرانه بر اصل 44 پافشاری می کند ، تا موقعیت سیاسی « اپوزیسیون در تبعید » فاصله چندانی نخواهد داشت.

از طرفی اشتراک گفتمان بخشهایی از مخالفین راستگرای رژیم با گفتمان حاکمیت ( در باب ضرورت سیاستهای اصل 44 ) ناخواسته آنانرا با حاکمیت همراستا می کند. بورژوازی ای که این مخالفین را به نمایندگی سیاسی خود برگزیده است اکنون حاکمیت را در برآورده کردن مطالبات اقتصادی اش پیگیر تر می بیند. تناقض موجود بین «اشتراک منافع بورژوازی» و «اختلافات سیاسی نمایندگان آن» در چنین بزنگاههایی قویا ً بروز می کند.

اپوزیسیون پرو- رژیم ، بقای رژیم را می خواهد و بقای رژیم به لحاظ اقتصادی مشروط به خصوصی سازی و ایجاد ارتباط ارگانیک با اقتصاد سرمایه داری جهانی ست. اما اصراربر این امر از طرف دیگر موجودیت سیاسی رژیم را به خطر می اندازد. نتیجتا ً اپوزیسیون پرو- رژیم به مانند خود رژیم سردرگم و بلاتکلیف است. از سویی دیگر اپوزیسیون راست ضد رژیم که به لحاظ سیاسی سرنگونی طلب است ، بنا به ماهیت طبقاتی اش به برنامه اقتصادی مشابه اصل 44 تمایل دارد و به این ترتیب تکلیف او در قبال دفاع یا حمله به این سیاستها نا معلوم است. می توان مطمئن بود که طرح بحث اصل 44 نهایتا نشان داد که راست ایران ، چه در قدرت و چه در تبعید ، در تعیین برنامه ی اقتصادی ای که برای پیشبرد فرایند تثبیت موقعیت خود در نظام جهانی طالب آن است ، نهایتا ًبه یک گزینه می رسد. آنچه اختلاف ایجاد می کند انتخاب صفوف سیاسی بین المللی ست. سرانجام این تناقض می تواند تا آنجا بیخ پیدا کند که اگر مطابق سیاستهای این اصلاح اقتصادی ، سرمایه گذاری از کشور همسایه – ترکیه - کارفرمای طرح فرودگاه جدید تهران شود ، سپاه با جت جنگنده برای مسدود کردن این رخنه ی سیاسی در پیکره ی رژیم ، بالای فرودگاه مانور بدهد. جبهه مشارکت می بایست با اسلحه « نافرمانی مدنی » به جدال با جنگنده بمب افکن های سپاه برخیزد !

ارگانها و نهادهای سنتی ای که به واسطه ی موجودیت رژیم به لحاظ اقتصادی در موقعیتی مطلوب قرار دارند نیز در برابر طرح اصل 44 شوکه شده اند. سکوت حزب مؤتلفه بی معنی نیست ، درست همانقدر که قیل و قال مشارکت معنا دار است. اگر مشارکت آه ندارد که با ناله سودا کند ، موتلفه بر پایه های اقتصادی محکمی مستقر شده است که نتیجه اش تمایل به حفظ وضعیت اقتصادی موجود است ، مگر آنکه یقین کند که هر تحولی به سوی ترفیع این موقعیت اقتصادی سو گرفته است. این حزب که از همان آغاز به برنامه های اقتصادی احمدی نژاد و جناح حاکم انتقاد داشت ، تا زمانیکه مطمئن نشود که نتایج چنین پروژه ای ، بر موقعیت اقتصادی – و نتیجتا سیاسی – او چه تاثیری می گذارد ، موضع رسمی در برابر آن نخواهد گرفت. به هر ترتیب نگاه این طیف به وقایع سیاسی و اقتصادی ایران – به دلیل خاستگاه اقتصادی کاملا معین و مشخص آن – از منظر حفظ منافع سرمایه داری بسیار بیش از امثال مشارکت ، اعتماد ملی و حتی مجاهدین انقلاب اسلامی واقع بینانه است. تناقض ساری و جاری در جو تصمیمات و برنامه های محوری سیاسی و اقتصادی ایران اگر سپاه را ، با توجه به پایگاه اقتصادی و موقعیت سیاسی برتر آن ، به رفتاری از این دست خشونت بار بر می انگیزد ، موتلفه را به سکوت موقت وا می دارد. بحث بر سر آن است که پذیرش ایران در بازار جهانی از طرف غرب ، به عنوان یک پروژه اقتصادی ، مستلزم برخی تغییرات سیاسی بنیادین در ساختار قدرت ایران است که یکی از آنها یقینا ً تقلیل چشمگیر حیطه قدرت سپاه خواهد بود. فرق سپاه با موتلفه در آن است که به محض تحقق چنین سیاستهایی ، سپاه – با تمام قدرت اقتصادی کم رقیبش - همان گونه برای خلع سلاح و کاستن قدرت نظامی و سیاسی اش تحت فشار بین المللی قرار می گیرد ، که حزب الله در لبنان. اما حزب موتلفه به عنوان نماینده ی معقول و متعارف بخشی از سرمایه ، در جهان سرمایه داری می تواند به فعالیت خود ادامه دهد. به هر حال محصولات آتی این موقعیت متناقض برای راست ایران – از مکتبی ترین پوزیسیون تا لیبرال ترین اپوزیسیون – نا معلوم است.

تناقض مذکور را می بایست نمود عینی دوگانگی لاینحلی دانست که ما در نوشته « ریتم تثبیت دولت پوپولیستی » به آن اشاره کرده بودیم. تلاش رژیم برای تثبیت مناسبات اقتصادی سرمایه داری در جامعه – که لاجرم نیازمند اتصال ایران به بازار جهانی کار و سرمایه است – با موضعگیری های سیاسی مشخصی که موجودیت جمهوری اسلامی در جهان نوین پس از فروپاشی بلوک شرق قویا به آن وابسته است ، در تضاد قرار می گیرد. از آنجا که ایران در تحمیل « چین گونه » ی خود به جهان سرمایه داری قدرت کافی ندارد ، حل این معضل به نظر نا ممکن می آید. ملزومات اولیه تحقق سیاستهای اصل 44 توسط امپریالیسم تنها در صورتی فراهم می شود که جمهوری اسلامی از گردنکشی در برابر سیادت سرکرده آن بر جهان دست بردارد. نمونه ای از این گردنکشی را می توان در مناقشه هسته ای ایران مشاهده کرد. برای آمریکا آنچه بیشتر از خطر تسلیح هسته ای ایران هولناک است ، اعلان ناتوانی اش در مهار استقلال عمل رژیم های سیاسی جهان امروز در فرایند به چالش کشیدن منافع اوست. از همین روست که در برابر کنار گذاشتن برنامه هسته ای ایران ، بزرگترین باج اقتصادی را به او پیشنهاد کرده است. بی تردید محتوای این بسته پیشنهادی برای احداث پایه های طرحهای اقتصادی مجتمع در رئوس اصل 44 ضروری ست. لیکن پذیرش این پیشنهاد برای جمهوری اسلامی به معنای آن است که در رژیم سیاسی آینده جهان ، دیگر قطبی کوچک اما به لحاظ سیاسی مستقل نخواهد بود و با تمام هدایای گرفته اش ، به پشت گاری تک اسبه نظام جدید جهان بسته خواهد شد. این چنین است که بازگشت بی قید و شرط از برنامه هسته ای و دیگر پروژه هایی که مورد مجادله ی ایران و آمریکاست ، حتی در ازای چنین پاداشهایی ، به معنی ابطال شناسنامه ی سیاسی اسلام سیاسی در منطقه – در هر دو فاز جنبش و نظام – است.

عادی سازی روابط

تصور اینکه عادی سازی روابط با غرب – به ویژه آمریکا – می تواند گریزگاهی برای برون رفت از این بن بست فراهم آورد ، بیش از حد غیر منطقی ست. پرسشی که بلافاصله مطرح می شود آن است که اگر عادی سازی به همین سهولت ممکن بود ، چرا از همان دوره پس ازجنگ که نخستین تلاشها در این زمینه صورت گرفت ، این منظور برآورده نشد ؟

اولا باید به یاد داشت که « مذاکره » با « عادی سازی روابط » معنای مشترکی ندارند و صحبت از مذاکره به معنای آشتی طرفین نیست. عادی سازی روابط تنها زمانی ممکن است که طرفین سر مسائل مورد اختلاف به توافق برسند. سوال اینجاست که توافق بر سر مجادله هسته ای ایران چگونه خواهد بود ؟ توافق بر سر امور عراق – که طرفین به شکلی گزیر ناپذیر در آن درگیرند – به چه شکلی ممکن است ؟ مسئله فلسطین چه می شود ؟ خلع سلاح حزب الله چه طور؟ جبهه ضد آمریکایی ایران و کشورهای آمریکای لاتین به چه فرجامی منتهی می شود ؟ روابط اقتصادی و سیاسی ایران با بزرگترین رقبای جهانی آمریکا – چین و روسیه – چه تغییری خواهد کرد ؟ پروژه ی 20 ساله تلاش ایران برای تبدیل کردن خود به قطبی در منطقه – امری که بزرگترین معضل آمریکا در روابطش با ایران بوده و هست - چگونه به نام عادی سازی منتفی می شود ؟ محاصرات اقتصادی ایران به چه سرانجامی می رسد ؟ آیا اساسا ً ممکن است طرفین بر سر تمامی این مسائل – که ریشه در اصولی ترین پایه های سیاسی و اقتصادی موجودیتشان دارد – به توافق برسند ؟ آیا یکی از طرفین حاضر است مطلقا عقب بنشیند ؟ و اگر نه چگونه می توان این همه اختلاف و مجادلات بنیادین را بین طرفین بالانس کرد ؟

به نظر می آید عادی سازی روابط - به عنوان پاسخی در حل تناقضاتی از این دست - همان قدر مبهم ، نا معلوم و در صورت خروج از ابهام « سخت » باشد که هر راه حل دیگر این مسئله در خود متناقض ! می توان گفت هر کوششی برای بازسازی روابط بر اساس توافقات نیم بند و متزلزل احتمالی ، منجر به حرکتهای نوسانی متعددی در وضعیت سیاسی و اجتماعی ایران – مطابق با همان ریتم حرکتی مورد اشاره در مقاله ذکر شده نگارنده - گردد. نتیجتا ً مذاکره صلح آمیز همانقدر به عنوان برون داد این پارادوکس سیاسی و اقتصادی ممکن است که خطر درگیری نظامی. آنچه که غیر قابل تردید است حل مطلق مسئله است.

مطابق آنچه از یک نظرگاه مارکسیستی انتظار می رود ، چپ رادیکال به محتوای سیاسی و اقتصادی سیاستهای مدون شده اصل 44 به دیده فکاهی می نگرد و بی تردید مناسباتی را که- گذشته از انواع معضلات ، مفاسد ، تبعیضات و بی کفایتی های سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی آن – محوری ترین برنامه های اقتصادی اش با اصولی ترین سیاستهای داخلی و بین المللی آن جز در یک گره گاه به نام « تناقض » به هم نمی رسند ، برای ادامه حیات جامعه شایسته نمی بیند. سیاست مستقل طبقه کارگر در رویارویی با چنین تناقضاتی ، نه تلاش برای حل آنها و تکمیل کار ناچارا ً نکرده ی بورژوازی - و به این واسطه یافتن راه حلی برای آشتی نمایندگان ستیزه جوی این طبقه – بلکه به زیر کشیدن کلیت طبقه حاکم و حل رادیکال مسئله از طریق انهدام پایه های قلعه قدرت تک تک این نمایندگان است.

ثمره ناعقلانیت های کاپیتالیزم ، گاه چیزی از این دست از آب در می آید. چپ ، روی پاسخی سرمایه گذاری می کند که گاه به ناگزیر ، تمامی این خطوط متناقض و درگیر بورژوازی را با خطر خود ، به منظور جلوگیری از تحقق این پاسخ در یک کلیت گرد هم جمع می کند. ما به خاطره کمون پاریس و آشتی دولتها درجنگ آلمان و فرانسه برای مهار کمون اشاره می کنیم و به خواننده گوشزد می کنیم که گرچه چنین تناقضاتی در چارچوبهای حفظ نظام اجتماعی سرمایه داری لاینحل به نظر می آیند ، اما در قیاس با آشتی ناپذیری تضاد طبقات متخاصم این نظام منحط - آنگاه که این تضاد به ترازبالغ پیکار طبقاتی و مرحله عبور از سرمایه داری صعود می کند- صلح نمایندگان همیشه در جنگ نظام کهن ، امر ممنوعه نیست !!

سعید ایزد بخش را آزاد کنید

2007-05-25T19:05:00.000+03:30

از روز يكشنبه تاكنون هيچ اطلاعي از وضعيت سعيد ايزدبخش نداريم

٢١ ممنوع الورود ویک بازداشت حاصل اعتراضات دانشگاه علامه

2007-05-23T19:58:00.000+03:30

تا کنون مرتضی اصلاحچی، علیرضا ارشادی فرد، علیرضا موسوی، ماندانا چترچی، امیرحسین ایرجی، فهیمه شجاع، مجید دریُ، سعید فیض الله زاده، حمیده حسینی، کوروش جنتی، مازیار سمیعی، مهدیه گلرو، آیدین اخوان، مریم سیدکریمی ،صادق شجاعی، فرهنگ سلامی، امیر یعقوبعلی، عسل اخوان، رشید اسماعیلی، ایرج طباطبائی و حمید قهوه چیان ممنوع الورود به دانشگاه شده اند و تعدادی نیز به کمیته انضباطی و حراست احضار گردیده اند.

همچنین سعید ایزد بخش از روز یکشنبه تا کنون در بازداشت می باشد که خبری از وی در دست نیست.

اما اعتراض همچنان ادامه دارد.

گزارشی از اتفاقات اخیر دانشگاه علامه

2007-05-22T21:34:00.000+03:30

http://www.eslahchi.blogfa.com/

به دنبال اقدام غیر قانونی هیئت نظارت دانشگاه علامه مبنی بر لغو مجوز انجمن اسلامی این دانشگاه ، دانشگاه علامه طی دو روز گذشته روزهائی فراموش نشدنی را به خود دید.

روز یکشنبه (30/2/1386) دانشجویان دانشکده ادبیات پس از برگزاری یک تریبون آزاد انتخابات انجمن این دانشکده را برگزار کردند. گفتنی است که استقبال دانشجویان از این انتخابات بی سابقه بوده است به گونه ای که تعداد افراد شرکت کننده(317 نفر) نزدیک به 100 نفر بیش از آخرین انتخاباتی بود که به طور قانونی و زیر نظر دانشگاه برگزار گردید. به دنبال این اتفاقات و تجمعات پیشین این دانشکده علیرضا ارشادی فرد، علیرضا موسوی، مجید دری، ماندانا چتر چی، حمیده حسینی و امیر حسین ایرجی ضمن احضار به کمیته انضباطی ممنوع الورود شدند( گفتنی است که پیشتر مرتضی اصلاحچی دبیر انجمن اسلامی دانشگاه زمانی که یک ترم محرومیت از تحصیل را سپری می کرد مجددا به کمیته انضباطی احضار و ممنوع الورود شده بود).

در همین روز دانشجویان دانشکده اقتصاد نیز ضمن تعطیلی کلاسها اقدام به برگزاری تجمعی کردند که نزدیک به 400 نفر از دانشجویان در آن حضور داشتند به دنبال این تجمع آیدین اخوان ، مهدیه گلرو و مازیار سمیعی به دستور حراست دانشگاه ممنوع الکلاس شدند . هم زمان با اتفاقات این دو دانشکده دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی نیز تجمعی را با حضور 500 نفر از دانشجویان برگزار کردند که به دنبال آن مریم سید کریمی، صادق شجاعی، امیر یعقوبعلی، عسل اخوان و فرهنگ سلامی نیز ممنوع الکلاس شدند.

همچنین در این روز سعید ایزد بخش از اعضای شورای مرکزی دانشکده روانشناسی هنگام خروج از خوابگاه توسط نیروهای لباس شخصی بازداشت شد.

روز دوشنبه(31/2/1386) دانشجویان دانشکده های روانشناسی و حقوق و علوم سیاسی تجمعی برگزار کردند که طی آن نیروهای حراست با کمک یگان ویژه نیروی انتظامی از ورود دانشجویان دانشکده های دیگر به دانشگاه جلوگیری کردند که منجر به ضرب وشتم تعدادی از دانشجویان و بازداشت سعید فیض الله زاده و مازیار سمیعی گردید. حضور نیروهای انتظامی به قدری گسترده بود که دانشجویانی که پشت درب جمع شده بودند و تعداد آنها نزدیک به 50 نفر بود پس از ساعتی مقاومت مجبور به ترک دهکده المپیک گردیدند. به دنبال ضروب وشتم دانشجویان و بازداشت دانشجویان نامبرده ساعتی بعد تجمعی در دانشکده علوم اجتماعی برگزار شد که دانشجویان این دانشکده پس از شنیدن اخبار با تعطیلی کلاسها به تجمع کنندگان پیوستند و حضور نیروهای انتظامی و تهدید حراست نیز نتوانست خللی به تجمع وارد کند. دانشجویان پس از ساعاتی با قرائت قطنامه ای که طی آن خواستار آزادی دانشجویان بازداشت شده و لغو احکام کمیته انضباطی و احضار به حراست شدند واعلام کردند در صورتی که خواسته های آنان متحقق نشود در روزهای آینده به طور گسترده تری به اعتراضات خود ادامه خواهند داد.

به دنبال اتفاقات اخیر دانشگاه طی حکمی اعلام کرده تمام دانشجویانی که به هر نحوی در تجمعات اخیر حضور داشتند ممنوع الورود به دانشگده شده و از حضور آنها در امتحانات ترم جاری ممانعت خواهد شد.

درگیری در دانشگاه علامه

2007-05-22T13:24:00.000+03:30

درگیری در دانشگاه علامه (علوم اجتماعی) امروز به اوج خود رسید.
طی این درگیری ها یک نفر زخمی شد و تا کنون اجازه خروج به دانشجویان داده نشده است.

بدون شرح

2007-05-21T15:40:00.000+03:30

طرح ضربتی امنیت اجتماعی جمهوری اسلامی در رابطه با مسئله حجاب

امروز 30 اردیبهشت در میدان هفت تیر

شورا منتشر شد

2007-05-21T14:59:00.000+03:30

شماره ٣ نشريه دانشجويى شورا

وبلاگی از یک فعال کارگری

2007-05-21T14:53:00.000+03:30

دفاع ازحقوق افغانهای مقیم ایران

دفاع ازحقوق افغانهای مقیم ایران و اخبار مربوط به اوضاع زندگی و اجتماعی آنان در ایران

اعتراض در دانشگاه آزاد گرگان

2007-05-17T22:32:00.000+03:30

دانشجویان دانشگاه آزاد گرگان روز دوشنبه 24 اریبهشت در اعتراض به پوشش اجباری در دانشگاه تجمعی اعتراضی را سازمان دادند و به جمع کردن امضا بر علیه طرح پوشش پرداختند. در بیانیه ی این دانشجویان آمده است:"ما به اجرای بندهایی از طرح ( الگوی پوشش ) که گامی دیگر در راه نقض آشکار آزادی های فردی و حقوق ابتدایی انسان هاست اعتراض می کنیم . . . تجربه ثابت کرده است نوع نگاه مبتنی بر تفکیک جنسییتی هرگز منجر به هیچ نوع ارتقاء فرهنگی نشده , خود همواره به جنسیت مداری در روابط انسانی دامن زده , بستری برای نقض آزادی های فردی و حقوق بدیهی افراد فراهم کرده است."

Anti leftist

2007-05-15T16:01:00.000+03:30

اجلاس شرم الشیخ

2007-05-15T15:08:00.000+03:30

دریافت شماره 25 نشریه خاک

2007-05-14T00:20:00.000+03:30

نشریه خاک را از این طریق دریافت کنید

رؤیا و کابوس

2007-05-13T16:36:00.000+03:30

پیمان پیران

..... مصر 1956 (هجوم انگلیس و فرانسه)، اردن 1957 (ناوگان ایالات متحده برای حمایت از ملک حسین حرکت می کند)، لبنان 1958 (14000 سرباز آمریکایی به عنوان پاسدار صلح!)، مصر 1967 (تجمع ناوگانهای بریتانیا و ایالات متحده در طی بسته شدن کانال سوئز به دستور ناصر)، گابن 1964 (نیروهای فرانسه کودتا بر علیه مبا را سرکوب می کند)، کنگو (ارسال محمولات هوایی ایالات متحده و سازمان ملل برای کماندوهای چترباز بلژیک)، اوگاندا، تانزانیا 1964 (نیروهای بریتانیا شورشهای ارتشیان را سرکوب می کنند)، چاد 9-1968 (لژیون های خارجی فرانسه از حکومت تمبل بایه پشتیبانی می کند)، گینه (هجوم بی ثمر پرتغالیها). کوبا(تعرض به سرکردگی ایالت متحده در خلیج خوکها)، جمهوری دومنیکن1961( کودتای ایالات متحده علیه خوان بوش)،1965 ( تجاوز نیروهای آمریکا) آنگولا 1969 (توسط نیروهای بریتانیا)، ترینیداد 1970 (کشتی های جنگی طی قیام ، در سواحل لنگر می اندازند) ویتنام 71-1954 (تلاش ایالات متحده با نیرویی متجاوز از نیم میلیون نفر برای درهم شکستن جنبش رهایی بخش ملی و جنگ اعلام نشده بر علیه ویتنام شمالی از سال 1965)، تایلند 1967 (حضور 35000 نفر از نیروهای آمریکایی)، کامبوح 1970 (تعرض ایالات متحده)، لائوس 1971 (هجوم ویتنام جنوبی و ایالات متحده)، ایرلند شمالی 71-1969 (در اشغال بریتانیا)، و ... تا لشگرکشی به بالکان و حمله به عراق و افغانستان به علاوه طراحی کودتا در کشورهای توسعه نیافته ای چون ایران 1953 – سوریه 1962- ویتنام 1963- برزیل 1964- غنا 1966- اندونزی 1966- پاناما 1968- اوگاندا 1971 و ... تا کودتای سال گذشتۀ کنگو.
همگی این واقعیات، بازگو کنندۀ این مطلبند که در این دوره از نظام روابط تولید سرمایه داری یعنی امپریالیسم، علی رغم تغییراتی در شیوه های عمل خود در هر دوره، ماهیت خود را که ناشی از الزامات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی است، همچنان تغییر نایافته حفظ کرده است. بدیهی است به تبعیت از این ساختار و تثبیت جهانی آن است که شالوده ای پوسیده برای ذوق و سلیقۀ دنباله روان سود و سرمایه فراهم آمده. در چنین نظامی مردم فرمانبر سود هستند و افراد جامعه متشکل از طبقات، آلوده به ارزشها و رسوم بازارند. به همین دلیل است که بورژوازی و هواداران منحط بازار آزاد همراه با آن عده از مردم سایر کشورهای جهان با اینکه از دیدن نتایج خونبار ناشی از سیاستهای نظامی امپریالیسم، باز نمانده اند، با این حال( به یمن در دست داشتن مدیا، توسط محافل مالی و قدرت سیاسی) با اتکا به مفاهیم غیر واقعی و تفسیر پذیر اولین جمله های اعلامیه حقوق بشر، عقیده دارند که آیندۀ آنها و سعادتشان به نحوی جدایی ناپذیر به آینده و سعادت دموکراسی بزرگ آمریکایی (پرچمدار امپریالیسم) وابسته است!!
واقعیت این است در این دوره از تاریخ هیچ عقیده ای این چنین ارتجاعی و متزلزل در وجود جامعۀ انسانی ریشه ندوانیده است. غیر از عقیدۀ مخالف آن، که سرمایه داری را مسئول اصلی تمامی بی عدالتی هایی می داند که بشریت از آنها در رنج و عذاب است، که همین مسئله بیشتر از گذشته امروز اعتقاد راسخ عدۀ بی شماری از طبقات محروم و زحمت کش در داخل و خارج ایران را شکل داده است. چندی پیش دونالد رامزفلد در یک شب نشینی خطاب به تقریباً تعدادی از رهبران کشورش و همچنین مهمانانی (نظامی، سیاستمدار و سرمایه دار) آنچنان که در نشریۀ نیویورکر آمده در کمال خونسردی گفت :«امروز شما خطرناک ترین موجودات روی زمین هستید.»
در حقیقت برخی از این افراد قدرت حقیقی بخشهایی از جهان را در دستهای خود متمرکز کرده اند. آنها دهها سال است که نسل اندر نسل به خاطر خودخواهی و سودجویی اشان، با از هم پاشیدن جوامع بشری، فاسد و نابود کردن حتی فرهنگ جوامع مختلف، کشتار دسته جمعی مردم بعضی از کشورها، اعمال شکنجه در مقیاسی بسیار وسیع، بذر بدبختی و رنج و عذاب در سراسر کرۀ زمین می افشانند.

به راستی که قدرت وابسته به سرمایه و بحران ایدولوژی ناشی از ساختار جامعۀ امروزی هر چه که باشد جامعه ای مضمحل است، که توانسته تا این حد از سوی صاحبان سرمایه و بورژوازی سزاوار ستایش و، در عین حال از سوی طبقات محروم تا این پایه مستحق تنفر باشد. از زمان صدور مانیفست نوشته مارکس و انگلس تاکنون، رویای طبقۀ کارگر چون پیام امیدی بزرگ و نو، در سراسر جهان پخش شده است. بدیهی است که هدف مانیفست تنها انعکاس تاریخ جنبش کارگری معاصر خود نبوده بلکه آن فکر اساسی که سراسر مانیفست را به هم پیوند می دهد: (یعنی تولید اقتصادی و سازمان اجتماعی هر عصر از اعصار تاریخ که به طور ناگزیر از این تولید ناشی می شود، بنیاد تاریخ سیاسی و فکری آن عصر را تشکیل می دهد و این که بنابراین کیفیت، (از هنگام تجزیه شدن مالکیت اشتراکی اولیه زمین) سراسر تاریخ عبارت بوده از تاریخ مبارزات طبقاتی، مبارزه بین طبقات استثمار زده و اسثمارگر، بین طبقات محکوم و حاکم در مدارج گوناگون تکامل اجتماعی و نیز اینکه اکنون این مبارزه به جایی رسیده است که طبقۀ استثمار زده و ستم کش (پرولتاریا) دیگر نمی تواند از یوغ طبقۀ استثمارگر و ستمگر (بورژوازی) رهایی یابد. مگر آنکه در عین حال تمام جامعه را برای همیشه از قید استثمار و ستم و مبارزه طبقاتی خلاص کند، این فکر اساسی کاملاً و منحصراً متعلق به مارکس است.)
به همین جهت اصولی که در مانیفست به آنها اشاره شده است تنها برای جامعۀ انگلیس، آلمان و یا فرانسه دارای ارزش و اعتبار نبوده و نیست بلکه برای طبقۀ کارگری به وسعت سراسر جهان درخور ستایش و احترام است. البته که به تبع آن به آیندۀ انسانی همۀ جوامع بشری نیز مربوط می باشد.
ولی با درک روشن این موضوع، زوایه دید وسیعتر هم می شود. اعلام نابودی آتی و احترازناپذیر مالکیت کنونی بورژوازی و شیوه تولیدش و به دنبال آن مبارزه، و حرکت به سوی ساخت فرماسیونی جامعه گرا و انسانی با همه درستی و صحت اصول کلی مسائلی که در مانیفست کمونیست آمده بارها و بارها از سوی مدعیان پیرو مارکسیسم به قدرت رسیده مورد تجاوز قرار گرفته، پایمال شده و حتی به فراموشی سپرده شده اند. وقتی که چند سال پیش در خیابانها، از اهالی بخشی از شهر پاریس خواسته شد که بعنوان اعتراض به اعمال پلیسی دستگاه حاکمه پای نوشته ای را امضا کنند، بیشترشان با بی تفاوتی رو برگرداندند و حاضر به امضای آن نشدند: این نوشته چیزی جز نسخه ای از مانیفست نبود، که مطالب آن به نظر اهالی این شهر، انقلابی و ضد فرانسوی آمده بود (نشریۀ فرانسوی امینته).
بدیهی است که این واکنش غیر ارادی و خودبه خودی تعدادی از اهالی پاریس به تنهایی نمی تواند معرف این باشد که تا چه حد رویای دنیای انسانی به دور از عوارض سرطانی نظام سرمایه داری دستخوش تباهی و آشفتگی شده است. برای شناخت عمق و دامنه این رویای انسانی، باید دید که به چه ترتیبی این خواسته ها پایه ریزی شده است، در چه شرایطی بورژوازی زبان باز و سفاک در انحراف آن پیروز شده و در جرح و تعدیل آن کوشیده و سرانجام شکل گرفته است، و چرا و چطور به صورت عمل درآمده یا درنیامده است. فکر می کنم برای این کار باید این رویا را، که پیام آور آن همه امید بوده و هست، در مقابل یک تاریخ چند صد ساله قرار داد. رویای آزادی و برابری، اگر اعتقادات مذهبی ناشی از این مناسبات اجتماعی را به کنار بگذاریم، تنها چیزی است که انسانها حاضرند برای آن خودشان را به کشتن بدهند. در مقابل این رویا، تاریخی قرار دارد که بیش از دهها سال از عمر آن می گذرد و در طول این سالها گروهی از انسان ها برای بدست آوردن حقوق حقّه خود، با گروه های دیگری از انسان ها، که از شناخت این حقوق حقّه امتناع می کنند، در حال پیکارند. نکته اینجاست که همۀ گروه ها خودشان را مدافع اصولی می پندارند. همان اصولی که به زعم هر یک از آن ها از انسانیت ناشی می شود!! امّا مدتهای مدیدی است که بر بسیاری از ما معلوم است رویایی که آنها از آن دم می زنند و خود را مدافع آن می دانند هرگز رویای واحدی نبوده و نیست.
برخی به خاطر خیال پروری بیش از اندازه در توهم پایان تاریخ و ماندگاری ابدی این روابط اجتماعی به زندگی گرگ منش و سودجوی خود ادامه می دهند. و گروهی دیگر به خاطر واقع بینی خارج از حد و بنا به ماهیت طبقاتی خود، آن چنان ماهیت این رویا را تغییر می دهند که ثمرۀ آن ایجاد دنیایی است که در آن کابوسی از ترس و بی عدالتی، فشار و ظلم بی امان فرمانروایی می کند.

http://www.16azar1385.blogspot.com/

آنها با شما در خیابان ها خودارضایی می کنند

2007-05-12T15:16:00.000+03:30

امین قضایی

مبارزه با بد حجابی ، موضوع بحث من ، به موجودیت روانی قدرت ( جمهوری اسلامی) و شیوه تولید ِ سکسوآلیته در اسلام مربوط می شود. شیوه تولید لذت در اسلام مبتنی بر مبادلات نمادین ِ عروس است که با خرید وفروش زنان بین خانواده های داماد و پدر نوعی وصلت نمادین و همجنسگرایانه میان دو نهاد ایجاد می کند. این مبادلات نمادین مبنای پیوستگی هایی است که هدف اصلی آن هرگز انتقال و مبادله لذت بر اساس اصل فایده باوری سرمایه داری نیست. این در حالی است که مبادلات در جامعه سرمایه داری برخلاف دوره های پیشین جامعه طبقاتی ، بر منبای تولید لذت و سرمایه گذاری در لیبیدوی افراد صورت می گیرد. جمهوری اسلامی همچنان که ماهیتا این توانایی را ندارد که به یک حاکمیت متعارف سرمایه داری تبدیل شود ، بنیادا توانایی سرمایه گذاری لیبیدویی را نیز ندارد. در واقع قادر نیست بر نظام مبادلات لذت انسانها و هنجارسازی های جنسیتی و ...مدیریت کند.

جمهوری اسلامی در بازار بدون هیچ مسئولیتی همچون یک سرمایه دار بزرگ ، انحصارگر ومافیایی ظاهر می شود و از نمایندگی کلیت طبقه سرمایه دار غافل می ماند ، پس از هیچ مشروعیت و اقتداری در نزد طبقه سرمایه دار برخوردار نیست. این عدم مشروعیت بیش از هر چیز به صورت تضاد فرهنگی جمهوری اسلامی و طبقه متوسط بروز می یابد . در الگو های فرهنگی جمهوری اسلامی هیچ نوع اقتصاد چرخشی وسیال لیبیدویی در نظر گرفته نشده است اما سرمایه داری به آزادی زنان برای فروش نیروی جنسی خود ، والایش زدایی ، هنجارسازی جنسیتی، نظام مد ، توزیع و ترویج خانواده ی دوتایی مبتنی بر دگرجنسگرایی انحصاری و نفی کارکرد تولید مثل نیاز دارد که نهایتا آنرا می توان با منطق مبادله ارزشها (در اینجا : لذت) توضیح داد ، در حالی که جمهوری اسلامی از اساس از مبادله نمادین خانواده ها حمایت می کند . در نظام تولیدی مبتنی بر مبادله ارزشها ، لذت در یک مبادله ی برابر میان دو جنس مخالف تولید می شود. هدف از این مبادله با منطق های فایده باور ، انتقال و کسب لذت است و بنابراین سرمایه داری اصولا خانواده را بر مبنای دگرجنسگرایی استوار می کند ونه تولید مثل . برخی به اشتباه این تغییر کارکرد خانواده را نابودی و ضعف خانواده در نظام سرمایه داری می پندارند. اما اسلام سکسوآلیته را از منطق های مبادله نمادین به وجود می آورد و نه از منطق های دگرجنسگرای انحصاری سرمایه داری. این سکسوآلیته را که یک تولید گفتمانی است در کجای اسلام باید یافت ؟ مشخصا در فقه . که من به آن " سکسوآلیته ی فقه" می گویم.

سکسوآلیته را یک گفتمان در نظر می گیریم که منطق مبادله نمادین ( در اسلام ) و مبادله ارزشها ( در سرمایه داری) و نهایتا فرهنگ هرکدام از آنها را شکل می دهد. در مبادلات نمادین ِ اسلام یعنی در فرآیند خرید وفروش عروس ، مبادله ( ازدواج) با بیان و اجازه نامه ی عاقد صورت می گیرد. آنچه عاقد می گوید و می شنود مرکزی از یک گفتمان در نظر بگیرید که حول آن انواع و اقسام احکام شرعی درباره روابط جنسی و خانوادگی تولید می شود. کسانی که از نزدیک با اسلام آشنایی ندارند حتی نمی توانند تصور کنند که این احکام درباره مسائل جنسی تا چه حد گسترده است و تمامی جزئیات را با تمامی تخیلات جنسی تحت پوشش قرار می دهد . این سکسوآلیته فقه ، بیش از انکه به سرکوب تمایل جنسی بپردازد به ارضای دقیق و کامل آن در حیطه خانواده اهمیت می دهد . استفتا در مورد مشکلات جنسی ، توصیه درباره ارضای بهتر در روابط جنسی ، نحوه برخورد بین زن و مرد و بررسی دقیق رفتار محارم با یکدیگر شالوده تمامی سکسوآلیته ی فقه است. موجودیت روانی این سکسوآلیته تخیل جنسی است. برای اینکه این قدرت تخیل جنسی را یادآوری کنم تنها کافی است آن مشکل فقهی مضحک اما جدی را در نظر بگیرید که رابطه جنسی مرد و زن به صورت اتفاقی در اثر زلزله را بررسی می کند .
مشخصا این مبادلات نمادین هژمونی فرهنگی خود را حفظ کرده است اما ضرورت منطقی خود را از دست داده است . من گفتم که موجودیت روانی سکسوآلیته فقه اصولا تخیل جنسی است. سکسوآلیته در فقه به صورت مسئله چیرگی بر اغوای زنان ، در ادبیات اسلامی به صورت رابطه ی عاشقانه لیلی و مجنون که نهایتا چیزی جز تخیل جنسی نیست بروز می یابد. اما در شرایط سرمایه داری کنونی بر سر این سکسوآلیته ی فقه که کاملا متکی به مبادلات نمادین خانواده هاست چه می آید؟
با ظهور جمهوری اسلامی ، سکسوآلیته ی فقه تغییر گفتمان می دهد و این بار مجبور است به جای مقام هادی و راهنمای فقهی که تخیل جنسی مردم را هدایت و مشکلات آنها را بررسی می کرد ،در نقش مراقب ، هنجارساز و سرکوبگر یک نیروی منکراتی ظاهر شود. امر به معروف و نهی از منکر در گفتمان جمهوری اسلامی نقش اساسی پیدا می کند در حالی که پیشتر یک مسئله کاملا فرعی بود. خشونت و سادیسم به اوج خود می رسد : به صورت زنان اسیده پاشیده می شود ، روسپیان سنگسار می شوند ، جوراب و پای زنان با تیغ پاره می شود ، روسری و توسری بر زنان تحمیل می شود ، عروسی ها و جشن ها توسط هجوم نیروهای کمیته برچیده می شود. با تغییر روابط قدرت ، هم موجودیت روانی قدرت دچار منطق های سادیستی – ویوریستی(اطفا شهوت با نگاه) می شود و هم سکسوآلیته ی فقه به سکسوآلیته منکرات تبدیل می شود. سکسوآلیته ای که در اسلام شناخته می شد اینک با جامعه ای روبروست که منطق های مبادله ارزشها و لذت ها را درک نمی کند ، بنابراین عناصر جمهوری اسلامی همیشه تصور می کنند که هرگونه بازنمود حاصل از این مبادله ارزشها یک نوع فساد و تباهی در مبادلات نمادین خانواده هاست. انچه که در واقع یک سلیقه و مد ، یک رابطه دوستانه ساده میان دو جنس مخالف است از چشم آنها فساد و مقدماتی است برای یک زناکاری . در واقع عناصر جمهوری اسلامی به خاطر سکسوآلیته فقه دچار یک تخیل جنسی هستند و قادر نیستند روابط و فرم های جدید اجتماعی را درک کنند و بلافاصله آنرا یک انحراف موردی از اصول فقهی خود تصور می کنند. نمونه ی جالب آن عقد اجباری دختران و پسرانی است که در خیابان در حال قدم زدن با یکدیگر دستگیر می شدند ، در واقع آنها هر نوع شکل جدید از روابط اجتماعی را با یک تخیل جنسی همراه می کنند. این تخیل جنسی موجودیت روانی خود آنهاست که سکسوآلیته ی فقه برای انها تولید کرده بود.
سکسوآلیته منکرات ، شکل عملی و سرکوبگر قفهی آنست . پس اگر موجودیت روانی اولی تخیل جنسی باشد موجودیت روانی دومی شکل عملی تخیل جنسی یعنی استمنا است. نیروهای انتظامی اکنون با منطقی سادیستی ، میل به ابژه ی جنسی خود را به صورت پرخاش به آن نشان می دهند . ساده بگویم آنها با شما در خیابان ها استمنا می کنند.
سکسوآلیته منکرات ، سکسوآلیته نیروهای لمپن و فرومایه ای است که نیروی جنسی سرکوب شده ی خود را به صورت عملی پرخاش به ابژه میل ابراز می دارند. اگر منطق های ویوریستی آنرا در نظر بگیریم ، این یک نوع دختربازی اسلامی محسوب می شود ، یا در سطح طبقات ، نوعی میل درونی و سرخورده برای وصلت دوباره جمهوری اسلامی با طبقه اش . طبقه متوسط در نقش یک جوان منحرف و وابسته به فرهنگ بیگانه تخیل می شود، باید به این جوان فرصت بازگشت به سنت ها را داد . بهترین حالت آن است که طبقه متوسط (همانطور که برای ادبیات غرب ، شرق در نقش یک زن تخیل می شود ) به صورت یک زن تصور شود که باید آنرا از فساد مبادله ارزشها و لذتها به سوی مبادلات نمادین و وصلت های خانوادگی بازگردانیم. صیغه که به عنوان یک راه حل اسلامی و میانجیگر بین این دو منطق عمل می کند ، باز هم در همین تخیل جنسی شریک است که روابط اجتماعی جدید را به صورت زناکاری تصور می کند و به صورت متناقض نما برای ممانعت از این مناسبات جدید خود شخصا یک راه حل زناکارانه ارائه می دهد.
من در این مقاله نشان دادم که جمهوری اسلامی صرفا سکسوآلیته را سرکوب نمی کند بلکه خود ما حصل یک سکسوآلیته است که در اثر تغییر موقعیت در روابط قدرت ، این سکسوآلیته مداوما دچار تخیلات واهی می شود. او همه جا روابط زناکارانه و جنسی می بیند ، در هر زنی نیروی اغواگری را مشاهده می کند ، گمان می کنند که آرایش ها و پوشش طبقات مرفه نوعی تجهیز برای برقراری روابط جنسی کاملا موفق است که آنها از آن محروم اند . ( برای مثال جوانان شهرستان ها که گرفتار سرکوب جنسی شدیدتری هستند گمان می کنند که اغوای دختران تهرانی یا طبقات مرفه بسیار راحت تر است). سکسوآلیته منکرات یک استمنای گفتاری است که ابتدا ابژه ی جنسی را خیال می کند ، سپس گفتگو می کند و آنگاه در پرخاشگری و دستگیری به اوج لذت سادیستی خود می رسد.

دو تصویر منتشر نشده از دانشگاه مازندران

2007-05-11T19:50:00.000+03:30

نمایی از خانه یکی از دانشجویان دانشگاه مازندران پس از حمله و تفتیش نیروهای امنیتی

بيانيه دانشجويان سوسياليست پليتکنيک پيرامون وقایع اخیر دانشگاه

2007-05-11T19:46:00.000+03:30

دانشجويان آگاه پليتکنيک
چندي است که سايه شوم کودتاي فرهنگي بر سر دانشگاه سنگيني ميکند. توقيف نشريات دستگيري فعالين دانشجويي، ممنوع الورود کردن دانشجويان فعال، تعليق کانون هاي فرهنگي هنري ... اين همه نقطه ي عطفي است در پروژه ننگين حاکميت. اين پروژه با حضور احمدي نژاد در مسند قدرت و يکدست شدن حاکميت و روي کار آمدن روساي انتصابي بابازنشسنگي اجباري اساتيد منتقد، اعمال محدوديت بر فعاليت هاي فرهنگي هنري، تضعيف نقش شوراهاي صنفي دانشگاه، احکام سنگين کميته سرکوب دانشگاه، ستاره کردن دانشجويان فعال و جلوگيري از ادامه تحصيل آنها و ايجاد فضاي پليسي در دانشگاه کليد خورد. اما ظاهراً همه اين ترفندها براي سرکوب دانشگاه هنوز خواست حاکميت را برآورده نساخته است.
هنوز دانشگاه اسلامي نشده است. هنوز صداي مخالف از دانشگاه به گوش مي رسد. برگزاري مراسم 16 آذر در دانشگاه هاي سراسر کشور و در پي آن مفتضح شدن رييس دولت اسلامي در پلي تکنيک بيانگر بي نتيجه بودن اقدامات سرکوبگرانه بود. به تدريج سرکوبگران به اين نتيجه مي رسند که بايد به شديدترين شکل با دانشگاه برخورد کنند، انتشار نشريات جعلي توسط عوامل اطلاعاتي و بسيج حلقه ديگري از زنجيره سرکوب است.
توقيف غير قانوني نشريات ممنوع الورود کردن دانشجويان فعال بازداشت دو تن از دانشجويان و احضار 25 تن از دانشجويان به کميتهي سرکوب پيامد اين اتفاق ها است. اتفاقات چند روز اخير نشان از کشيده شدن جنگ قدرت بين اصلاح طلبان و اصول گرايان به دانشگاه است.(در مواضعي که از سوي روزنامه هاي اين دو جناح کيهان و اعتماد ملي پيرامون وقايع اخير اتخاذ شده تامل کنيد.)
پلي تکنيک به عنوان پايگاه مهم اصلاح طلبان محل مناسبي براي اين جنگ قدرت است اصلاحطلباني که خود از مجريان اصلي انقلاب فرهنگي پيشين بودهاند و اينک انقلاب فرهنگي را در تضاد با منافع خود ميبينند. بيانيههاي شاخهي دانشجويي جبههي مشارکت و سازمان مجاهدين انقلاب و موضعگيري انجمن اسلامي دانشگاه از يک سو و رويکرد حاميان احمدينژاد و روزنامهي کيهان و بسيج از سوي ديگر صفبندي اين دو جناح مقابل يکديگر در اين جريان است. در اين ميان دانشجويان آگاه بايد با دوري جستن از دعواي جناحين، در پي طرح مطالبات واقعي خود باشند و با در نظر داشتن دانشگاه به عنوان بخشي از جامعه (و نه جداي از آن) مطالبات و اعتراضات خود را به سطح دانشگاه محدود نکنند و از اين حربهي حاکميت در منحرف ساختن توجه دانشجويان از جنبشهاي اعتراضآميز مانند جنبش کارگران و معلمان و جلوگيري از همبستگي اين جنبشها آگاه باشند. همزماني اين جريانات را با اول ماه مه (روز جهاني کارگر) و اعتصابات معلمان در نظر آوريد.
حاکميت با متشنج کردن فضاي دانشگاههها وبهره برداري از آن، در پيادهسازي پروژهي کودتاي فرهنگي موفقتر خواهد بود و خواستار ملتهب شدن فضاي ديگر دانشگاهها ميباشد. بنا بر اين دانشجويان بايد با جلوگيري از کشانده شدن اين درگيريها به ساير دانشگاهها، در پليتکنيک به اعتراضات راديکال خود ادامه دهند. و در مقابل کودتاي فرهنگي متحد شوند.
خواستههاي ما در اولين گام چنين است:
آزادي فعالين دانشجويي در بند
انحلال کميتهي سرکوب (شوراي انضباطي دانشگاه)
حق برپايي تشکلهاي مستقل دلنشجويي
تعطيلي نهادهاي غير دانشجويي مستقر در دانشگاه
برچيده شدن فضاي پليسي دانشگاه
لغو توقيف نشريات دانشجويي
رفع تعليق فعاليت کانونهاي فرهنگي و هنري

زنده باد آزادی و برابری
دانشجویان سوسیالیست پلی تکنیک

١١ نفر از دستگیرشدگان اول مه سنندج آزاد شدند!

2007-05-11T17:54:00.000+03:30

طبق اخبار رسیده دیروز ١٩ اردیبهشت خالد سورای آزاد شد و امروز پنجشنبه ٢٠ اردیبهشت اقبال لطيفي ، يدالله مرادي، طیب مولایی ، فارس گویلیان، صدیق امجدی، حبیب الله کلکانی، محی الدین رجبی، صدیق صبحانی، طیب چتانی و عباس اندر یاری آزاد شدند.
اما هنوز شیث امانی و صدیق کریمی در زندانند. هنوز محمود صالحی به همین جرم زندان است. همه دستگیر شدگان باید فوری و بدون قید وشرط آزاد شوند. نباید کوتاه آمد، جشن روز کارگر حق مسلم کارگران است.

مفاهیم و واقعیات در مبحث " چپ رادیکال" و "چپ کارگری" در دانشگاه

2007-05-11T17:29:00.000+03:30

آقای فواد شمس و امیری الیاسی با نوشتن مقالاتی، اعلام نمودند که چپ در دانشگاه کارگری نیست و آنها اغاز کننده یک تغییر ریل به چپ کارگری در دانشگاه هستند. به انتقادشان که نگاه میکنی، ایراد آنها بیشتر به کاربرد کلمه چپ رادیکال از طرف بستر اصلی چپ در دانشگاه است. بعد به این دو کلمه اطلاق اجتماعی خاصی دادند که با واقعیت موجودی آن یکی نیست و با حمله به این موجودیت فرضی، کلمه چپ کارگری را در مقابل آن قرار دادند و با به عاریه گرفتن جملاتی از اینجا و آنجا شروع به تعریف چپ کارگری در مقابل چپ رادیکال نمودند. اگر دعوا بر سر کاربرد صحیح مفهومی برای تعریف پدیده جنبش سوسیالیستی در جامعه و دانشگاه باشد، هر سوسیالیستی میتواند نشان دهد که نه کلمه چپ رادیکال مفهوم صحیحی برای بیان جنبش سوسیالیستی در جامعه و دانشگاه است و نه کلمه چپ کارگری. اما یک مارکسیست باید خاصیتش این باشد که در ورای کلمات و مفاهیم بتواند واقعیت را ببیند. بخصوص در شرائط ایران، من از هر انسان ازادیخواه و سوسیالیستی میپذیرم که برای پیشبرد کارش در فعالیت علنی، آن زبانی را به کار ببرد که ممکن است. اگر فعال سوسیالیستی در ایران نام حرکت و فعالیت خود برای سوسیالیسم و نجات جامعه از استثمار و نابرابری را بگذارد "گل رز" و یا "گل میخک" اما به نام " گل رز" آن کاری را انجام دهند که مارکسیسم و سوسیالیسم از او طلب میکند، نه تنها مشکلی نباید باشد، بلکه بسیار هم عالی است. نقد مفاهیم، اگر نقد واقعیتی را در پشت مفاهیم در بر نداشته باشد یک بازی روشنفکرانه بی ارزش است. نقد چپ رادیکال از طرف "چپ کارگری" چنین است. آنقدر این بازی سبک است که میتوان با دو کلمه نشان داد که این ادعا واقعی و اصیل نیست.
چپ رادیکال را باید در ورای نام آن دید و به آن پرداخت. در ورای نام آنچه امروز چپ رادیکال نامیده میشود، بستر اصلی چپ و سوسیالیسم در دانشگاه است. جنبشی نسبتا وسیع است. هر دانشجوی چپی خود را منتسب به چپ رادیکال میداند. این حرکت سازمان و برنامه و اساسنامه ندارد. شکی نیست که در درون چپ رادیکال، سازمان و تشکل وجود دارد و محافل گوناگون حتی با برداشتها و خط مشی های مختلف وجود دارند. برداشتهای فکری و سیاسی که در کاتگوری چپ رادیکال جای میگیرد یکی نیست و حتی گاها بسیار متضاد با یکدیگراست. اما هر کسی میتواند، حتی با نگاهی از دور، پیدایش یک جریان سوسیالیستی متمایز مارکسیستی را که تفاوت آن با جریانات سنتی پوپولیستی قدیمی، سوسیالیسم ملیگرا و استقلال طلب که بستر اصلی چپ جهان سومی و روشنفکری و بستر اصلی چپ در ایران را تشکیل میداد را به عینه ببیند و مشاهده کند که ماهیت این چپ رادیکال چیست. جنبش سوسیالیستی در دانشگاه که با نام چپ رادیکال تعریف میشود، دارای ویژگی های سیاسی و فکری است که آن را از همه سوسیالیستهای پوپولیستی و ملی تاکنونی متمایز کرده است. صحبت بر سر این نیست که مفهوم چپ رادیکال، مفهومی صحیح و منطبق بر ماهیت این چپ و حرکت سوسیالیستی است که امروز در جنبش دانشجوئی جریان دارد، بلکه بحث بر سر بر سر ماهیت و واقعیت وجودی حرکتی است که چپ رادیکال نامیده میشود است. اگر کسی به توضیح این میپرداخت که نام و مفهوم چپ رادیکال با ماهیت حرکت سوسیالیستی جاری در دانشگاه جور نیست و تناقض دارد، با نادیده گرفتن و خط زدن شرائط اختناق سیاسی در ایران، میشد با انتقادش موافق بود. به هر حال برای یک مارکسیست و فکر میکنم برای هر انسان ماتریالیستی نام و مفهوم یک پدیده در مقابل ماهیت آن پدیده یک مسئله فرعی است. به نظر من حتی استفاده تنها کلمه چپ و یا سوسیالیسم هم برای بیان این حرکتی که امروز در دانشگاه جریان دارد کافی است. اگر محقق و تاریخ نگاری میخواهد، این حرکت را تحلیل و موشکافی کند و تاریخ آن را بنویسد، میتواند تعریف دقیق تری برای آن انتخاب کند و در کنار چپ رادیکال آن را به کار ببرد. اما برای فعال سیاسی و اجتماعی این امر فرعی است.
جریان سوسیالیستی کارگری در دانشگاه که در سالهای اخیر سر بر آورد و در 16 اذر امسال خود را به تمام جامعه نشان داد، جریانی خودآگاه و اجتماعی است. این جریان هیچ نشانی از جریان سوسیالیسم ملی و جهان سومی بر خود ندارد. این جریانی نیست که با پرچم پیشرفت صنعت، استقلال ایران، مدرنیزاسیون ایران، منافع ملی و ....آن به میدان آمده است. هدفش محدود به سکولاریسم، مدرنیسم و ازادی بیان و.. نیست. بر عکس، این جریان با تبلیغ جامعه برابر کمونیستی، با شعار آزادی، برابری، با ترویج سوسیالیسم و با عکس و کتاب مارکس و لنین به میدان آمده است. با جسارتی بی اندازه که فقط از انسانهایی ساخته است که به اهداف خود و به عمل خود اطمینان خاطر دارند، توانسته اند در طول این چند سال سوسیالیسم را در دانشگاه و باطبع آن در خارج دانشگاه گسترش دهند. نه تنها این، بلکه این سوسیالیسم توانسته است در رهبری حرکتهای دانشجوئی قرار گیرد و نشان داد صلاحیت رهبری توده ای را هم دارد.
این جریان سوسیالیستی وزن کارگر و سوسیالیسم را در دانشگاه و جامعه بالا برد. دامن زدن به مباحث سوسیالیستی، تحلیل مارکسیستی در باره اوضاع سیاسی، حمله به ملیون، لیبرلها، قومگراها و دیگر جریانات ارتجاعی را به طور دائم و به طرز ماهرانه ای انجام داده و میدهد. این سوسیالیسم که خود را چپ رادیکال مینامد، دانشگاه را به زیر نفوذ خود در آورد و به بستر اصلی چپ تبدیل شده است. این سوسیالیسم چنان عمل کرد که کمتر دانشجوی فعالی پیدا میشود که زبان چپ بکار ببرد، اما از فرهنگ و زبان مهجور چپ سنتی و میهن پرست و ملی گرا گذشته استفاده کند.
صحبت از پشتیبانی از کارگر و جنبش کارگری زدن نزد این جریان حرفی سبکسرانه است. این جریان خود جریان سوسیالیستی کارگری است. گسترش این سوسیالیسم در میان دانشجویان، جوانان، پناهندگان، مردم زحمتکش در روستا و.... و سازماندهی آنها نیازی به قورت دادن دوباره قرص کارگر ندارد. تبلیغ و سازماندهی برای حکومت کارگری و برقراری جامعه برابر کمونیستی از اجزا وجودی این سوسیالیسم و کار همیشگی آن است. اگر چنین سوسیالیسمی به دلائلی نام " جنبش گل رز" و یا " جنبش بنفشه" بر خود مینهاد، انسانی که مفتون کلمات نباشد و خود را با بازی با کلمات فریب ندهد، راحت میفهد که "جنبش گل رز" یا چپ رادیکال همان جنبش سوسیالیستی کارگر در دانشگاه است. این جنبش یک سرش دانشگاست و سر دیگر آن در میان کارگران مراکز مختلف و کلا در جامعه. جنبش سوسیالیستی کارگری حرکت وسیعی در جامعه است که در دانشگاه با نام " چپ رادیکال" شناخته شده است. با پوشیدن لباس کارگر، نمیتوان در مقابل این حرکت موضع گرفت. بدتر از آن نمیتوان از موضع کارگر خواهی منتقد کسانی شد که دارند لنین، مارکس و سوسیالیسم آنها را اشاعه میدهند و خود به نام کارگر و "چپ کارگری" مشغول تبلیغ نویسندگان ملی و عقب مانده و جهان سومی شد و با اطلاق نویسنده طبقه کارگر به آنها دست به اشاعه عقب مانده ترین نوع ملی گرائی زد که یک قلم آن حمایت چنین نویسندگان و جریانات فکریشان از همین حکومت اسلامی و جنگ و سرکوب آن بوده است. چپ رادیکال از پیوستن هر دانشجوئی به خود استقبال میکند و از این واهمه ندارد که دانشجوئی که در سال اول دانشگاه جریانات ضد سوسیالیستی و ارتجاعی را به دلیل اتوریته آنها در جامعه انتخاب کرده است، در سال دوم و سوم به چپ رادیکال ملحق شود و یا دانشجوئی که دیروز عضو و فعال انجمن اسلامی و دو خردادی و تحکیم وحدتی بود، امروز چپ و چپ رادیکال را انتخاب کند. چپ رادیکال برای تغییر فضای فکری و سیاسی کل دانشگاه کار میکند. تاسف آور است که کسی فکر کند دانشجوی عضو انجمن اسلامی که نمایشنامه "کنکور وقت ظهور" را در نشریه انجمن اسلامی دانشگاه نوشت، نمیتواند و شاید هم در متد برخی ها نباید سوسیالیسم را انتخاب کند و نویسندگانی مانند علی اشرف درویشیان که فواد شمس مشغول تبلیغ اوست، خود نویسندگان طبقه کارگرند. نویسندگانی که جز اشاعه فرهنگ عقب مانده خودی و استقلال طلبی و ...کاری صورت ندادند. دانشجوی سوسیالیست باید تلاش کند تا "کنکور وقت ظهور" نویسان سوسیالیست شوند.
تاسف بار است که یک فعال مارکسیست، یک فعال سوسیالیست هر بار که میخواهد در میان جوانان، دانشجویان، زنان و....کار و فعالیت و سازماندهی کند، سوسیالیسم و مارکسیسم و انقلاب کارگری را اشاعه دهد، در رهبری مبارزات آنها قرار گیرد، مطالبات و خواستهای صنفی و سیاسی آنها را به درست طرح و پیش ببرد و برای آن سازمان و اتحادیه و کانون و.. درست کند، یادش بیافتد که آها کارگر کجاست؟ بالماسکه لباس کارگری بپوشد و " چپ کارگری" شود. این همان روی دیگر سوسیالیسم ملی گرا و جهان سومی است که کارگر را صنفی میبیند که در کارخانه محبوس است. نمیتواند ببیند که جنبش سوسیالیستی کارگر مانند جنبش ناسیونالیستی و یا لیبرال میتواند در جامعه فعل و انفعال داشته باشد و مهر خود را بر حرکتهای اجتماعی بزند. میتواند رهبر مبارزات در دانشگاه، در حرکت برای رفع ستم ملی، در مبارزه برای رفع ستم جنسی و .... شود. میتواند و باید در همه جا هسته ها و تشکیلات سوسیالیستی دایر کند و انها را در راس مبارزات بالفعل قرار دهد.
دانشجوی فعال سوسیالیستی که مارکس و لنین را در دانشگاه اشاعه میدهد، انقلاب کارگری، برقراری آزادی و برابری و جامعه آزاد کمونیستی را تبلیغ میکند. با پرچم چپ و سوسیالیسم در راس اعتراضات دانشجوی میایستد، فعالانه و بی با کانه در دفاع از سندیکای شرکت واحد شرکت میکند، برگزاری روز کارگر و 8 مارس را به یک سنت در دانشگاه تبدیل کرده است، 16 آذر را به سکوی پیشروی چپ و سوسیالیسم در جامعه تبدیل کرده است، دانشجویانی که در مقابل تحرکات قومگرایی، تحرک وحدت خواهی آزادیخواهی و انسانیت را افراشتند، نیازی به پوشیدن بالماسکه لباس کارگر ندارند. کسانی نیاز به این دارند که لباس کارگر را بالماسکه بپوشند که هدفشان با هدف امروز و فردای طبقه کارگر منطبق نیست.
دانشجویان سوسیالیستی مانند فواد شمس و کیوان امیری الیاسی باید به جای مشغول ساختن خود در جنگ مفاهیم، به جنگ واقعیتها بپردازند. تلاش کنند تا بستر اصلی چپ در دانشگاه هر چه بیشتر مارکسیستی و سوسیالیستی شود. به تلاش خود و رفقای خود در عرصه های مختلف مبارزه فکری و اجتماعی ارج بگذارند. به جای متوسل شدن به نویسندگان ملی گرا و مذهب زده، به خود و دانشجویان سوسیالستی ارج بگذارند که در طول چند سال اخیر دانشگاه را عرصه تاخت و تاز سوسیالیستی قرار دادند.
کارگر و سوسیالیسم با پوشیدن لباس کارگر در دانشگاه قوی نمیشود، بلکه با برپائی یک جنبش قوی سوسیالیستی و چپ در دانشگاه تقویت میشود.

محمود قزوینی، 10 مه 2007

اخلاق طبقاتی

2007-05-11T17:20:00.000+03:30

‹‹اخلاق واقعا انساني فقط در آن مرحله اجتماعي ميسر است كه نه تنها تضاد طبقاتي مرتفع شده بلكه اين تضاد در عملكرد زندگي فراموش شده است›› (1)
اخلاق از مباحث گسترده فلسفي و اجتماعي است و ديدگاه هاي متعدد و متضادي در اين زمينه وجود دارد. سعي داريم به بررسي از ديدگاه طبقاتي بپردازيم و ببينيم اخلاق از اين ديدگاه چگونه است؟؟ براي بررسي اخلاق از ديدگاه طبقاتي لازم است جهان را به صورت ديالكتيكي ببينيم و از اين منظر به بررسي آن بپردازيم. قبل از اينكه وارد مبحث اصلي شويم لازم است توضيحي در مورد ديالكتيك و اينكه ديدن جهان هستي به صورت ديالكتيكي داده شود يعني چه؟؟ در ابتدا هگل به بررسي كامل جهان به صورت ديالكتيكي پرداخت و بعد به وسيله ي فيليسوفان ديگري همچون ماركس تكامل يافت. از لحاظ ديالكتيكي جهان يك كل به هم پيوسته متضاد در نظر گرفته مي شود كه بوسيله اين تضاد و تقابل_ تقابل ميان آزادي و طبيعت، تقابل ميان فرد و جامعه، تقابل روح متناهي و نا متناهي، مقبل انسان و خدا_ به حركت و پويايي خود ادامه مي دهد. هگل جهان را به مصابه خدا يا گائيست (روح كيهاني يا نامتناهي) در نظر مي گيرد. البته انگاره اي از روح كه توسط هگل ساخته مي شود با مفهوم روح و خدا در خداباوري سنتی يكي نيست. اين روح همچون خداي ابراهيم، اسحاق و يعقوب نيست كه بتوان آن را پرستش كرد و با او سخن گفت بلكه روحي است كه توسط انسان هستي دارد. در واقع ساختار عمومي جهان تن يافتگي و بيان گائيست است يعني براي اينكه گائيست (روح) وجود داشته باشد مجبور است خود را در موجوداتي كه كرانمند يا روح متناهي تن بخشد. روح هايي كه بايد موجوداتي زنده و متناهي تن بخشد. روح هایی که باید موجوداتی زنده و متناهی باشند و انواع دیگر موجودات غیر زنده پس زمینه و بنیاد ضروری برای امکان وجود این روح نامتناهی اند.گائیت برای اینکه دارای بعد مکانی و زمانی باشد به این تن یافتگی نیاز دارد.
گائیت و تن یافتگی او در جهان، ناسازگار با وجود خودش است واین ناسازگاری تا آنجا ادامه دارد که انسان در انحصار طبیعت قرار دارد. انسان برای ایفای نقش خود باید خود را آموزش دهد و به موجودی صاحب توانایی خردکه از زندگی غوطه ور در طبیعت جدا شده است بدل گردد. هگل سعی در سازگار کردن تضادها به وسیله خود خرد را دارد.
در حقیقت هگل چیزها را به صورت سلسله مراتبی در نظر می گیرد و از مجموعه در هم و نامنسجم بیرونی که ما به عنوان جهان مشاهده می کنیم می آغازد و مارا در راستای نظامی که نقطه اوج آن گائیست است سوق می دهد.
حال به دیالکتیک از دیدگاه چپ و اینکه چه تغییری در دیالکتیک هگل داد می پردازیم. تفاوت عمده میان این دو در آن است که چپ به تغییرات واقعی در طبیعت و محیط انسانی نظر دارد درحالی که برای هگل نقش کار و محصولات آن به طور عمده برای آفرینش و نگهداری جهان رواست. در واقع هگل به بررسی سلسله مراتبی جهان به صورت کاملا ایده‏آلیستی و ذهنی (تقدم ذهن بر عین) می پردازد. ولی چپ به تقدم عین بر ذهن تاکید دارد و به بررسی جهان به صورت عینی می پردازد. انسان با دگرگون کردن محیط به دگرگون کردن خود می پردازد او در یک جامعه طبقاتی که بر مالکیت خصوصی استوار است زندگی می کند. او از بیگانگی که محصول مالکیت خصوصی و تقسیم کار است به رنج می آید زیرا که در جامعه طبقاتی کار و محصول او از او می گریزند و به واقعیتی بیگانه تبدیل می شوند.
«مالکیت خصوصی ما را چنان ابله و تک ساخته است که یک شئی تنها زمانی از ماست که مالک آن باشیم، زمانی که آن شبیه عنوان سرمایه برای ما هستی داشته باشد و یا هنگامی که توسط ما ... به گونه ای به استفاده در آید» (2)
حال می خواهیم به بررسی اخلاق در چنین جامعه ی طبقاتی، از دیدگاه طبقاتی بپردازیم.
اخلاق که مربوط به تاریخ انسانی است از یک دوره به دوره ی دیگر تغییر می کند. در واقع با تغییر زیر بنای جامعه، روبناهای جامعه که شامل فرهنگ، اخلاق، سیاست، قانون و ... می شود تغییر می کند.
به عنوان نمونه در مورد برابری در قدیمی ترین جوامع مدنی می توان از حقوق برابر زنان و بردگان سخن گفت. ولی نزد رومیان و یونانی ها چنین نبود و اینکه یونانیان و بربر ها و یا رومیان و زیر دستانشان برابر باشند احمقانه بود. مسحیت هم برابری موروثی که با مذهب ستمدیدگان تطابق داشت را می شناخت. با سر ازیر شدن ژرمن ها به اروپای غربی کوشش های مسحیت برای برابری هم پایان یافت و هر گونه تصوری از برابری از بین رفت.
قرون وسطای فئودالی طبقه ای را در خود به نام «بورژوازی» پرورش داد که خود را برابری خواه می دانست. کم کم با رشد صنعت این طبقه قدرت مندتر و قوی تر شد. هر جا که مناسبات اقتصادی آزادی و تساوی حقوق طلب می کرد بورژوازی این شریط را ایجاد می کرد. در اثر پیشرفت اقتصادی خواست آزادی از قید و بند فئودالی و ایجاد برابری حقوق از طریق نابودی بی عدالتی های فئودالی در دستور کار قرار گرفت. امتیازات فئودالی و اشرافی که همواره به دیده ی احترام نکریسته می شد لغو می شد.
در این میان طبقه ی دیگری به نام طبقه ی پرولتاریا( کارگر) شکل گرفت که بر خلاف طبقات زیر دست فئودالی که به اربابان به دیده ی احترام می نگریستند به نابودی طبقه ی بورژوازی می اندیشد او خواستار لغو مالکیت می شود و به بازخواست بورژوازی می پردازد.
هر سه طبقه ی جامعه ی نوین(آریستوکراسی فئودالی، بورژوازی و پرولتاریا) هر کدام اخلاقیات مربوط به خود را دارند که بر گرفته از شرایط طبقاتی خودشان است و از مناسبات اقتصادی که طی آن تولید و مبادله می کنند نشات گرفته است. به عنوان مثال در یک جامعه با مالکیت خصوصی یک دستور اخلاقی مشترک وجود دارد:«نباید دزدی کنی» در حالی که در جامعه ای که انگیزه ی دزدی ( مالکیت) بر طرف شده یاشد مضمون نباید دزدی کنی مورد ریشخند قرار می گیرد.
«در تمام تئوری های اخلاقی که تاکنون پدید آمده اند نتیجه ی شرایط اجتماعی اقتصادی همان مرحله است»یعنی اعتقادات طبقاتی هر طبقه منعکس کننده ی منفع طبقاتی آن طبقه است. ما می توانیم در اخلاق بورژوازی منافع این طبقه را ببینیم. نظریه های ستایشگر بورژوازی که اخلاق طبقاتی را نفی می کنند بر گرفته از همین شرایط طبقاتی آنهاست.» (3)
البته خصلت اخلاق سرمایه داری (بورژوازی) در این نیست که صریحا به دفاع از منافع طبقه ی خود بپردازد بلکه برنامه ی مقدم آن دفاع از فردیت است. آن ها چنان وانمود می کنند که گویا اخلاق بورژوازی مدافع منافع مقدس هر انسانی در انسانی در هر شرایط و هر طبقه ای است. ولی در واقع اخلاق بورژوازی ضعیفان همواره تحقیر و کنش قدرتمندان مورد ستایش قرار می گیرند این سمت گیری در مبانی نظری نیچه نیز نمود یافته است. نیچه از دو گروه سروران و گروه برده ها که به صورت گله ای زندگی می کنند نام می برد. که اخلاق سروران، اخلاق بزرگمنشانه و انسانی است که به گروه ضعیف به دیده دلسوزی و ترحم می نگرد و اخلاق برده ها اخلاقی فاسد و سرشار از کینه و تنفر به گروه سروران است. این سمت گیری در سمتگیری های افراطیِ مختلف (گروه های دسته راستی، فاشیست ها، نژادپرستان و ...) دیده می شود. اینها به انسان به صورت کلی نظر ندارند بلکه به آدمهای معینی نظر دارند: به سفیدانی که بر سیاهان حکومت می کنند، به مالکین، به سروران و آدم های موفق.
بورژوازی با تکیه بر جمله های زیبا و لیبرالی زیر نقاب دفاع از بشریت و به طور کلی با تکیه بر فرد گرایی مطلق بهتر از هر اصل دیگری به تحکیم طبقه ی خود می پردازد.
تاریخ نشان می دهد که حتی طبقات استثمار شونده هم گاهی به نوشتن اخلاق غیر طبقاتی پرداخته اند تا از این طریق به دفاع از منافع طبقه‏ی خود بپردازند. این رویکرد معمولا در طبقه ی خورده بورژوا (طبقه ای که بین طبقه ی بورژوا و کارگر در نوسان است) دیده می شود. آن ها سعی دارند با تکیه بر ایدئولوژی خردگرایی و اصل مالکیت خصوصی با افتخار به منافع طبقاتی به دیده ی تحقیر بنگرند.
«چنان گسترده که به ما امکان می دهد عالیجنابانه همه ی اختلافات طبقاتی را نادیده بگیریم و نه درباره ی طبقه ها جداگانه بلکه درباره ی تمام ملت به صورت جداگانه صحبت کنیم.» (4)
ولی اخلاق پرولتاریایی اخلاقی است که مستقیما در خدمت مناقع این طبقه قرار دارد و کارکرد آن عبارتست از سرنگونی سرمایه داری، اخلاق پرولتاریایی اخلاقی است که راه را برای ایجاد یک جامعه ی سوسیالیستی هموار می کند. اخلاق طبقه ی انقلابی نه تنها با دیدگاه های طبقه ی حاکم بلکه با رسم و آدابِ اسارت بار جامعه ی سرمایه داری نیز سر سازگاری ندارد. پرولتاریا با همه ی اخلاق های باقیمانده‏ی کهنه اخالقیات مسیحی- فئودالی، اخلاقیات بورژوائی، میهن پرستی و هر گونه اخلاقی که به استثمار او می پردازد، به مبارزه بر می خیزد.
پرولتاریا طبقه ای است انقلابی که با هر گونه تبعیت کورکورانه و با هر گونه تحقیر و بندگی به مبارزه بر می خیزد، اخلاق خودش را دارد و از آن دفاع می کند. او اخلاقی ایجاد می کند که برای خبرگان و غیر خبرگان، برای با استعداد ها و بی استعدادها، برای با سوادان و بی سوادان دارای یک نوع انضباط است. البته این به معنای از بین بردن شخصیت ها و از بین بردن تفاوت آن ها نیست. پرولاتاریا بر خلاف متفکران بورژوازی است که برای از بین بردن تبعیت های کورکورانه به توصیه برای از بین بردن اخلاق می پردازند.
همان طور که نشان دادیم اخلاق از دیدگاه طبقاتی در هر شرایطی ویژگی های خاص خودش را دارد. معیار های اخلاقی همچون نیروهای عینی بر خرد اثر می گزارند. بیگانگی و تعبد نشان دهنده شرایط اقتصادی خاصی است که می توان مبنای اقتصادی آن را مالکیت خصوصی و تقسیم کار دانست.
«مردم همیشه قربانی ناآگاه فریب و خود فریبی بوده اند و خوهند بود مگر زمانی که یاد بگیرند که در پشت هر جمله ی اخلاقی، منافع یکی از طبقه ها نهفته است.» (5)

نویسنده: یاسر ریگی

تحقیق در مورد اپیدمی خود سوزی زنان در تاجیکستان

2007-05-10T17:51:00.000+03:30

در تاجیکستان فقر، بیچارگی و اطاعت کامل از مرد دلیل خود سوزی صد-ها زن در سال است. برای تحقیق در مورد شرایط زندگی زنان و خود سوزی آنها با چندین نفر از جمله روانپزشکان، پزشکان بیمارستان سوانح و سوختگی، سازمان–های غیر دولتی (ONG)که در این زمینه فعالیت میکنند و چند زن جوان ملاقات کردیم.
یکی از روانپزشکان که بیشتر در این زمینه تجربه دارد، در مورد گذشته و زندگی کنونی زنان چنین اظهار داشت: زندگی زنان تاجیک واقعا یک فاجعه است. در گذشته، ( اتحاد شوروی) حزب کمونیست، برابری ظاهری بین زن و مرد را به این منطقه تحمیل کرد، یک نوع قانون برابری بدون درک درست و واقعی از مفهوم این برابری. در حال حاضر، سنت-های قدیمی، چند همسری (پلی گامی) و اطاعت مطلق زن از مرد دو باره رایج شده است.
به نظر من، فقر، بدبختی، شرایط بد اقتصادی، مرد سالاری و چند همسری دلایل اصلی خود سوزی صد-ها زن در سال است. در حقیقت، خود سوزی زنان از نظر روانپزشکی بیانگر بن بست و ناامیدی کامل آنها است. آمار دولتی و سازمان بهداشت جهانی (OMS) در مورد خودکشی زنان در این کشور کاملا غیر واقعی است (از هر 100.000 نفر 2,3 نفر خود کشی مکنند). اگر چه بیشتر خانواده-ها خود سوزی زنان را پنهان میکنند و آنرا تصادفات خانگی جلوه میدهند ولی باید به روشنی و بدون تردید در مورد اپیدمی خود سوزی زنان در تاجیکستان صحبت کرد.
اکثر این خود سوزی–ها ناشی از درگیری-های خانوادگی و شرایط زنان در خانواده است، چرا که بطور سنتی، زن جوان باید با خانواده همسر زندگی کند و باز بطور سنتی باید از همسر و مادر همسر خود اطاعت کند. در چنین شرایطی، با زنان جوان مانند خدمتکار خانگی رفتار میشود.
پزشکی که در مرکز سوانح و سوختگی-های درجه 1 کار میکند اظهار داشت که هر سال بیش از 50 زن خود سوزی کرده را معالجه میکند. این تعداد آماری هستند که به بیمارستان پایتخت ( دوشنبه) آورده میشوند. تعداد زیادی از آنها قبل از آنکه به بیمارستان آورده شوند میمیرند. این پزشک هم دلیل اصلی خود سوزی زنان را مشکلات خانوادگی ارزیابی میکند. در تاجیکستان پلی گامی و اطاعت از مرد و مادر شوهر دلائل اصلی خود سوزی–ها است. زمانی که مرد همسر دوم اختیار میکند، به زن اول پول و مخارج کمتری میرسد، وضعیت مالی زنان را زمانی که مرد همسر سوم و چهارم هم داشته باشد در نظر بگیرید. غیر از مسئله مالی و شرایط بد اقتصادی، طبق فرهنگ و سنت، زن اول احساس تحقیر و سرافکندگی را هم بایدتحمل کند.
یکی از مسئولین سازمان غیر دولتی بنام ( مادر) در این مورد اینطور اظهار نظر میکند.
به تمام این شرایط، فقر، بدبختی، بیکاری، مردسالاری، کتک خوردن شبکه معاملات زنان را هم که بسیار فعال هستند باید اضافه کرد. هر سال، هزاران زن جوان از این طریق بعنوان فاحشه تاجیکستان را به قصد خارج بویژه امارات عربی، و ترکیه ترک میکنند.
جنگ همه چیز را در این جا ویران کرده است، تعادل روانی و اخلاقی بسیاری از تاجیک-ها را تغیر داده است. اکثر اوقات، خانواده-ها دختران خود را تشویق میکنند که به کشور-های عربی و امارات و یا کشور-های دیگر بروند. اکثر آنها در شهر دوشنبه دستگیر میشوند و پس از گذراندن چند ماه در زندان، خود آنها به اعضاء و یا رئیس شبکه معاملات تبدیل می-شوند. متاسفانه، ما امکانات لازم برای تغیر شرایط آنها را نداریم. این زنان احتیاج به کار، پول و شرایط بهتر زندگی دارند که ما قادر به ایجاد و فراهم کردن این شرایط برای آنها نیستیم.
گفتگو با دو زن جوان
ساریون، رن جوان 26 ساله-ای که اقدام به خود سوزی کرده بود بخشی از زندگی فلاکت بار خود را این چنین تعریف کرد.: من نمی خواستم خودسوزی کنم، فقط میخواستم خانواده-ام، بویژه برادرم را بترسانم. زیرا او همیشه مرا زیر لگد میگیرد. من از سن 12 سالگی در دانشگاه دوشنبه بعنوان نظافتچی کار کردم. با پولی که در آوردم میتوانستم درس بخوانم. دوست داشتم وکیل بشوم. من تنها دختر خانواده هستم و برادرم اصرار دارد که من در خانه بمانم و بعنوان خدمتکار در خانه کار کنم، برای همین اکثر اوقات مرا زیر لگد میگیرد. فکر کردم، خود سوزی تنها راه نجات من از این شرایط است
با نرگس، زن 24 ساله دیگری که در دهکده-ای در 30کیلو متری دوشنبه زندگی میکند در مورد شرایط زندگی-اش صحبت کردیم.
نرگس میگفت که همسرش مانند بسیاری دیگر از مرد-های این دهکده برای کار به روسیه رفته است. اکثر آنها بعنوان باربر آنجا کار پیدا میکنند. در مدت 6 ماهی که رفته، فقط یک بار پول فرستاده است. من نمی دانم چقدر پول برای خانواده-اش فرستاده است. اینجا، اصلا مرسوم نیست که زن در جریان امور مالی همسرش قرار بگیرد. ولی خانواده او برای درمان بچه کوچکم که اکثر اوقات مریض است به ما کمی پول دادند. نرگس ادامه داد که من شوهرم را قبلا نمیشناختم تنها در روز ازدواج با او آشنا شدم. خانه ما همانطور که میبینید نه آب دارد و نه برق. من فقط یک باغ کوچک دارم که با آن زندگی دو بچه-ام را میگذرانم. برای من کارکردن در باغ، کاشتن، دروکردن و بچه داری مشکل است ولی خوب راه چاره دیگری نیست. من هم در مورد خودسوزی-ها شنیده-ام ولی فعلا ناراضی نیستم.

لورین میوت (Lorraine Millot) از روزنامه فرانسوی زبان لو کوریه (Le Courrier)
مترجم: مرجان افتخاری

پاشنه آهنین اصل 44 قانون اساسی

2007-05-09T16:46:00.000+03:30

نشریه خاک شماره 25 به چاپ رسید

2007-05-07T10:10:00.000+03:30

:مطالب مندرج در این شماره عبارتند از

خطوط عمده حرکت چپ رادیکال..............بهروز کریمی زاده
توافقات اقتصادی و تناقضات سیاسی............مهدی گرایلو

طبقه کارگر مفهومی بنیادین در جنبش چپ...........شاهو رستگاری

دیکتاتوری پرولتاریا ،گذار به رهایی.........بهزاد باقری

مارکس و طبقه کارگر...........مهدی اللهیاری

مبارزه طبقاتی و مفهوم طبقه..........امین قضایی

گفتاری در هنر کارگری............کاوه عباسیان

از سرمایه داری تا ترافیک شهری.............پیمان پیران

اخبار ازدانشگاه پلي تكنيك ( امير كبير )

2007-05-06T09:48:00.000+03:30

صبح روز 5 شنبه 13 ارديبهشت ماه ، ساعت 11 صبح ، احمد قصابان (‌مدير مسئول يكي از نشريات دانشجويي دانشگاه پلي تكنيك ) به همراه دوستش مجيد توكلي در خيابان مشغول پياده روي بوده كه توسط نيروهايي ناشناس ربوده شده است هنوز هيچ اطلاعي از وضعيت اين دانشجوي در دسترس نيست . در همين روز مجيد شيخ پور - ديگر دانشجوي اين دانشگاه - نيز بازداشت شده كه البته يك ساعت پس از آن آزاد شده است . گفتني ست فضاي دانشگاه پلي تكنيك همچنان نا آرام است . روز شنبه 15 ارديبهشت تعدادي از دانشجويان اين دانشگاه با تجمع در برابر كلاس درس رييس دانشگاه (‌رهايي ) با شعارهايي در اعتراض به نحوه رياست وي و وضعيت نا مناسب دانشگاه خواستار پاسخگويي هر چه سريعتراو شدند .

« ناقوس مرگ چپ محفلی!»

2007-05-05T18:59:00.000+03:30

نتایج عملکرد چپ رادیکال ایران در عرصه های مختلف اجتماعی از جمله در دانشگاهها و در ارتباطش با بخشهای مختلف کارگری در چند وقت گذشته ثابت کرده است که این نیروها در تاکید بر موضع گیری قاطعانه و صریح در مخالفت با کمونیسم بورژوایی و احساساتش و همچنین در رابطه با دیگر عابدین تنها نظاره گر درگاه واقعیت!، حق داشته اند . امروز چپ رادیکال ایران، فقط پرچم احساسات کمونیستی نیست، چپ رادیکال ایران مکتب فلسفی هم نیست. به همین خاطر منافعش را خارج از دایره منافع بورژوازی و تمام آنهایی می داند که اخیرا هنجره های خود را برای تشکیل یک جبهه تمام خلقی پاره می کنند.( قابل توجه حضرات مدعیان داخلی و خارجی)
از نظر چپ رادیکال دانشگاههای تهران، متد پیشگویی کردن انقلاب و ایستادن در لیست انتظار برای تحولات بنیادین آتی، نقطه مقابل تئوری انقلاب و خارج از استنتاج مارکسیستی است. در نظر ما معتقدات لنین درباره اهمیت مبارزه طبقه کارگر در راه مشخصا دیکتاتوری پرولتاریا، امروز حتی بیشتر از گذشته قابل پیگیری است. برای ما، وظایف چپ رادیکال و اهداف سوسیالیستی آن در یک وحدت دیالکتیکی جلوه گر می شوند، و ما در اجرای این وظایف همچون یک روند واحد، که دارای خصلتی از جنس تهور و نه ماجراجویی است، با اتکاء به اراده، حرکت خود را واقع بینانه ادامه می دهیم.
چپ رادیکال ایران، که بخشی از آنها را فعالین دانشجویی، کارگری و زنان تشکیل می دهند، ضمن اینکه جدال اصلی در نظام جهانی سرمایه داری را معطوف به نقد یکی از کودکان سر بر آورده شیوه تولید امروزی یعنی اسلام سیاسی در منطقه می داند، اما همچنان بر این عقیده است که رقابت واقعی ما با جناح راست بوژوایی و حتی مقابله با آنانی است که در شرایط حساس و بغرنج امروزی، بنا بر ماهیت ایده آلیستی خود به تدریس دروس فالگیری و پیشگویی انقلاب سوسیالیستی در ایران می پردازند!

واقعیت روشن است اگر تاکنون چپ رادیکال، بخشی از نیروهای خود را صرف قلدران لیبرال داخلی و خارجی و افشای آنان می کرد، امروز در آن سوی جبهه در مقابل خرده گروهها و جریاناتی نیز ایستاده است، که خود را، از آن نحله تئوری کمونیسم می پندارند وخواسته یا نا خواسته با تمکین در مقابل بورژوازی و تمام صاحبان سرمایه با ابزارها و رسانه هایش قصد تزریق و بازتعریف این جنبش را به نفع خود دارند. روی تیغ نقد ما مشخصا با آنانی است که خنده آور و از روی بیکاری به تاسیس بنگاههای حقیقت یابی مشغولند و مبارزه را در کار ژورنالیسم، خبر رسانی و آه و ناله کردن خلاصه کرده اند. اینان همان جریاناتی هستند که چنانچه فرصتی هم گیر بیاورند، بدشان نمی آید حتی جنبش چپ رادیکال دانشگاههای ایران را هم علیرغم گیر کردن خود در باتلاق پاسیفیسم ، متهم به چند نفر گروه احساساتی!! بکنند و در جهت تخریب آن قدم بردارند.

جالب اینجاست که سرگشتگی و ندانم کاری این خرده گروهها تحت تاثیر روابط غرب با اسلام سیاسی در ایران کم و زیاد هم می شود، به طوری که بوی کباب کنار آمدن با غرب که اخیرا نیروهای جنبشی بورژوازی ایران را سرخوش ساخته است، باعث گردیده تا عده ای از خرده گروهها و جریانات متزلزل چپ نما هم، به راست گرایش پیدا کنند.
بر نیروهای چپ و رادیکال ایران مانند روز آشکار است که بورژوازی ایران وقتی که راه وفاداری به تاج و تخت و ولایت را انتخاب نمی کند و در صف ناسیونالیسم عظمت طلب، برای مخالفت با رژیم سیاسی قرار
می گیرد، به خاطر آن است که امتیازات اقتصادی خود را از دستبرد اسلام سیاسی مصون دارد، رژیمی که قصد دارد قسمتی از بار حفظ تمامیت اسلام سیاسی در منطقه را به دوش آنها بیاندازند. در همین کشاکش است که ناگهان شاهد چرخش های سیاسی عجیب و غریبی از سوی نیروهای (به قولی مخالف وضع موجود و
حاشیه ای) از ناسیونالیسم رادیکال گرفته تا چپ سنتی هستیم. نیروهایی که زیر بار تصمیمات قدرت سیاسی داخلی و خارجی، تغییر ماهیت داده و همانند کشی که با تحرک نیروهای مترقی ، کشیده شده، دوباره به حالت اولیه خود یعنی به ضمیر خود نهفته کمونیسم بورژوایی و راست بر می گردند. اینجاست که بعد از مدتی خواهید دید چکونه هواداران ناسیونالیسم رادیکال با ادبیات لیبرالی خود برای فرار از تحمیل هزینه های ناشی از این روابط به دامان هاشمی رفسنجانی و جبهه مشارکت و ... مجددا در می غلطند. ودر همین جاست که چپ سنتی و حقیقت گوی ما !! بنا بر خصلت بورژوایی اش با تمام ایده آلهای خود هر چه بیشتر نه تنها از طبقه کارگر بلکه از مردم عادی هم دورتر و دورتر می شود و به انزوا در می آید.
با این اوصاف، جواب ما به همه آنهایی که از دیدگاه راست و تنها در جهت تخریب این نیروها اقدام می کنند این است که:
افقی که شما ارائه می دهید، افق کمونیسمی که می تواند پشتوانه طبقه کارگر را به همراه داشته باشد، نیست. دیدگاه شما در کردار، فرسنگها از آزادی و برابری فاصله دارد. به گفته آن نویسنده شهیر فرانسوی « شما تنها وحشت دارید که ظاهرتان گواهی ندهد که به آن معتقدید» عدم توانایی بسیاری از شما خرده گروهها و دیگر نیروهای انفرادی منفعل، در ارائه راه حل های صحیح ( حتی برای مسائل و مشکلات ساده روزمره مردم ایران) نشان از تمکین در مقابل بورژوازی رادیکال دارد. به همین دلیل است که تا فرصتی پیش می آید، درنقش یک مخرب حلقه به گوش، بلاهت وار از ضربه زدن به چپ رادیکال ایران، تنها نیروی فعال و اکتیو شرایط موجود، کوتاهی نمی کنید.
باشد تا صبح دولت شما بدمد.

تصاویری از برگزاری مراسم 1 می در کشورهای دیگر

2007-05-04T16:58:00.000+03:30

گزارش تجمع کارگران در یازدهم اردیبهشت ماه روز جهانی کارگر

2007-05-01T14:44:00.000+03:30

برگزاری مراسم اول ماه می روز جهانی کارگر با حضور چندین هزار نفر از فعالین بخشهای مختلف کارگری در ورزشگاه شیرودی برگزار شد. برگزاری این مراسم از ساعت 30/8 صبح با سخنرانان رسمی دولتی آغاز شد که با اعتراض شدید جمع زیادی از کارگران همراه بود. قابل ذکر است در این مراسم شاهد حضور فعالین دانشجویی، معلمان و زنان نیز بودیم. این تجمع کارگری تا 30/10 در محوطه داخلی ورزشگاه برگزار شد و پس از آن به داخل خیابانهای اطراف از جمله خیابان مفتح کشیده شد. جمعیت سه الی چهار هزار نفری تجمع کننده در خیابان به سمت میدان هفت تیر حرکت کرده و در این حین به سر دادن شعارهایی از قبیل( شعارهای غالب) : مرگ بر حامی سرمایه دار، اعتصاب، تشکل حق مسلم ماست، اعتصاب، سندیکا حق مسلم ماست، کارگر ، کارگر اتحاد اتحاد، کارگر ، معلم ، دانشجو اتحاد اتحاد ، معلم به تجمع کارگر خوش آمدی، محمود صالحی آزاد باید گردد، کارگر زندانی آزاد باید گردد، قرداد موقت ، اصول برده داریست، قرداد موقت ملغی باید گردد، وزیر بی لیاقت ، استعفا استعفا ، ای مردم باغیرت ، حمایت حمایت.

در ضمن سر دادن این شعارها ، پلاکاردهایی نیز در حمایت از کارگران بالا رفته بود که می توان به پلاکارد بزرگ، کارگران جهان متحد شوید_ کارگر دانشجو، معلم ، پرستاراتحاد اتحاد ، اشاره کرد .
در سه ساعت نیم برگزاری این تجمع بزرگ که بسیاری از مردم نیز در خیابان به همراهی با آن پرداختند، شاهد درگیری تجمع کنندگان با نیروهای امنیتی و لباس شخصی که قصد پراکندن تجمع کنندگان و دستگیری عده ای را داشتند، بودیم. لازم به ذکر است هنوز از تعداد بازداشت کنندگان این مراسم اطلاعی در دست نیست ولی بر طبق شهادت حاضرین در این تجمع دست کم 10 نفر از شرکت کنندگان در این مراسم ( که سه نفر از آنها دانشجویان دانشگاه تهران هستند) بازداشت شده اند که احتمالا آنها را به کلانتری میدان نیلوفر انتقال داده اند. در حال حاضر هنوز اطراف خیابانهای منتهی به ورزشگاه ، پلیسی می باشد. نادیده نماند تعدادی از نیروهای پلیس با اقدامات خشونت آمیز خود موجبات اذیت و آزار تظاهر کنندگان را ایجاد کرده بودند که با برخوردهای قهر آلود تجمع کنندگان راهی بیمارستان شدند.
www.16azar1385.blogspot.com

خروش کارگران معترض در روز جهانی کارگر

2007-05-01T14:11:00.000+03:30

امروز اول ماه می، مراسم روز جهانی کارگر با شرکت هزاران کارگر معترض و حمایت دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب برگزار شد. خانه ی کارگر که به خیال خود قصد برگزای یک مراسم سخنرانی آرام را داشت با خروش صفوف به هم پیوسته ی کارگران و دانشجویان مواجه شد و برنامه ی خیمه شب بازی اش را وقتی از دست رفته دید که تمامی کارگران فریاد زنان پشت به سخنرانان از ورزشگاه شیرودی خارج شده و وارد خیابان مفتح شدند. کارگران پس از این اقدام معترضانه در حالی که شعار می دادند به سمت میدان هفت تیر به راه افتادند. تعدادی از شعار های کارگران بدین قار بود:

کارگر دانشجو اتحاد اتحاد

تشکل اعتصاب حق مسلم ماست

کارگر معلم اتحاد اتحاد

مرگ بر حامی سرمایه دار

مجلس قانون گذار سربه سر ما نذار

رزمنده ی دیروزی شرمنده ی امروزی

کارگر زندانی آزاد باید گردد

محمود صالحی آزاد باید گردد

قراردادموقت ملغی باید گردد

مرگ بر دولت سرمایه دار

وزیر بی لیاقت استعفا استعفا

مرگ بر جهرمی

و . . .

پس از حضور چند هزار نفری کارگران در خیابان مفتح، خیابان کاملا بسته شد . البته با این حال نیروی انتظامی به فرماندهی سرهنگ همتی معروف(فرمانده ی سرکوب تمام حرکت های اعتراضی) به ماشین ها فرمان حرکت می داد و بدین وسیله سعی در پراکنده کردن جمعیت داشت. نیروی انتظامی برای ارعاب جمعیت چند بار سعی کرد دست به دستگیری های پراکنده ای بزند ولی در نهایت ناباوری

با برخورد شدید و خشمگینانه ی کارگران رو به رو شد و در این بین چند سرهنگ ازجمله همین سرهنگ همتی از ضربات مشت و لگد کارگرا ن بی نسیب نمانده و به داخل جوی آب پرت شدند. در لحظاتی که کارگران با برخورد های خشونت آمیزنیروی انتظامی رو به رو می شدند شعارهایی از این دست سر داده می شد:

نیروی انتظامی خجالت خجالت

حکومت زور نمی خوایم پلیس مزدور نمی خوایم

نیروی انتظامی نوبت ما هم میشه

لازم به ذکر است که اولین برخورد خشونت آمیز کارگران با نیرو های حکومتی هنگامی بود که یکی از نیروهای لباس شخصی سعی کرد پلاکارد"کارگران جهان متحد شوید" را پایین بکشد.

در ادامه ی حرکت کارگران به سمت میدان هفت تیر،نیرو های پلیس که برخورد های قاطع کارگران را دیده بودند ، این بار با تعدادی بیشتر و مسلح به سپر و باتوم و تعدادی نیز سوار برموتورهای کراس قرمز رنگ به خیابان ریختند و سعی کردند سر هر کوچه و خیابان فرعی جمعیت را به بیراهه هل دهند که در این کار ناموفق ماندند و به هر ترتیب که بود جمعیت پس از زد و خورد بسیار خود را به میدان هفت تیر رساند و در آنجا نیز فریاد های اعتراض ادامه پیدا کرد و بدین ترتیب مراسم حکومتی خانه کارگر به مراسمی ضد حکومتی و بر علیه نظام سرمایه داری تبدیل شد که در آن نه تنها کارگران به دلقک های خانه کارگر اجازه سخنرانی ندادند بلکه انها را به حاشیه رانده و مراسم شان را بر هم زدند و خود پرچم دار اعتراض خود شدند.

عکسهای مربوط به جلسه سخنرانی در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

2007-04-30T18:24:00.000+03:30

روز گذشته در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران به مناسبت روز جهانی کارگر جلسه سخنرانی ای با حضور اکبر معصوم بیگی ، دکتر سعیدی، مهدی گرایلو و حسن مرتضوی بر گزار شد. در این مراسم تعدادی ازفعالین دانشجویان مختلف دانشگاههای تهران نیز حضور داشتند. قابل توجه است علی رغم اینکه یک ساعت زودتر مراسم سخنرانی به دلایل نامعلومی کنسل شد، اما ادامه گفتگو و بحث های درگرفته به بیرون سالن وبه بوفه دانشکده منتقل شد.

همزمان با برگزاری جلسه سخنرانی، نمایشگاه عکسی با موضوع

تضاد طبقاتی در هزاره سوم نیز جلوی سالن ابن خلدون برگزار شده بود

پيام همبستگي حزب اتحاد سرخ و سبز دانمارك به دانشجويان آگاه و آزاديخواه ايران

2007-04-29T23:16:00.001+03:30

صميمانه ترين درود هاي ما را بپذيريد

اخبار اعتراضات و مبارزات شما را در چند هفته اخير شنيده ايم و شهامت ، استقامت و ابتكارات شما را براي پيشبرد اهداف و مطالبات صنفي و سياسي خويش تقدير مي كنيم. همچنين پيروزي شما را در دانشگاههاي بابلسر و شيراز تبريك ميگوئيم

مبارزه شما در شرايط دشوار امنيتي و جو خفقان و سركوب خشن رژيم جمهوري اسلامي گواه آن است كه جنبش دانشجوئي ايران در كنار جنبش زنان، كارگران، معلمان و روشنفكران از توان بالقوه براي دگرگوني هاي راديكال و بنيادين در جامعه برخوردار است.

در اين مبارزه دشوار، مردم آزاديخواه و احزاب چپ، سوسياليست و كمونيست در سراسر جهان در كنار شما هستند و طبعا ما نيز دوشادوش رفقاي ايراني عضو حزب در كنار شما خواهيم بود.

پيروزي شما و ايراني آزاد و دمكراتيك را آرزومنديم

هيئت اجرائي شوراي مركزي حزب اتحاد سرخ و سبز دانمارك
26 آوريل 2007

7 ارديبهشت 1386

http://www.enhedslisten.dk/taxonomy/term/225

انجمن علمی انسان شناسی برگزار می کند :

2007-04-29T00:48:00.000+03:30

تضاد طبقاتی در هزاره سوم

با سخنرانی

اکبر معصوم بیگی
حسن مرتضوی
دکتر ناصر فکوهی
دکتر علی اصغر سعیدی
بابک پاکزاد
مهدی گرایلو

همراه با :

نمایش فیلم « عصر جدید » اثر چارلی چاپلین
و
نمایشگاه عکس

زمان : یک شنبه 9/2/86 ساعت 30/13 الی 18

مکان : بزرگراه جلال آل احمد ، پل گیشا ، دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران ، تالار ابن خلدون

عکس های مراسم آبشار خور

2007-04-28T15:13:00.000+03:30

« از مالكيت خصوصي تا جستجوي خوشبختي!»

2007-04-28T14:26:00.000+03:30

پيمان پيران

آنچه بيش از هر چيز در قانون اساسي جمهوري اسلامي تعجب انسان را بر مي انگيزد، انشاء و تصديق حقوقي از قبيل آزادي و برابري! نيست: حقوقي كه از دير زماني كم و بيش بر سر زبانهاست و در همه جوامع امروزي مورد تقاضا بوده و تا كنون نيز به دليل حاكميت بازار بر جامعه انساني به تعليق درآمده است. آنچه واقعا انسان را به فكر وا مي دارد اين است كه با همه تنوع مطالب عجيب و غريب و ادعا هاي ابراز شده، و با همه جسارتي كه در نحوه انشاء قانون اساسي به چشم مي خورد؛ اين قوانين به كلي يكي از حقوقي را كه از دير باز، نيروهاي مترقي بسياري از جوامع در پي آن بوده اند و خونهاي بي شماري بخاطر آن ريخته شده است، نه تنها بنا بر ماهيت ارتجاعي خود، تماما از ياد برده و ابدا متعرض آن نيست، بلكه بر علائق فرد! در جامعه مبني بر عين و منفعت مالكيت خصوصي نيز تصديق دارد.

حق مالكيت : در قانون اصل 48 اساسي مصوب 1358 بر اساس جهان بيني اسلامي، همچون ديگر نظامهاي موجود، چندين جا صراحتا از «غصب»، صحبت به ميان آورده است: سئوال اينجاست چه چيزي را جز حق مالكيت مي توان غصب كرد؟!!
واقعيت اين است تاكيد بر موضوع حق مالكيت در قانون اساسي را مديون قلم مجلس خبرگان به رياست آقاي منتظري هستيم. زيرا يك سال قبل از آن، در جريان اولين جلسات شكل گرفته در شوراي انقلاب و حتي قبل از اين، اعضاي شورا از جمله ابراهيم يزدي، لاهيجي و ... بر سر متني به توافق رسيده بودند كه نويسنده آن حسن حبيبي بود. طبق اين متن، برخورداري از « حق زندگي ، حق آزادي و حق مالكيت » آنچنانكه در اصل سوم بر آن تاكيد شده از حقوق مسلم ايرانيان بر شمرده مي شود.
اما مجلس خبرگان «حق زندگي، آزادي و جستجوي خوشبختي (يعني حركت به سوي ا..)» آنچه را كه شيوه حكومت، در اسلام مي خوانند و در بخش مقدمه اين قوانين آمده است، ترجيح مي دهد.
تاثير عقايد تعجب انگيز هميشه دو برابر است: عده اي همچون ديگر ليبرال هاي فاقد شعور در ايران، اعلام مي دارند كه نه براي نفع شخصي خود، بلكه براي براي اصول مي جنگند؛ و در اين اصول، اصلي وجود دارد كه از جهت كهنگي و حل شدن آن در گذشته انسان بيش از هر چيز ديگر تعجب را بر مي انگيزد: حق خوشبخت بودن.
در چند سطر بعد بخش مقدمه قانون اساسي اضافه مي كند : ( هدف از حكومت، رشد دادن انسان در حركت به سوي نظام الهي است تا زمينه بروز شكوفايي استعداد ها به منظور خوشبختي و تجلي ابعاد خداگونگي انسان فراهم آيد ...).
به نظر مجلس خبرگاني كه رهبري اش را در آن زمان، آقاي منتظري به عهده داشت: ( تنها هدف اساسي و در خور توجه، از تاسيس يك حكومت ، اين است كه در روند تحول فكري و عقيدتي، راه خود را به سوي هدف نهايي يعني خوشبختي، بگشايد!) اما خوشبختي چيست ؟ به نظر مي رسد كه هيچ يك از تعاريفي كه بانيان اين نوشته در اين مورد ارائه مي دهند، حتي خود آنها را هم قانع نكرده است.
واقعيت اين است، اگر از حق آزادي و برابري تعبيرها و تفسيرهايي مي شود كه كاملا با هم متضادند ، ولي باز هم حدود و ثغور آنها را مي توان تعيين كرد؛ اما براي خوشبختي« واژه اي كه بارها در قانون اساسي ما آمده است» هم مي توان حد و مرزي تعيين كرد؟؟ به چه ترتيب دولتي مي تواند در اين زمينه، قانون وضع كند؟ چه ارتباطي بين خوشبختي فرد و خوشبختي جامعه بايد برقرار كرد؟
غرض در اين نوشته پاسخ به اين پرسش ها نيست . فقط جا دارد كه متذكر شويم كه امروزه حق جستجوي خوشبختي با توجه به اتفاقاتي كه در اطراف ما از عراق و افغانستان گرفته تا عرصه مخدوش سياست داخلي و خارجي كشورمان، يكي از مظاهر اساسي زندگي طبقات اجتماعي شده است، و كم نيستند كساني كه نقد هايي بسيار اساسي، از جمله بر قوانين به تصويب رسيده مجلس خبرگان و همچنين خوشبختي اي كه در چار چوب ادبيات ليبرالي حاكم بر جهان شكل گرفته، دارند. يكي از معاصرين ما در اين خصوص مي نويسد:« شوخي تقدير را ببينيد، جستجوي خوشبختي براي نوليبراليسم و زائيده هاي آن در هر گوشه از اين دنيا، همان چيزي است كه ما را به طرف بدبختي كشانيده است؛ رقابت وحشيانه در اندوختن ثروت و مسابقه ديوانه وار در استفاده از مواهب زندگي، لحظه اي آرامش و راحتي براي ما باقي نمي گذارد و قهرا فاصله فرد فرد ما را زياد تر مي كند.»
در نظر شخص من و بنا بر نظريات صريح و قاطع چپ راديكال در ايران، شايد دولتي بتواند باعث بدبختي طبقاتي از مردم شود، اما با اوضاع و احوال كنوني ، خنده آور خواهد بود كه خوشبختي جامعه اي متشكل از طبقات محروم را، تنها به دولت آن ربط داد. همچنين بايد ترديد كرد كه در (مقتضيات امروزي توليد و بازتوليد سرمايه داري) كسي كه تنها هدف زندگي اش را خوشبخت شدن قرار داده است، بتواند به اين هدف برسد. همانطور كه نويسنده فرانسوي توكويل، بالا متذكر شده است، جستجوي خوشبختي ، امروز به صورت هدفي براي مال اندوزي و سود جويي در آمده است. اما قبل از اين كه چنين وضعي پيش بيايد بورژوازي اي كه از قبل صاحب مال و منال بوده و در پرتو آن مي توانسته از حق آزادي خود استفاده اي بكند_ در جستجوي خوشبختي اي كه قانون اساسي جمهوري اسلامي از آن حرف مي زند، نبوده است، بلكه در فكر حق مالكيتي بودند كه در قانون بر آن صحه گذاشته و تاكيد مي كند. آنها آگاهانه پيوندي جدانشدني بين مالكيت خصوصي و دستگاه دولتي ، بين سرمايه داري و حكومت ، بين پول و سياست ايجاد كردند . براي جماعتي از بورژوازي ايران كه تا چند سال گذشته چيزي از خود نداشته و همچون طبقات مرفه جوامع ديگر سهمي ناچيز در روند تكامل اجتماعي دنياي اطراف خود را نيز به گردن نگرفته بود، اين خوشبختي به نظم پر و پا قرصي احتياج داشت، نظم بدون قدرت پليس و دستگاه قضاء غير قابل تصور است و قدرت نيز نمي تواند جز بر پايه نابرابري اقتصادي و اجتماعي استوار باشد: جابجايي قدرت در ايران خالق نظمي ديگر بود كه مورد پسند برخي از صاحبان جاه و مال و هواداران سرمايه داري است . نظمي كه اولين قرباني آن ، خوشبختي انسانهاست . سرمايه داران وابسته به پول باد آورده نفت( باهوش و وطن پرست، شايسته و با تقوا) براي خوشبختي، تعريف مخصوص به خود دارند : آنها معتقدند كه با نفوذ و سهم خواهي از قدرت سياسي و تغيير از بالا به نفع خود، قدرت اقتصادي را نيز به چنگ مي آورند. و در آينده تنها آنها هستند كه در نقش واصل به قدرت لايزال، مي توانند به درستي از آن استفاده كنند!!!
Piran_2008@yahoo.com

کارگران در آستانه روز جهانی کارگر

2007-04-28T09:35:00.000+03:30

احضار به کمیته انضباطی

2007-04-24T12:22:00.000+03:30

ایزد جابری مدیر مسئول و محسن پری زاد مقدم سردبیر نشریه دانشجویی ایران نو و از فعالان دانشجویی دانشگاه تفرش به کمیته انضباطی احضار شدند .
دلیل احضار دانشجویان فوق هنوز روشن نیست ولی به دلیل فعالیت های سیاسی این دانشجویان می باشد .
همچنین مرتضی اصلاحچی دانشجوی دانشگاه علامه طباطبایی نیز به کمیته انضباطی احضار شد.

نامه‌ی سرگشاده‌ای به يک وزير - لطفاْ امضا کنيد...(فعالين دانشگاه مازندران)

2007-04-24T12:13:00.000+03:30

جناب آقاي زاهدی، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری
سلام عليکم
حتماً از اتفاقات ناگوار و شرم‌آور اخیر در مازندران و به‌ویژه دانشگاه مازندران اطلاع داريد. اقدامات مکرر ناسنجيده و اشتباهات پی در پی نیروهای اطلاعاتی و امنیتی در استان مازندران بهويژه در برخورد با دانشجويان، اعتراضات گسترده‌ی دانشگاهيان اين استان و ساير مناطق کشور را به همراه داشته است. موج احضار به دادگاه از يک سو و کمیته‌های انضباطی از سوی ديگر و نيز تفتیش عقاید، دستگیری و حبس چندین دانشجو و همچنین ناکارآمدی مسئولین دانشگاه مازندران در قبال حفظ امنیت دانشجویان، جایی برای سکوت جنبش دانشجویی به عنوان صدای رسای جنبش‌های مردمی در ایران باقی نگذاشته است. دانشجویان دستگیرشده در طی روزهای اخیر، مورد هجوم شبانه‌ی مأمورین حفاظت اطلاعات نيروی انتظامی قرار گرفته و علاوه بر ضرب و شتم شديد در حين دستگيری و در محيط دانشگاه، تحت بازجویی مداوم و فشارهای روانی فزاينده از سوی ایادی اطلاعات قرار گرفته‌اند. اسفبارتر اين که هجوم نیروهای امنیتی به صحن دانشگاه عليرغم مخالفت با نص صريح قانون، با اجازه‌ی حراست و اشاره‌ی ریاست دانشگاه - که البته منصوب حضرتعالی است - صورت گرفته.
جناب آقای زاهدی
حفاظت و صيانت از محيط مقدس دانشگاه و تأمين امنيت دانشجويان، فارغ از اين که به آن اعتقاد داشته باشيد يا خير، وظيفه‌ی قانونی شماست. لذا ضمن اعتراض شديد به فاجعه‌ی اخير و همکاری و همراهی گماردگان حضرتعالی در شکل‌گيری اين هتک حرمت به ساحت دانشگاه، به صراحت اعلام می‌کنيم که دانشگاه خانه‌ی ماست و ما جلوی تعرض و تعدی نظاميان و سلاح بدستان به خانه‌ی خود را به هر نحو ممکن خواهيم گرفت و در مقابل آن تا پای جان نيز خواهيم ايستاد.
جناب آقای زاهدی
دانشجويان آگاه ايران از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب کشور، از مازندران تا تهران تا تبريز تا مشهد و ... به درستی به اين امر واقفند که عدم برخورد جدی، صريح و محکم با اين گونه حرمت‌شکنی‌ها و قانون‌گريزی‌ها، به معنای صحه نهادن بر اين رويه‌ی نامبارک و زمينه‌ساز وقوع مجدد آن خواهد بود. طبيعی است که اولين قدم در راه پاک کردن اين لکه ننگ، توبيخ و مجازات عاملان، مسببان و مباشران آن است. به همين روی خواسته‌ی روشن ما که مطمئناْ تا تحقق بر آن پافشاری خواهيم نمود، عزل فوری و قطعی نادعلی بابائيان رئيس دانشگاه مازندران، جانعلی‌زاده رئيس دانشگاه صنعتی نوشيروانی بابل، قربانی رئيس حراست اين دانشگاه و تضمين بر عدم ورود مجدد نيروهای نظامی و انتظامی به دانشگاه است.
جناب آقای زاهدی
ما دانشجویان دانشگاه مازندران به هیچ عنوان قصد درخواست چیزی از شما را نداریم؛ چرا که می‌دانیم شما هم بخشی و عاملی از عوامل حکومتی هستيد که چنين برخوردی را با فرزندان مردم روا می‌دارد. لذا می‌توانيد این نامه را در حکم اتمام حجت دانشجویان با عوامل قدرت قلمداد کنيد. ترديدی نيست که با پایان ضرب‌الاجل برای برکناری این آقایان و در صورت عدم تحقق خواسته‌های برحق دانشجويان، دانشگاه‌های سراسر کشور وارد مرحله‌ی جدیدی از مبارزه در جهت حفظ حقوق اولیه‌ی خود خواهند گرديد.

جناب آقای زاهدی
عوامل قدرتی که شما خود را بخشی از آن می‌دانيد، پیش از این نيز بارها با سرکوب تجمعات معلمان، کارگران، دانشجویان و زنان نشان داده‌اند که برای انسانیت و عدالت اجتماعی پشيزی ارزش قائل نیستند و به وضوح به اثبات رسانده‌اند که آن‌چه آنان به گزاف «اقدام علیه امنیت ملی» می‌شمارند بواقع اقدام برای امنیت بشر تحت ستم است. در اين ترديد نداشته باشيد که سرکوب بيشتر نمی‌تواند اين آبروی از دست رفته را باز ستاند. برای تطهير خود و دستگاه تحت امر خود راهی جز گردن نهادن به خواست دانشجويان و تأمين و تضمين امنيت آنان و ايجاد فضايی امن برای تحصيل دانشجويان و محيطی متناسب براي دخالت در سرنوشتشان نخواهيد داشت. اين هشدار را بشنويد که در صورت عدم تحقق خواسته‌ها، مهر سکوتی را که بر لب نهاده‌ايم، خواهيم شکست و عنان سرنوشتمان را به تنهایی در دست خواهیم گرفت.
به امید موفقیت و بهروزی
جمعی از دانشجویان دانشگاه مازندران
* * * *
* از دانشگاه‌های سراسر کشور دعوت می‌شود که اعلام حمایت خود را از دانشجویان دانشگاه مازندران و حفظ حریم دانشگاه با امضای این نامه در بخش «نظرات» و پخش گسترده‌ی آن نشان دهند.

بيانيه عفو بين الملل در رابطه با اتفاقات دانشگاه مازندران ومعلمان بازداشت شده

2007-04-22T21:08:00.000+03:30

AMNESTY INTERNATIONAL

Public Statement

AI Index: MDE 13/045/2007 (Public)
News Service No: 078
20 April 2007

Iran: Arrests of peaceful demonstrators and activists continue

Amnesty International is calling on the Iranian authorities to release immediately and unconditionally all those detained in connection with recent peaceful demonstrations by teachers, students and others, to halt all trial proceedings that could result in the imprisonment of prisoners of conscience and to cease harassment of those campaigning to uphold human rights, including trade union and political rights. The organization is concerned that such protestors have been increasingly targeted since Minister of Intelligence Gholam Hossein Mohseni Ejeie publicly accused the womens’ movement and student campaigners of being part of an enemy conspiracy for a “soft subversion” of the government in Iran on 10 April 2007.

Teachers

Dozens of teachers, mostly members of local Teachers’ Associations or the National Council of Teachers’ Associations, have been detained in recent weeks in connection with demonstrations which began in March 2007 by teachers demanding higher pay and working conditions. Hundreds of teachers were arrested; all were later released, but since then many more teachers have been arrested across the country after plans were announced for strikes on 15 and 16 April, and on 2 May, which is Iran’s National Teachers’ Day.
On 7 April, 45 teachers were arrested in Hamedan, including the entire board of the Hamedan Teachers’ Association, which was subsequently banned by the authorities. Most were released shortly afterwards, but at least four are reported to remain in detention, whose surnames are Zare’i, Ghadimi, Refahiat and Gholami.
On 12 April, three teachers in Tehran, Ali Safar Montajabi, Mohammad Taghi Fallahi and Mahmoud Bagheri were summoned to the Revolutionary Court and afterwards were transferred to Evin Prison. Three others were detained on 14 April and also taken to Evin Prison: Hamid Pourvosouq, the Deputy Head of the Iranian Teachers’ Association, Alireza Akbari Nabi and Mohammad Reza Reza’i Gorgani, members of the senior editorial committee of the weekly “Teachers’ Pen”. On the same day, four teachers, Mojtaba Abtahi, Abdolrasoul Emadi, Nourollah Barkhordar and Hamid Majiri (or Mojizi) were reportedly arrested in Homayoun Shahr; three other teachers were reportedly arrested in Kerman. On 16 April, Ali Akbar Baghani, the Head of the Iranian Teachers’ Association, was detained by three plain clothes officials in his classroom in a school in Tehran. He had previously been detained without charge or trial between 3 and 28 March 2007.

Students

Bizhan Sabagh, an engineering student at Mazandaran University who had previously been suspended by the university disciplinary committee for one term in connection with his student activities, was arrested on 14 April 2007 by security officials in front of the university. Some 14 students who began a sit-in protest at Bizhan Sabagh’s arrest were also detained later the same day. All, with the exception of Sayed Ziya’addin (Ziya) Nabavi, have since been released on bail or on written guarantees.

Womens’ rights activists

On 18 April, two women on trial for participating in a peaceful demonstration on 12 June 2006 demanding equal rights for women were sentenced to prison terms. Fariba Davoudi Mohajer was sentenced to four years’ imprisonment, of which three years were suspended, and Sussan Tahmasebi was sentenced to two years’ imprisonment, of which 18 months were suspended. The women, currently free, are expected to appeal against their sentences. Also on 18 April, Behareh Hedayat, a university student, was tried, without the presence of her lawyer, on charges of “acting against state security”, “participating in an illegal demonstration on 12 June 2006” and “disturbing public order”. Earlier, on 11 April, Azadeh Forghani, a university student, was given a two-year suspended sentence in connection with the same demonstration. Several days later, she was summoned to court where she was questioned and informed that she was facing new charges in connection with a peaceful gathering on 4 March 2007 held to protest against the prosecution of five other activists in connection with the demonstration in June 2006. On 18 April six other women reportedly attended a court session in which they were interrogated about the 4 March gathering. Parvin Ardalan, Zara Amjadian, Elnaz Ansari, Nasrin Afzali, Niloufar Golkar and Marzieh (Minoo) Mortazi Langaroudi were reportedly charged with “gathering and colluding to disturb national security”, “disturbing public order” and “disobeying the orders of officials”.
Five women active in the “Million Signatures Campaign” were arrested on 2 April 2007 while collecting signatures in support of an end to discriminatory legislation against women in Iran. Three were released after one day in detention, but Mahboubeh Hossein Zadeh and Nahid Keshavarz were taken to Evin Prison and were released on bail on 15 April 2007. They were reportedly accused of “acting against state security through propaganda against the system”.

بيانيه شماره 2 دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب پيرامون وقايع اخير دانشگاه مازندران

2007-04-22T09:56:00.000+03:30

اراده متحد دانشجويان سراسر ايران سرانجام با آزادي تمامي دانشجويان ربوده شده ،‌به ثمر نشست . پيروزي به دست آمده محصول مبارزه و مقاومت هماهنگ صفوف همبسته دانشجويان تمام دانشگاه هاي ايران است . اين پيروزي را به همه كساني كه هر يك به نوعي در اين اقدام سراسري شركت داشتند تبريك مي گوييم .

با اين همه اين تنها آغاز مبارزه ما براي احقاق حقوق پايمال شده دانشجويان مازندران است . دانشجويان آزادي و خواه و برابري طلب ايران در ادامه اين حركت و در دفاع از مطالبات بر حق دانشجويان دانشگاه مازندران ،‌خواستار بركناري " كادر و رياست " حراست اين دانشگاه و استيضاح دانشجويي رييس دانشگاه مي باشند . بديهي ست كه هر اقدام دانشجويان مازندران براي رسيدن به اين خواسته از طرف بدنه دانشجويي تمامي دانشگاههاي ايرام مورد حمايت قرار خواهد گرفت .

تأكيد مي كنيم كه آزادي دانشجويان ربوده شده ، تنها فاز اول اين مبارزه بوده و دانشگاههاي ايران تا تحقق تك تك مطالبات اعلام شده در بيانيه پيشين ِ " دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب " از هيچ كوششي فروگذار نخواهند بود .

دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب دانشگاههاي ايران

از سرمایه داری تا ترافیک شهری!!

2007-04-21T14:18:00.000+03:30

چندی است که اخبار و ماجراهای مربوط به مسئله روزمره آلودگی هوا، ترافیک سر سام آور وقتل عام خیابانی در جاده های ایران سر لوحه نشریات داخلی قرار می گیرد و به تناوب اظهار نظر ها و انتقادات توخالی و عجیب و غریبی در همه جا از جمله صدا و سیمای جمهوری اسلامی منعکس می گردد. بر آن هستم تا به نوبه خود با توجه به زیان های جانی فراوان ناشی از از این پدیده
«که هر از چند گاهی، هم رقم با کشتار مردم در جنگ عراق است» دیدگاهم را بازگو کنم :

اخیرا فردی تحت عنوان سردار رویانیان همانند بسیاری دیگر از حامیان منافع صاحب سرمایه در ایران، معضل آلودگی هوا و مرگ و میر و تمام آنچه که از این پدیده شوم عاید مردم ایران می شود را منتسب به فقط تخلف رانندگان اعلام کرده است! در نظر من چنین واکنشی قبل از هر چیز تمجید و تحسین صاحبان سرمایه ای را بر می انگیزد که سود جویی آنها عموما با بی توجهی کامل در مورد نحوه زندگی مردم، حفظ منابع طبیعی و ایجاد محیطی پاک و قابل زیست همراه است. قابل توجه است که در رادیو تلوزیون جمهوری اسلامی نیز این واکنش ناشیانه دستگاه پلیس را چاپلوسانه مدح و ثنا می گویند و به کرات به درستی عمل سازمان راهنمایی ورانندگی و دیگر دستگاههای دولتی و تقوی افرادی که چنین به جیفه دنیوی و منافع خویش بی اعتنا هستند و فقط در راه منافع مردم گام بر می دارند، تاکید دارند!!!
اما حقیقت چیز دیگری است، بدبختانه پهنه گیتی هیچ گاه از خیل مداحان و چاپلوسان حافظ نظام خالی نبوده است و شکی ندارم که بسیاری از مردم پس از فراگیری درسهایی بسیار پر اهمیت از زندگی خود در سالهای گذشته، فریب چنین پرگویی هایی را نخواهند خورد:
واقعیت این است، نظام سرمایه داری ایران اگر از آزادی و برابری هراس دارد و به آن بی اعتماد است، به عکس از جان و دل به نقشه دست و پا شکسته سرمایه ساز صنعتی و اقتصادی خود اعتماد دارد : نقشه ای که در آن شرکتهای نیمه خصوصی و مونتاژ کار و خودرو ساز ایران به خود اجازه می دهند در پی کسب سود بیشتر، بی بند و بار، بدون توجه به خالی کردن میلیون ها تن مواد آلود کننده ای چون اکسید نیتروژن و اکسیدهای کربن در هوا، آب و زمین ، با تولید روز افزون محصولات خود، زمینه های تخریب محیط زندگی انسانها را فراهم آورند. عمق مطلب اینجاست که خیابانهای تهران و دیگر کلان شهرهای ایران یکی از نمونه های آشکار مقدم شمردن دنباله روی از سود و بازار بر ابتدایی ترین حقوق انسانی است. در حالیکه بسیاری از مردم در گرما و سرما، برف و باران و از روی ناچار در صفهای 40-50 نفره می بایست منتظر وسایل نقلیه عمومی باشند و در بهترین حالت بصورت به هم فشرده و غیر انسانی از آن استفاده کنند ، تعدای دیگر از مردم طبقات مرفه تر در اتومبیل گران قیمت خود و به صورت تک سر نشین در ساعات کاری روز !! بیکار و بی عار و در هیبت دستگاه تبدیل غذا به مدفوع و تنها مصرف کننده، خیابانهای دود گرفته تهران را گشت می زنند و اشغال می کنند. کافیست در هر ساعت از شبانه روز که مایلید، سری به چهار راه ها و پشت چراغهای راهنمایی و رانندگی مرکز شهر بزنید تا متوجه شوید که این تعداد از مردم چگونه زندگی خود را برای تفریح ! در اتومبیل های شخصی خود می گذرانند. می خواهم بگویم حقیقتا اگر به تعداد تنها اتومبیل های ریز و درشتی که در تهران تردد می کنند، نیروی کاری و مولد در راستای تولید سالم اجتماعی وجود داشت، چرخهای صنعتی و و اقتصادی این کشور بدین گونه کند نمی چرخید. و این تنها بخشی از قضیه ای است که نشان از وجود فرسنگها فاصله بین نحوه زندگی بورژوازی ایران امروز و طبقه محروم و زحمتکش دارد.تازه وقتی بوی گند فساد این نظام نامتعارف سرمایه داری بلند می شود که صدا و سیما هر چند روز یک بار در عادی ترین حالت و گذرا خبر از کشته شدن دهها نفر از مردم در هر گوشه از جاده های درون و برون شهری را می دهد. تنها در دوازده روز اول سال جدید بیش از 600 نفر در اثر سوانح رانندگی در خیابانها ، جان خود را از دست داه اند. این آمار به تنهایی در چند روز گذشته برابر با قتل عام نظامی مردم در عراق توسط اسلامیون و اشغال گران آمریکایی بوده است. این در حالیست که در کنار این موضع می بینیم در همراهی با سود، پاسداران وضع موجود چگونه برای کشته شدن یک نظامی وابسته در سه هزار کیلومتر آنطرف تر یعنی در جنگ خود ساخته غزه، تمام رسانه های خو را شبانه روز بسیج می کنند و علیه یکدیگر به ارائه خبر و تحلیل و برگزاری مراسم می پردازند!!در ادامه باید گفت علاوه بر این صدمات و لطمات جانی ای که در سایه تولید روز افزون و بی حساب – کتاب اتومبیل شخصی و دیگر دستگاههای آلاینده، بدون توجه به احتیاجات ضروری مردم، و عدم درک از امکاناتی چون گنجایش جاده ها و ضریب ایمنی آنها، توسط شرکتهای بزرگی چون ایران خودرو و سایپا و ... حادث می شود، می بایست به تاسیس زباله دانی ای که این شرکتها و صاحبین سرمایه در ایران مسبب آن هستند، اشاره کرد: شرکتهای خودرو ساز در ایران با افزایش لجام گسیخته تولید، هر ساله مسئول ایجاد میلیون ها تن مواد آلوده کننده ای هستند که در هوا، آب و زمین پخش می شود. آیا تا به حال از خود پرسیده اید هر مرد، زن و و یا کودک ایرانی سالانه چند تن از مواد آلوده کننده ای را که تجاهل نظام سرمایه داری به ما انسانها تحمیل می کند را ناخواسته باید استشمام کنند؟به گفته آمار و ارقام دولتی هوای آلوده کلان شهرهای ایران در بردارنده بیش از 6 میلیون تن مواد معلق، بیش از5000 تن سرب، 47.2 میلیون تن منوکسید کربن و 18.3 میلیون تن اکسید سلفور است. تردیدی نیست که مسئله آلودگی هوا، این مرگ تدریجی ما انسانها، با توجه به نقص های اساسی در روشهای دستگاه آمار این کشور بیش از اینها بر آورد می شود.بدین ترتیب با مطالبی که بالا گفته شد و همانطور که بر نیروهای مترقی و چپ و رادیکال این جامعه معلوم است، رشد حتی نصفه ونیمه سرمایه داری در ایران شرایطی را به بار آورده که در آن سود جویی در تضاد با نظام رفاه عمومی قرار گرفته است. وچون در چنین نظامی یعنی اقتصاد سرمایه داری، عامل اقتصادی، تنها عامل اصلی آلودگی محیط زیست و دیگر بدبختی انسانهاست و همچنین چون این مسئله فقط مربوط به این جامعه نیست، در نتیجه حل موثر این معضل در نظام سرمایه داری به دلیل دنباله روی از سود شرکتهای بزرگ تولید کننده ( علیرغم تمام پرگویی هایی که می شود) غیر ممکن است.لازم به یاد آوری است، برخورد با این موضوع تنها در مورد مردمی نیست که برای ادامه زندگی در روابط حاکم و محکوم ، ناگزیرند در شهرهای بزرگی چون تهران بمانند و افرادی که به علت سود جویی و صاحب سرمایه بودن و همدستی با قدرت سیاسی، محیط زندگی ما انسانها را خراب می کنند؛ بلکه تضاد منافع بین سرمایه داری چه دولتی و چه خصوصی – چه چه پیشرفته و پیرامونی با نحوه زندگی نوع انسان است که با دستگاه قضایی ! و پلیس و بورس بازی و کثیف ترین و غیر اخلاقی ترین اقدامات در جهت یک نظم موجود فرا منطقه ای حرکت می کنند. یک طرف این قضیه مشخصا در ایران امروز مربوط به بورژوازی و محافل خودی و غیر خودی است که برای دفاع از پول و ثروت و بازتولید آن و همچنین برای جلوگیری از بر هم خوردن این نظام اجتماعی، به یک حکومت، به یک نظم مقتدر و امنیت نیازمند است و طرف دیگر آن مربوط به قدرت سیاسی حاکم بر ایران است که تحت عنوان اسلام سیاسی با دمیدن به آتش سود جویی شرکتها و موسسات نیمه خصوصی به دنبال پاسداری و جذب سرمایه گذاری کلان خارجی و متعاقب آن تامین امنیت برای آینده خود است.حال باید از خود بپرسیم : آیا مشتی سوء استفاده چی موفق خواهند شد که به خاطر انباشتن جیبهایشان و برای ارضا حرص و آزشان، محیط زندگی ما انسانها را که به بهای جان ومال هزاران انسان زحمتکش ساخته شده اند، تیره و تار سازند ؟ آیا ما سرانجام قربانی عطش سیراب نشدنی سود جویی خودمان خواهیم شد؟ آیا به راستی جامعه ای که در آن پولداران به ازاء زندگی طاقت فرسای دیگران باز هم پولدار تر می شوند، جامعه ای انسانی خواهد بود؟
Piran_2008@yahoo.com

پیمان پیران

ضيا نبوي ازاد خواهد شد

2007-04-21T12:06:00.000+03:30

طبق اخبار رسيده اخرين دانشجوي مازندراني در بند ضيا نبوي امروز ساعت 1 ازاد خواهد شد. اين در حالي است که دانشجويان مبارزه را تمام شده نمي دانند و تا رسيدن به تمام خواسته هايشان دست از مبارزه نخواهند کشيد.

دو وبلاگ از دانشگاه مازندران

2007-04-19T20:54:00.000+03:30

http://www.moghavemat-ta-azadi.blogfa.com/

http://www.eteraz-e-daneshjoo.blogfa.com/

نشریه ای جدید در دانشگاه مازندران

2007-04-19T20:50:00.000+03:30

ارگان اینترنتی نشریه گوزن ها آغاز به کار کرد

www.gavaznha84.blogspot.com

اعتراض ادامه دارد

2007-04-19T20:22:00.000+03:30

دانشجویان دانشگاه مازندران همچنان بر اولتیماتوم خود مصرند و اعلام کرده اند تا آزادی بی قید و شرط ضیا نبوی و برآورده شدن تمام و کمال خواسته هایشان اعتراضات ادامه خواهد داشت. در این راستا از همین حالا فراخوان تجمعی در روز شنبه ساعت 11:30 رو به روی ساختمان برق دانشگاه مازندران داده شده است.

آزادی 2 دانشجوی دیگر دانشگاه مازندران

2007-04-19T14:47:00.000+03:30

2 تن دیگر از دانشجویان دانشگاه مازندران آزاد شدند. بنا بر اخرین اخبار رسیده " سعيد يعقوبي نژاد" ،" بيژن صباغ" امروز آزاد گردیدند.طبق اخبار رسیده ضیا نبوی همچنان در زندان در اعتصاب غذا به سر می برد.

Support students in the face of a silent coup in Mazandaran university!

2007-04-19T00:20:00.000+03:30

A brief summary of confrontations in Mazandaran University

In the past few days, students of Mazandaran University –in north of Iran – face a new wave of suppression that is inflicted by the government against students for maintain strangulation in academic environments. The last manifestation of this is the abduction of student activists. Bijan Sabbagh – a well known left - wing student activist, editor in chief of several magazines – was abducted, under cover government forces on 14th April. Also, on Saturday night, at least fourteen more students – who protested against this abduction – were arrested bye the same. During the same period, another abducted student was released, in a remote suburb in the city of Babol, while his body was broken and shattered.

However, the abductors’ identity is yet to be revealed, the finger of suspicion points at the Ministry of Security forces of the Islamic regime.

Recently 10 of the fifteen arrested students were released. Five are still remained captured. The ten release students are under an immense pressure and being threatened to not contact with anybody. Zia Nabavi one of arrested student has gone to hunger strike. Bijan Sabbagh informed his family the day after his abduction, that he won’t be released soon. The tone of his voice indicated that he has been heavily tortured.

Now, university’s atmosphere is in a total turmoil. Many students of universities around the country have expressed their unconditional support for the freedom of arrested students.

ازادی سه تن از دانشجویان

2007-04-18T21:13:00.000+03:30

سه تن دیگر از دانشجویان دانشگاه مازندران آزاد شدند. بنا بر اخرین اخبار رسیده علی تقی پور، عمید مشرف زاده و مهدی شریف النسبی امروز آزاد گردیدند. گفته می شود سعید یعقوبی نژاد و ضیا نبوی به بند جوانان زندان بابل منتقل شده اند. هنوزاز محل نگهداری بیژن صباغ خبری در دست نیست.

هشدار دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب

2007-04-18T17:54:00.000+03:30

در صورت برآورده نشدن خواسته های دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب بدین وسیله اعلام می شود که اقداماتی که تاکنون انجام شده تنها مقدمه ایست برای اعتراضات رادیکال و گسترده تر بعدی.

ضیا نبوی همچنان در اعتصاب غذا

2007-04-18T17:35:00.000+03:30

طبق اخبار رسیده ضیا نبوی همچنان در زندان در اعتصاب غذا به سر می برد.

Statement of the "Freedom & Equality Loving Students" in Mazendaran University on the current situation as cited below:

2007-04-18T17:23:00.000+03:30

On Saturday April 14, Bijan Sabagh, a student in the engineering school at the University of Mazandaran was kidnapped by unidentified security agents in front of the university.
Mr. Sabagh had previously been suspended from university for one term following the latest events at the university.
As of today, there is no news on Mr. Sabagh. Three students at the university, who were also disciplined following these latest events, have joined another 14 students to stage a sit-in to protest Mr.Sabagh's disappearance. There three students are staging a three-day hunger strike following their recent disciplinary verdict.
Further events unfolded on the night of Saturday April 14. A mob of unidentified men invaded the university and started attacking students, taking them to unknown locations.
The names of those individuals kidnapped are as follows:
Amid Moshref zade, Ali Tagipor, Homans Homan Sharifirad, Ali Kiani, Ramin Ajorlo, Mehrn Ziabakhsh Siavash Naeimi, Ziae Nabavi, Nejatollah Afshar,Alireza Kelarestagy, Paiman Aliasi, Joted Mishafi, Mehdi Sharifeldin, Saeed Yagobinejad.
One of those kidnapped was found beaten 40 kilometers outside the city.
The situation of the University of Mazandaran, located in two large cities of Babol and Babol sar is extremely unsettled. The University is still under watch by the armed forces of the government of Iran. The students of the same University are under constant watch. The management of the University has refused to take any responsibility and have not reacted to his situation.
If this situation is allowed to continue it will not be resolved and will become a problem at all universities in Iran. We also indicate if they do not review and take action to our requests as listed below, the situation will escalate.
1. Release of every student that has been arrested
2. Expiration of convictions of the released
3. Call back all the armed forces at all universities
4. The request of an explanation or position from management of the university

"Freedom & Equality Loving Students" in Iran

بیانیه دانشجویان دانشگاه اصفهان و علوم پزشکی در حمایت از دانشجویان مازندران

2007-04-18T17:08:00.000+03:30

آزادی دانشجویان دستگیرشده،فوری و بدون قیدو شرط!!
دانشگاههای کشور دیگر علنا عرصه ی تاخت و تاز نیروهای امنیتی گردیده اند. پس از تمامی اقدامات سرکوبگرانه ای که در راستای خاموش ردن و به سکوت شانیدن جنبش دانشجویی و پادگانی کردن فضای دانشگاه ها انجام شده است، دیر حتی از ربودن دانشجویان معترض از درون دانشگاه نیز ابایی نیست. قرار است آزادی فعالین دانشجو در عرصه ی اعتراض به وضع موجود، به هر وسیله ی ممکن لگدمال شود.
پس از دستگیری بیژن صباغ ، دانشجوی دانشگاه مازندران، در مورخه شنبه ۲۶/۱/۸۶ ، ۱۵ تن دیگر از دانشجویان این دانشگاه نیز در پی اعتراض به این عمل ، ۲ روز بعد ربوده شدند.
ما جمعی از دانشجویان دانشگاه های اصفهان و علوم پزشکی ضمن اعتراض شدید به این اقدامات سرکوبگرانه ، خواهان آزادی فوری این دستگیرشدگان هستیم و ضمن حمایت از کلیه ی فعالیتهایی که تا کنون در راستای آزادی آنان انجام گرفته است، دیگر دانشجویان و تمامی انسان های آزادیخواه را به حکایت از آنان فرامیخوانیم.
دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دانشگاه های اصفهان و علوم پزشی

حمایت دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد از دانشجویان مازندران

2007-04-18T17:01:00.000+03:30

در تاريخ 86/1/26 روز چهارشنبه تجمعي براي اعتراض به ربوده شدن بيژن صباغ و 15 تن ديگر از دانشجويان دانشگاه مازندران در دانشگاه فردوسي مشهد برگزار شد. در اين تجمع كه حدود 100 نفر از دانشجويان دانشگاه شركت داشتند بيانيه دانشجويان دانشگاه فردوسي و نيز بيانيه دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب قرائت شد. اين تجمع در مقابل دانشكده ادبيات دانشگاه فردوسي برگزار شد.در ميان شعار ها مي توان به ‹ دانشجوي آزاده حمايتت مي كنيم › و نيز ‹ دانشجوي زنداني آزاد بايد گردد › و نيز معلم زحمتكش حماييت مي كنيم و نيز نان - صلح - آزادي و. . . اشاره كرد.در ميان پلاكارد ها نيز دانشجوي زنداني آزاد بايد گردد و دست آخر سوسياليسم يا بربريت ديده مي شد.اين مراسم در ساعت 12 آغاز و در ساعت 13 با خواندن بيانيه دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب به پايان رسيد

حمایت دانشجویان سنندج

2007-04-17T19:01:00.000+03:30

دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب دانشگاه سنندج نیز با صدور بیانیه ای حمایت خود را از دانشجویان دانشگاه مازندران اعلام کردند.

An Iranian student kidnapped by Iranian security forces

2007-04-17T18:22:00.000+03:30

Mr.Bijan Sabagh, student activist of Mazandaran University in northern city of Sari, was kidnapped by the Iranian security froces on Satuarday, 14 April 2007, on way to the university. Mr. Sabagh is student of 4th year of chemical engineering. He was suspended from his study for a period of one term in the beginning of March 2007.
Following the arrest of Mr.Sabagh, plain clothe forces tried to detain three student activists but were stopped by a huge number of students amounted to 300.
It has been reported that 15 studnets of Babol University in nothern city of Babol were also kidnapped by plain clothe forces of the Islamic regime on Sunday, 15 April 2007, following a student protests that was held at this university calling for the release of Mr.Sabagh and the prosecution of student activists to be stopped.

بيانيه انجمن هاي اسلامي پیرامون حوادث دانشگاه مازندران

2007-04-17T17:58:00.000+03:30

نظر به شکست برخوردهای گسترده سال گذشته ــ احضار به کمیته های انضباطی ستاره دار شدن فعالین دانشجویی انحلال و تعلیق انجمن های اسلامی و شوراهای صنفی و کانون های فرهنگی توقیف نشریات دانشجویی ــ اینبار در سال ۸۶ دامنه ی برخوردها در دانشگاه ها گسترش یافته و مسئولین وزارت علوم با همکاری نهادهای امنیتی بر فشار خویش افزوده اند. در این راستا و
در ادامه ی برخوردهای غیر اصولی و اقتدارگرایانه با جنبش های دانشجویی ، فرهنگیان ، زنان و کارگران در ماههای اخیر ، ناباورانه از بازداشت غیرقانونی 15 تن از فعالین دانشجویی در دانشگاه مازندران مطلع شدیم. اخبار حاکی از تعرض ، هتک حرمت و ورود غیر قانونی نیروهای امنیتی و لباس شخصی به دانشگاه و ورود غیرقانونی به منازل دانشجویان و همچنین حمله ی عده ای از اعضای یک نهاد شبه نظامی به دفاتر انجمن اسلامی دانشکده های دانشگاه مازندران است. انجمن های اسلامی دانشجویان دانشگاه های صادر کننده بیانیه حاضر این اعمال را در راستای تهدیدات اخیر مقامات ارشد امنیتی بر علیه جنبش زنان و دانشجویان ارزیابی کرده و ضمن اعلام همبستگی و پشتیبانی با دوستان دربند این اقدام را به شدت محکوم می نمایند. همچنین از کلیه ی نهادهای مدنی ، سازمان ها و احزاب سیاسی و حقوقی ، عموم دانشجویان و ملت آزاده می خواهیم واکنشی مناسب به این اقدام شنیع از خود نشان دهند. بدیهی است سکوت جامعه ی دانشگاهی و ملت آزاده در مقابل چنین اعمالی ، حاصلی جز تنگ تر شدن طناب قدرت بر گردن جامعه ی فکری و فرهنگی ندارد. بی شک مقصر اصلی این حادثه و حوادث مشابه در دانشگاه های دیگر مسئولین وزارت علوم می باشند و تنها با تغییر این افراد است که آرامش به دانشگاه باز خواهد گشت.
و نیز به برخی نهادهای اقتدارگرای حاکمیت هشدار می دهیم که اصرار بر ادامه ی این برخوردهای گسترده و غیرانسانی که در جهت تهدید و تحدید فضای دانشگاه ها و جامعه می باشد ، نه تنها منجر به اتحاد و انسجام ملی نخواهد شد بلکه با توجه به شرایط خطیر فعلی کشور منجر به دوری بیش از پیش جامعه و حاکمیت خواهد گردید.
در پایان دانشجویان دانشگاه های زیر خواهان موارد ذیل می باشند:

1- مشخص شدن وضعیت دانشجویان ربوده شده
2- آزادی فوری و بدون قید و شرط 15 فعال دانشگاه مازندران
3- شناسایی و دستگیری و محاکمه آمران و عاملان این واقعه بی شرمانه
4- تعهد رئیس دولت مبنی بر حفظ امنیت و صیانت از حریم مقدس دانشگاه

انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه های:

۱- صنعتی شاهرود
۲- شیراز و علوم پزشکی
۳- سيستان و بلوچستان
۴- امور اقتصاد و دارايي
۵- تربيت معلم تهران
۶- شهركرد
۷- علوم پزشكي شهركرد
۸- زنجان
۹- شهيد باهنر كرمان
۱۰- علم و صنعت
۱۱- الزهرا
۱۲- علوم پزشكي كرمانشاه
۱۳- لرستان
۱۴- شهيد عباسپور
۱۵- شهيد رجايي
۱۶- علامه طباطبايي
۱۷- علوم پزشكي ايران
۱۸- تربيت معلم سبزوار
۱۹- فردوسي
۲۰- علوم پزشكي مشهد
۲۱- اميركبير
۲۲- ايلام
۲۳- صنعتي شريف
۲۴- بيرجند، كردستان
۲۵- همدان
۲۶- مازندران
۲۷- دانشگاه كشاورزي و منابع طبيعي ساري
۲۸- خواجه نصير
۲۹- صنعتي اصفهان
۳۰- گرگان
۳۱- اروميه
۳۲- محقق اردبيل
۳۳- اقتصاد زاهدان
۳۴- صنعتي سهند تبريز
۳۵- كاشان
۳۶- مجمع اسلامي دانشگاه سمنان

بیانیه انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه در اعتراض به بازداشت دانشجویان دانشگاه مازندران

2007-04-17T17:56:00.000+03:30

بازداشت بيِژن صباغ ازدانشجویان دانشگاه مازندران را مي توان به شکل کلي در ادامه ي سياست هاي حاکمیت در باب سرکوبي و برخورد با دانشجويان محسوب کرد. اما آيا مي توان به واقع برخورد هاي خارج از ضوابط قانوني و به دور از دورانديشي در جهت منافع مردم است؟ امروز که از سويي بدون ملاحظات دو انديشانه قطار بدون دنده عقب و ترمز هسته اي در حرکت است و دعوت به هرگونه گفتگو در اين باب و تشکيک در مسير اين لوکوموتيو به عنوان مخالفت با نظام قلمداد مي شود و از سوي ديگر مطالبات شهروندي با بازدشت معلمان و زنان در نطفه خفه مي شود؛ چگونه مي توان دم از وحدت ملي زد؟
نيکو نيست که دانشجوياني را که در خواست آزادي دوستشان از بند داشتند را در بند نمود. اين به معناي تاييد مضاعف بر جريان حذف منتقدين خواهد بود. و از سويي ديگر نارضايتي را افزاي خواهد داد. آيا آقاي احمدي نژاد که بر آمده از يک سيستم حق الرايي هستند قصد دارند سيستم حق الرايي را حذف نموده و تنها راي خود را در حکم تنها حقيقت قلمداد نمايند؟
در شرايط کنوني هرگونه سرکوب ملي و در نتيجه افزايش شکاف بين دولت و ملت را افزايش داده و باعث جداي پاره اي از ملت از دولت مي شودو اين خود زمينه ساز حمله ي خارجي مي تواند قلمداد گردد. عدم پاسخگويي به خواست هاي معلمان، کارگران،دانشجويان،زنان، و اقوام ، اتحاد و منافع ملي را هدف قرار داده است که به جاست دلسوزان نظام متوجه اين قضيه باشند.
انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه علامه طباطبايي ضمن محکوميت ورود غير قانوني نيروهاي مجهول الهويه به محيط مقدس علم و انتقاد توصيه مي نمايد سريعا دانشجويان دانشگاه مازندران آزاد شوند. از سويي ديگر با تاکيد بر هويت مردمی انجمن اسلامي به عنوان رکن مهمي از جنبش دانشجويي اعلام مي شود که جنبش دانشجويي مخالف هرگونه دخالت بيگانه در حيات سياسي کشور بوده راه تغيير و اصلاح مشکلات تاريخي ايران را تنها از درون متصور است. برخورد با يک دانشجو به اين بهانه که او به دنبال براندازي است بايد با ارائه دلايل و مستندات درباره ي همان دانشجو باشد و الا بعيد نيست که بنگاه هاي ايجاد دموکراسي آمريکايي به دنبال براندازي نرم هم باشند اگر چه ساحت جنبش دانشجوي از اين اتهام بي معنا بري باشد.
در پايان دستگيري دانشجويان معترض و متحصن را در دانشگاه مازندران که بعضي از ايشان در اعتراض به دستگيري بيژن صباغ به اعتصاب غذا پرداخته بودند هرچند به طور ناخود آگاه در جهت اهداف پليد بيگانگان ارزيابي مي شود.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه مازندران

بیانیه جمعی از دانشجویان دانشگاه صنعت آب و برق (شهید عباسپور) در حمایت از دانشجویان دانشگاه مازندران

2007-04-17T17:51:00.000+03:30

شب با گلوی خونین
خوانده است دیرگاه
دریا نشسته سرد.
یک شاخه در سیاهی جنگل
به سوی نور
فریاد می‌کشد.
شنبه ۲۵ فروردین ۸۶، مقابل درب اصلی دانشکده فنی بابل: ربوده شدن بیژن صباغ ثانی، فعال دانشجویی دانشکده فنی دانشگاه مازندران توسط عوامل ناشناس!
شنبه و یکشنبه ۲۵ و ۲۶ فروردین ۸۶، دانشکده فنی بابل: تجمع و تحصن اعتراض‌آمیز جمع کثیری از دانشجویان این دانشکده و اعتصاب غذای ۳ نفر از دانشجویان تعلیقی.
نیمه‌شب یکشنبه ۲۶ فروردین ۸۶، دانشکده فنی بابل: ورود غیرقانونی نیروهای امنیتی به داخل دانشکده، ضرب و شتم ۱۵ دانشجوی متحصن و ربودن آن‌ها!!
(اسامی دانشجویان ربوده شده: ‌رامین آجرلو، نجات‌الله افشار، پیمان الیاسی، علی تقی‌پور، هومن شریفی‌راد، مهدی شریف‌الدین نسبی، جواد میرشفیعی ، علی كیایی، مهران ضیابخش، علیرضا كلارستاقی، عمید مشرف‌زاده،‌ ‌ ضیاء نبوی، ‌سیاوش نعیمی)
دوشنبه ۲۷ فروردین ۸۶، دانشکده فنی بابل: حضور پرشمار نیروهای امنیتی لباس شخصی در محوطه دانشکده فنی.
ما دانشجویان دانشگاه صنعت آب و برق (شهید عباسپور)، ضمن ابراز نگرانی شدید نسبت به وضعیت نامعلوم دانشجویان ربوده شده و سلامت آنان، این تجاوز بی‌شرمانه به دانشجویان و دانشگاه و نیز ایجاد فضای رعب، وحشت و سرکوب در دانشگاه مازندران را محکوم می‌کنیم.
در همین رابطه با پا‌فشاری بر تمامی مطالبات بر حق دانشجویان دانشگاه مازندران، خواسته‌های خود را به شرح زیر اعلام می‌داریم:
۱ - آزادی فوری و بی قید و شرط بیژن صباغ و دیگر دانشجویان ربوده شده
۲ - لغو کلیه احكام انضباطی دانشجویان دانشگاه مازندران
۳ - ‌خروج هرچه سریعتر تمامی نیروهای امنیتی و اطلاعاتی از دانشگاه مازندران
۴ - استعفای ریاست و حراست دانشگاه مازندران در قبال وقایع اخیر
در پایان یادآور می‌شویم، در صورت برآورده نشدن مطالبات‌مان و تداوم این اوضاع، در کنار دانشجویان آزادی‌خواه دیگر دانشگاه‌ها به اقدامات جدی‌تری دست خواهیم زد.
جمعی از دانشجویان دانشگاه صنعت آب و برق (شهید عباسپور)

بیانیه دانشجویان دانشگاه تفرش پیرامون حوادث دانشگاه مازندران

2007-04-17T17:47:00.000+03:30

هنوز چند روزی از بازگشایی مجدد دانشگاه ها در سال جدید و نوبهار 1386 نگذشته بود که دانشجویانی که با پشت سر گذاشتن سال سیاه 85 ، سالی که پر از بیم و امید و تهدید و تحدید بود سالی که نشان های سرافرازی دانشگاه ، نشان ستاره ی مهروزان را به سینه دیدند و سالی که آسمان سیاه دانشگاه پر ستاره شد.
به امید سال 86 به دانشگاه باز می گشتند تا شاید راه و رسم آزادی ستیزان در سال پیش رو و در حالی که دم از " اتحاد ملی " و انسجام اسلامی می زنند تغییر کرده باشد دانشگاه یکبار دیگر امواج مهیب هجوم انسانیت ستیزان را احساس کرد .
آری ، دانشگاه مازندران شاهد ربوده شدن دانشجویش در روز روشن و در پیشگاه چشمان دانشجویان خود بود.
"بیژن صباغ" فعال دانشجویی دانشگاه مازندران ربوده شد.
این اقدام گستاخانه با واکنش قهرمانانه و هوشمندانه دانشجویان آگاه دانشگاه مازندران روبه رو شد اما نه تنها از گستاخی این جماعت نکاست بلکه این بار وحشیانه تر بیش از 15 نفر از دانشجویان را راهی بند کردند و جالب آنکه هنوز هیچ نهادی مسئولیت این آدم ربایی ها را به عهده نگرفته است .
ما از خواسته ها و مطالبات دانشجویان مقاوم دانشگاه مازندران قاطعانه حمایت می کنیم و خود را در سختی های دوستانمان شریک می دانیم که خود در سایه هجوم این قوم بی بهره از رنگ و بوی انسانیت حیاتی بهتر از یارانمان نداریم و کاسه صبرمان لبریز گشته است که این خود مجال دیگری را می طلبد که وقتی دیگر را طلب می کند.
ما خواهان روشن شدن وضعیت دانشجویان ربوده شده و آزادی فوری و بی قید و شرط آنان می باشیم و احکام صادره از سوی بیدادگاه های انضباطی این دانشگاه و همچنین سایر دانشگاه های میهن را محکوم می کنیم.

دانشجویان آزادیخواه و دانشجویان برابری طلب دانشگاه تفرش
فروردین ماه 1386

عکس های تجمع امروز بابلسر

2007-04-17T17:38:00.000+03:30

بیانیه انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی سهند در پی حوادث اخیر دانشگاه مازندران

2007-04-17T17:32:00.000+03:30

تهدید ، تعلیق ، زندان ؛ اینان کلماتی آشنا هستند که سالیانی است بر پیکره ی جنبش دانشجویی سایه انداخته اند . اعتصابات دانشجویی در دانشگاههای سراسر کشور که در پی و همراه با اعتصابات کارگری ، اعتراضات صنفی معلمان اتفاق می افتد همگی حاکی از مخالفت اقشار عمومی جامعه با وضعیت موجود می باشد . وضعیتی که در سال اتحاد ملی و انسجام اسلامی راه را برای هرگونه اعتراض و تلاش به منظور احقاق حقوق مسدود نموده است .در پی دستگیری فعالین جنبش زنان و انتقال آنان به اوین ، با گذراندن شب عید معلمان در بند حکومت ، این بار قرعه به نام دانشجویان افتاد . دانشجویانی که توانی جز جانشان ، ابزاری جز انگیزه شان و طنینی جز صدایشان به منظور بیان اعتراض ندارند .
روز شنبه 25 فروردين 86 بيژن صباغ دانشجوي دانشكده فني دانشگاه مازندران كه پس از وقايع اخير اين دانشگاه به يك ترم تعليق از تحصيل محكوم شده بود ،‌توسط نيروهاي امنيتي ناشناس در برابر دانشگاه ربوده شد ، كه تا اين لحظه هيچ اطلاعي از وضعيت وي در دست نيست . پس از آن تعدادي از دانشجويان اين دانشگاه ،‌از جمله سه دانشجويي كه از روز شنبه پس از صدور احكام انضباطي شان در اعتصاب غذا به سر مي بردند ،‌ در اعتراض به ربوده شدن بيژن و وضعيت پيش آمده در محيط دانشگاه دست به تحصن زدند . شب يكشنبه ،‌در حاليكه اين متحصنين ،‌ كه تعدادشان به 14 نفر مي رسيد ،‌ در دانشگاه تنها بودند ،‌افراد ناشناس با حمله به محيط دانشگاه و درگيري با اين دانشجويان ،‌آنان را به مكان نامعلومي منتقل كردند . جالب اینکه ، حراست و رياست دانشگاه ،‌هيچ گونه مسئوليتي در قبال اوضاع پيش آمده به عهده نگرفته اند .انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز ،ضمن آرزوی آزادی برای یاران خود به تمام دانشجویان کشور اعلام می دارد که چنین سرکوب گری هایی اگر در نطفه خفه نشود ماهیت جنبش دانشجویی را تهدید خواهد کرد وبه مسولان حکومت تمامیتخواه هشدار مي دهد كه در صورت استمرار فضاي سركوب و رعب و وحشت در دانشگاههای کشور و عدم آزادی دانشجویان ربوده شده بدون شک دانشجویان سکوت نخواهند کرد و تا آخرین نفس از بزرگترین ناموس خود یعنی حقشان دفاع خواهند کرد .

اعتصاب غذای دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز برای همبستگی با دانشجویان دانشگاه مازندران

2007-04-17T14:43:00.000+03:30

جمعی از دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز در حمایت از «بیژن صباغ» و سایر دانشجویان بازداشت شده دانشگاه مازندران دست به تحصن و اعتصاب غذای نمادین زدند. این دانشجویان اعلام کرده اند که در همبستگی با دانشجویان مازندران از صبح امروز (28/1/85) تا ساعت 16 در اعتصاب غذای نمادین خواهند بود تا صدای اعتراض خود را نسبت به هتک حرمت دانشگاه و سرکوب دانشجویان به همگان برسانند. در این حرکت اعتراض آمیز نمادین، پلاکاردهایی به چشم می خورد که در آن دانشجویان دانشگاه سهند خواستار آزادی دانشجویان بازداشت شده و ربوده شده ی دانشگاه مازندران شده اند. دانشجویان یکی از پیامهای مهم خود را طی پلاکاردی چنین نوشته اند: «کسانی که باد می کارند، طوفان درو می کنند!»

حمايت دانشگاههاي تهران از دانشجويان مازندران

2007-04-17T14:24:00.000+03:30

پس از اتفاقات دانشگاه مازندران دانشجويان دانشگاههاي تهران حمايت خود را از دانشجويان مازندران اعلام كردند. طي ديروز و امروز دانشجوان چپ راديكال با پخش گسترده تراكت وبيانيه در دانشگاههاي تهران، علامه، پلي تكنيك، شريف وهنرهمبستگي خود را با اين دانشجويان نشان دادند. هم اكنون در دانشگاه پلي تكنيك به نشانه حمايت از دانشجويان مازندران عكس ها و خبر هاي اتفاقات اين دانشگاه در معرض ديد دانشجويان قرار گرفته است.

برگزاري تجمع موفقيت آميز در بابلسر

2007-04-17T14:17:00.000+03:30

امروز راس ساعت 12:30 طبق قرار قبلي عليرغم فضاي پليسي وتهديد فعالين، تجمعي با شركت 800 -700نفر ازدانشجويان دانشگاه مازندران در واحد بابلسر برگزار شد. طي اين تجمع دانشجويان با دادن اولتيماتوم به دانشگاه اعلام كردند كه اگر تا شنبه خواسته هايشان به صورت تمام و كمال برآورده نشود اعتراضات را به صورت گسترده تر وراديكال تري ادامه خواهند داد.

لباس شخصي ها در دانشگاه

2007-04-17T14:14:00.000+03:30

پس از قرق شدن دانشگاه مازندران (واحد بابل) اينبار لباس شخصي هاي بي سيم به دست در واحد ساري ديده شده اند . گفته مي شود اين عناصر مشكوك قصد ربودن فعالين ساري را دارند تا از گسترده تر شدن مقاومت جلوگيري كنند.

تماس هاي تهديد آميز با خانواده ها

2007-04-17T14:03:00.001+03:30

در پي وقايع اخيردانشگاه مازندران تماس هاي تلفني تهديد آميزي نيز با خانواده هاي دانشجويان فعال گرفته شده است. در اين تماس ها با تهديد خانواده ها قصد در ارعاب پدران و مادران و دانشجويان دارند . همچنين در طي اين تماس ها شخص تماس گيرنده با اعلام اينكه فرزند شما كمونيست شده است قصد دارد فضاي رعب و وحشت را سنگين تر كند.

از آسمان دانشگاه ،گر تیر و فتنه بارد اعتراض ادامه دارد

2007-04-17T13:25:00.000+03:30

اعتصاب غذای دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز

برای همبستگی با دانشجویان دانشگاه مازندران

جمعی از دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز در حمایت از «بیژن صباغ» و سایر دانشجویان بازداشت شده دانشگاه مازندران دست به تحصن و اعتصاب غذای نمادین زدند. این دانشجویان اعلام کرده اند که در همبستگی با دانشجویان مازندران از صبح امروز (28/1/85) تا ساعت 16 در اعتصاب غذای نمادین خواهند بود تا صدای اعتراض خود را نسبت به هتک حرمت دانشگاه و سرکوب دانشجویان به همگان برسانند. در این حرکت اعتراض آمیز نمادین، پلاکاردهایی به چشم می خورد که در آن دانشجویان دانشگاه سهند خواستار آزادی دانشجویان بازداشت شده و ربوده شده ی دانشگاه مازندران شده اند. دانشجویان یکی از پیامهای مهم خود را طی پلاکاردی چنین نوشته اند: «کسانی که باد می کارند، طوفان درو می کنند!»

اخبار مازندران : تشدید فضای نظامی و امنیتی در بابلسر

2007-04-17T09:55:00.000+03:30

فضای شهر بابلسر ، به خصوص دانشگاه آن ، هر لحظه امنیتی تر می شود . تهدید شفاهی دانشجویان ادامه دارد . یکی از دانشجویان که توسط نیروهای امنیتی چند ساعت ربوده شده بود ، ( در صورت ادامه فعالیت خود ) به مرگ تهدید شده است . شب گذشته نیروهای ناشناس با یورش به خانه ی یکی از دانشجویان ( که در هنگام این یورش در خانه نبوده است ) تمامی خانه را مورد تفتیش قرار داده و با به هم زدن وسایل زندگی او و جستجوی صفحه به صفحه ی کتابهای شخصی وی ، محل را ترک کرده بودند . اخبار رسیده از شهر حاکی از آن است که نیروهای امنیتی و نظامی ، علاوه بر دانشگاه ، تمام شهر را اشغال کرده اند .

آخرین اخبار از اوضاع مازندران

2007-04-16T23:16:00.000+03:30

بنا به آخرین اخبار، اوضاع دانشگاه مازندران شعبه بابلسر همچنان آشفته بوده و نیروهای امنیتی و اطلاعاتی نه تنها دانشگاه ، بلکه کل شهر را به شکل محسوسی زیر نظر گرفته اند . برخی از دانشجویان این دانشگاه می گویند که به هنگام خروج از خانه و خوابگاه به شکلی علنی از طرف نیروهای اطلاعاتی مجهز به بی سیم تحت تعقیب قرار می گیرند .

بيانيه دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب در رابطه با وقايع اخير دانشگاه مازندران

2007-04-16T14:47:00.000+03:30

روز شنبه 25 فروردين بيژن صباغ دانشجوي دانشكده فني دانشگاه مازندران كه پس از وقايع اخير اين دانشگاه به يك ترم تعليق از تحصيل محكوم شده بود ،‌توسط نيروهاي امنيتي ناشناس در برابر دانشگاه ربوده شد ، كه تا اين لحظه هيچ اطلاعي از وضعيت وي در دست نيست . پس از آن تعدادي از دانشجويان اين دانشگاه ،‌از جمله سه دانشجويي كه از روز شنبه پس از صدور احكام انضباطي شان در اعتصاب غذا به سر مي بردند ،‌ در اعتراض به ربوده شدن بيژن و وضعيت پيش آمده در محيط دانشگاه دست به تحصن زدند . شب يكشنبه ،‌در حاليكه اين متحصنين ،‌ كه تعدادشان به 14 نفر مي رسيد ،‌ در دانشگاه تنها بودند ،‌افراد ناشناس با حمله به محيط دانشگاه و درگيري با اين دانشجويان ،‌آنان را به مكان نامعلومي منتقل كردند . اسامي اين افراد كه تا اين لحظه هيچ اطلاعي از آنها در دست نيست ،‌ به شرح زير است : عميد مشرف زاده ،‌ علي تقي پور ،‌ هومن شريفي راد ، علي كيايي ، رامين آجرلو ، مهران ضيا بخش ،‌ سياوش نعيمي ، ضياء نبوي ، نجات الله افشار ، عليرضا كلارستاقي ، پيمان الياسي ، جواد مير شفيعي ،‌ مهدي شريف الدين نسبي و سعید یعقوبی نژاد . همچنين در ساعت 9 شب يكي ديگر از دانشجويان توسط نيروهاي امنيتي ربوده شده و پس از ضرب و شتم و بازجويي ،‌دركيلومتر 40 جاده محمود آباد رها شد.

اوضاع دانشگاه مازندران ،‌در دوشهر بابل و بابلسر ،‌هم اكنون كاملا آشفته است. دانشگاه در قرق نيروهاي امنيتي ست و دانشجويان به شكل كاملا محسوسي تحت نظر مي باشند . حراست و رياست دانشگاه ،‌هيچ گونه مسئوليتي در قبال اوضاع پيش آمده به عهده نگرفته اند .

ما دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب دانشگاههاي سراسر ايران ، هشدار مي دهيم كه در صورت استمرار فضاي سركوب و رعب و وحشت در اين دانشگاه و تداوم وضعيت نامعلوم تمامي دانشجويان ربوده شده در دو روز اخير ،‌اين اعتراض به دانشگاه مازندران محدود نمانده و تمامي دانشگاههاي ايران به صحنه تهاجم صفوف به هم پيوسته ي دانشجويان تبديل خواهد شد .

ما اعلام مي كنيم كه در صورت محقق نشدن مطالبات زير ،‌ اين اقدامات نهادهاي رسمي و غير رسمي سركوبگر را بي پاسخ نخواهيم گذاشت :
1- آزادي بي قيد و شرط تمامي دانشجويان ربوده شده
2- لغو احكام انضباطي دانشجويان دانشگاه مازندران
3- ‌خروج هرچه سريعتر تمامي نيروهاي امنيتي و اطلاعاتي از دانشگاه
4 – استيضاح دانشجويي رياست و حراست دانشگاه در قبال وقايع اخير .

دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب دانشگاههاي ايران

بيژن آزاد نخواهد شد

2007-04-16T14:16:00.000+03:30

بر طبق آخرین اخبار به دست آمده ،علیرغم آنکه صبح امروز از خانواده بیژن از سوی دستگاه اطلاعاتی خواسته شده بود که وثیقه ای 5 میلیون تومانی برای آزادی وی فراهم کنند، ولی پس از مراجعه خانواده این دانشجوی ربوده شده به دادسرای شهرستان بابل، فردی تحت عنوان قاضی وکیلی راد با لحنی گستاخانه خطاب به خانواده این دانشجو گفته است که ( حالا - حالا ها با ایشان کار داریم) و ایشان باید بیاید و نسبت به اتهاماتی که به ایشان وارد است جوابگو باشد .

تماس تلفنی بیژن صباغ

2007-04-16T12:56:00.000+03:30

امروز صبح بیژن صباغ طی یک تماس تلفنی با خانواده اش خبر داد که برای آزادی وی خانواده اش باید همراه با یک سند (به عنوان وثیقه) به دادگستری بابل مراجعه کنند. از دانشجویان ربوده شده دیگر هنوز هیچ خبری در دست نیست

مصاحبه با آرش پاکزاد

2007-04-16T12:43:00.000+03:30

نحوه بازداشت بیژن صباغ، دانشجوی دانشگاه مازندران ... اعتصاب غذای دانشجویان در دانشگاه مازندران از دیروز آغاز شده و ...

در گفتگو با آرش پاک زاد، دانشجوی تعلیق تحصیلی خورده! در این دانشگاه و از دوستان بیژن صباغ

مرد ناشناس در خوابگاه دختران! (تفرش)

2007-04-16T12:39:00.000+03:30

شب گذشته ، مردی ناشناس وارد خوابگاه دانشجویان دختر دانشگاه تفرش شده و باعث رعب و وحشت دانشجویان ساکن این خوابگاه ( کوثر ) گشته است .
نکته قابل تامل ممانعت نگهبان بند کوثر از خروج دانشجویان وحشت زده از خوابگاه است اگر چه گزارش ها هنوز کامل نیست اما خبر از این می دهد که 2 تن از دانشجویان بر اثر این حادثه دچار شوک گشته و راهی بیمارستان شدند .
از مسئولان و البته با تاخیر معاون دانشجویی محمودیان وارد صحنه شده است و پس از نورآذر ریاست دانشگاه وارد صحنه شده است و اعلام کرده است نسبت به امنیت مسئول نیست و دانشجویان را در این زمینه به فرمانداری ارجاع داده است.
گفتنی است محوطه دانشگاه تفرش که در منطقه نسبتا دوری از شهر تفرش واقع است هیچ گونه حصاری که مشخص کننده حریم دانشگاه باشد را دارا نمی باشد و به همین دلیل و به بهانه امنیت ساعت بسته شدن درب خوابگاه دختران ساعت غیر قابل قبول 7:30 بعد از ظهر می باشد.
به دنبال این حادثه حدودا بیش از 60 نفر از دانشجویان خوابگاه پسران در ساعت حادثه به سمت خوابگاه کوثر حرکت کرده و به اعتراض نسبت به این مساله پرداختند.

ضرب و شتم شبانه ی یکی از دانشجویان

2007-04-16T11:55:00.000+03:30

دانشجویی که شب گذشته از درون خانه اش ربوده شده بود پس از ضرب و شتم شدید و بازجویی، شبانه در جاده محمود آباد 40 کیلومتری بابل رها شد. گفتنی است که ماشین ربایندگان یک پزو جی.ال.ایکس سیاه بوده است

اسامی تعدادی از ربوده شدگان دانشگاه مازندران

2007-04-16T11:46:00.000+03:30

علاوه بر بیژن صباغ

علیرضا کلارستاقی-هومن شریفی-علی احمدی-مهدی شریفان نسب-علی تقی پور-ضیا نبوی-سعید یعقوبی نژاد-عمید مشرف زاده

ورود نیروهای امنیتی به داخل دانشگاه مازندران و دستگیری 15 نفر از دانشجویان

2007-04-16T11:10:00.000+03:30

نیمه شب گذشته نیروهای امنیتی با حمله به داخل دانشگاه 15 نفر از دانشجویان متحصن را ربوده و به مکان نامعلومی منتقل کردند. هم زمان یکی دیگر از دانشجویان نیز از درون خانه اش ربوده شد . تا این لحظه از این 17 دانشجوی ربوده شده هیچ خبری در دست نیست.قرار بر این بود که امروز نیز از ساعت 10:30 تجمعی همچون تجمع دیروز در دانشگاه برگزار شود اما دانشجویان با ورود به دانشگاه با خیل عظیمی از نیروهای امنیتی و اطلاعاتی مستقر در دانشگاه مواجه شدند . در ادامه اعتراضات کلاس های دانشگاه مازندران فردا نیز تعطیل است

دستگیری دو دانشجوی دیگر در دانشگاه مازندران

2007-04-16T10:42:00.000+03:30

طبق آخرین اخبار مهدی شریف النسبی دبیر شورای صنفی دانشجویان دانشکده ی فنی بابل به همراه نجات الله افشار نیز در ادامه اعتراضات دانشجویان دانشگاه مازندران دستگیر شده اند

اخبار تکمیلی به زودی منتشر خواهد شد

عکس ها و خبر های اتفاقات دانشگاه مازندران و همچنین فیلم دستگیری بیژن صباغ

2007-04-16T00:57:00.000+03:30

www.eteraz-e-daneshjoo.blogfa.com

اتفاقات دیروز دانشگاه مازندران به روایت شورای متحصنین

2007-04-16T00:44:00.000+03:30

ظهر امروز دانشجويان دانشكده فني مازندران در حمايت از دانشجوياني كه اعتصاب غذا كرده اند و در اعتراض به ربودن بي‍ژن صباغ ثاني اقدام به برگزاري اعتصاب غذا در سلف سرويس دانشگاه نمودند، دانشجويان معترض پس از چيدن ظرف هاي خود تا دفتر رئيس دانشگاه از سلف سرويس تا مكان تحصن دانشجوياني كه اعتصاب غذا كرده اند راهپيمايي كرده و با ملحق شدن معتصبين به دانشجويان به سمت سا ختمان اداري رفتند.رئيس دانشگاه از حضور در جمع آنها خودداري كرد درنتيجه دانشجويان به حوزه رياست رفتند و نمايندگان آنها با رئيس دانشگاه- در حاليكه دانشجويان از بستن درب دفترايشان جلوگيري كرده بودند- درمقابل دانشجويان به مذاكره پرداختند اما با وجوديكه روز دوم اعتراضات در اين دانشگاه است باز هم پاسخ روشني دريافت نكردند.پس از آن دانشجويان معترض كه تعداد آنها حدود 800 نفر بود در مقابل آمفي تئاتر تجمع كرده و 6 نفر را از ميان خود به عنوان شوراي متحصنين انتخاب كردند.با نظر شورا و دانشجويان معترض كلاس هاي عصر تعطيل اعلام شد .سپس معتصبين به سمت دانشكده برق(محل تحصن معتصبين) حركت كردندو تا ساعت 2 عصر با دادن شعارهاي اعتراض آميز و سرود يار دبستاني در اين مكان تجمع كردند؛ضمن اينكه نمايندگان دانشجويان در اين مدت با رئيس دانشگاه به مذاكره پرداختند اماوي با رد درخواست برگزاري جلسه پرسش و پاسخ را به فردا و در دفتر خود موكول كرد تصميم وي نتوانست نظر موافق معترضين را به دنبال داشته باشد ، بنابراين كلاسهاي بعدازظهر تعطيل اعلام شد و همچنين اعلام شد كه دانشجويان فردا ظهر باز هم در مقابل دانشكده برق تجمع كنند تا پاسخ مسئولين را به خواسته هاي اعلام شده بشنوند تا به تصميم گيري در مورد ادامه اعتراضات بپردازند.
:دانشجوياني كه اعتصاب غذا كرده بودند بازهم ضمن بيان خواسته هاي خود
روشن شدن وضعيت بيژن صباغ ثاني
لغو احكام محروميت از تحصيل صادر شده براي دانشجويان و جلوگيري ازادامه روند احضار به كميته انضباطي

آغاز به كار دوباره كانون ها وتشكل هاي دانشجويي
برگزاري جلسه پرسش و پاسخ با حضور رئيس و مسئول حراست دانشگاه
اعلام كردند كه تا رسيدن به اين خواسته ها دست از اعتصاب غذا نخواهند كشيد

عکس های تجمع دانشجویان دانشگاه مازندران در اعتراض به ربوده شدن بیژن صباغ

2007-04-15T23:57:00.000+03:30

آخرین اخبار از وضعیت بیژن صباغ و دانشگاه مازندران و نیز عکسهایی از تجمع دانشجویان دانشگاه مازندران در دفاع از بیژن

2007-04-15T23:42:00.000+03:30

ساعت 12 ظهر امروز میثم عسگری و میلاد معینی به همراه چند تن دیگر از هم دانشگاهیان بیژن صباغ برای پیگیری وضعیت وی به دادسرای انقلاب شهر بابل مراجعه کردند که پس از برخورد غیر مسئولانه ی دادسرا مبنی بر بی اطلاعی از وضعیت بیژن ، برای طرح شکایت ( بابت ربوده شدن بیژن توسط عده ای ناشناس ) به کلانتری 11 بابل رفتند . اما کلانتری با نگه داشتن میثم و میلاد ( امضا کنندگان دادخواست ) به بهانه ی تکمیل اطلاعات ، به مدت 7 ساعت ( از ساعت 12 ظهر تا 7 عصر ) آنان را تحت بازجویی قرار داد و نهایتا در ساعت 7 عصر اجازه خروج آنان از کلانتری داده شد !!! کلانتری کوچکترین اطلاعاتی درباره وضعیت بیژن بروز نداده و هیچ اقدامی برای یافتن او نکرده و همه چیز را منوط به حضور والدین بیژن نموده است . همچنین گفتنی ست به دنبال ربوده شدن بیژن صباغ امروز تجمعی گسترده در دانشگاه بابل ( با جمعیتی در حدود 800 نفر ) در اعتراض به این آدم ربایی وقیحانه برگزار شد . و در ادامه یک اعتصاب غذای همگانی ( با شرکت 400 نفر از دانشجویان ) از طریق تحریم غذای سلف دانشگاه و چیدن ظروف غذا تا دفتر ریاست دانشگاه صورت گرفت که در نهایت با صدور قطعنامه ای با مفاد زیر ادامه یافت :

1- روشن شدن وضعيت بيژن صباغ ثاني 2- لغو احكام محروميت از تحصيل صادر شده براي دانشجويان و جلوگيري ازادامه روند احضار به كميته انضباطي
3- آغاز به كار دوباره كانون ها وتشكل هاي دانشجويي
4 - برگزاري جلسه پرسش و پاسخ با حضور رئيس و مسئول حراست دانشگاه
دانشجویان اعلام كردند كه تا رسيدن به اين خواسته ها دست از اعتصاب غذا نخواهند كشيد.
همچنین گفتنی ست که سه تن از دانشجویانی که به همراه بیژن صباغ به احکام انضباطی محکوم شده و از روز شنبه در اعتصاب غذا به سر می برند

برای اطلاع بیشتر و برای دیدن عکسهایی از تجمع دانشگاه مازندران ، به وبلاگ زیر مراجعه کنید :

www.eteraz-e-daneshjoo.blogfa.com

تماس تلفني نامشخص و نگران كننده ي بيژن صباغ از مكان نا معلوم نگهداري اش

2007-04-15T11:59:00.000+03:30

امروزصبح يك شنبه 26 فروردين بيژن صباغ فعال دانشجويي دانشگاه مازندران (‌كه روز قبل توسط نيروهاي ناشناس در برابر دانشگاه خود ربوده شد) طي تماس تلفني نامشخصي با يكي از دوستان گفته است كه تا چندروز ديگر نمي تواند برگردد . وي هيچ اطلاعي در مورد وضعيت خود و محل زنداني شدنش نداده است و از شواهد چنين بر مي آيد كه طي مكالمه در شرايطي قرار داشته است كه نمي توانسته آزادانه صحبت كند . به احتمال قوي بيژن تحت بازجويي شديدي قرار دارد . گفتني ست كه اتومبيلي كه بيژن را ربوده است پرايدي سفيد رنگ به شماره پلاك تهران14 ( 699ج12) بوده است .

دانشجویان دانشگاه مازندران در اعتراض به ربوده شدن بیژن صباغ دست به تحصن و اعتصاب غذا زدند

2007-04-14T22:21:00.000+03:30

30 تن از دانشجویان دانشگاه مازندران در اعتراض به ربوده شدن بیژن صباغ در این دانشگاه متحصن شدند که 3 نفر از آنها نیز دست به اعتصاب غذا زده اند . گفتنی ست که پس از ربوده شدن بیژن صباغ در برابر در اصلی دانشگاه مازندران در صبح امروز ( شنبه 25 فروردین ) توسط نیروهای ناشناس هنوز هیچ اطلاعی از وی در دست نیست

چرا سندیکای شرکت واحد از محمود صالحی حمایت نمیکند؟!!!!

2007-04-14T17:38:00.000+03:30

چهار روز از دستگیری و زندانی شدن محمود صالحی میگذرد. نه تنها در ایران بلکه در سطح جهانی هم حمایت از محمود صالحی مرتب در حال گسترش است. برخی از اتحادیه های کارگری در اروپا و استرالیا و کانادا به سرعت عکس العمل نشان دادند و دستگیری محمود صالحی را محکوم کردند و خواهان آزادی فوری او شدند.
در این میان سکوت سندیکای شرکت واحد معنی دار است. انتظار هر فعال کارگری و هر انسان آزادیخواهی این بود که سندیکای شرکت واحد با تمام نیرو وارد شود و از همه ابزار در اعتراض به دستگیری محمود صالحی بهره گیرد. اما نه تنها سندیکای شرکت واحد چنین نکرد بلکه حتی یک اطلاعیه خشک و خالی در حمایت از محمود صالحی صادر نکرده است. برای کارگران ایران و برای کارگران شرکت واحد این غیر قابل پذیرش است که سازمان مستقل کارگری در ایران نسبت به دستگیری یکی از رهبران و فعالین کارگری سکوت اختیار کند. از اینکه محمود صالحی در رابطه با برگزاری مراسم اول ماه مه دستگیر شده است، وظیفه فعالین و رهبران کارگری و کل طبقه کارگر را در حمایت از او دو چندان میکند. اینجا نه تنها پای محمود صالحی بلکه پای مسئله برگزاری مستقل اول ماه مه در میان است. سکوت تاکنونی سندیکای شرکت واحد غیر قابل چشم پوشی است. سندیکای شرکت واحد باید به سرعت برای آزادی محمود صالحی اطلاعیه صادر کند و نیروی مادی و معنوی خود را برای آزادی او به کار گیرد.
تا همین الان هم سوال بزرگی بالای سر سندیکای شرکت واحد قرار گرفته است. این سکوت غیر قابل پذیرش است و چنین سنتی در جنبش کارگری ایران ناشناخته و بیگانه است.

محمود قزوینی 20 فروردین 1386 ، 13 آوریل 2007
ghazvini.m@gmail.com

بيژن صباغ امروزدر برابر دانشگاه توسط نيروهاي ناشناس ربوده شد

2007-04-14T12:55:00.000+03:30

امروز (شنبه 25 فروردين )بيژن صباغ فعال دانشجويي دانشگاه مازندران (دانشكده فني ) در برابر در اصلي دانشگاه توسط نيروهاي ناشناس ربوده و به مكان نامعلومي منتقل گرديد و تا اين لحظه از وضعيت وي اطلاعي در دست نيست . گفتني ست كه بيژن در پي وقايع اخير دانشگاه مازندران به همراه چند تن از هم دانشگاهيانش ، به حكم كميته انضباطي دانشگاه به يك ترم تعليق از تحصيل ( ترم جاري ) محكوم گرديد .

بازداشت محمود صالحی

2007-04-11T17:53:00.000+03:30

محمود صالحي، از بازداشت‌‏شدگان مراسم روز جهانى كارگر

در شهرستان سقز كه پيش از اين با تبديل قرار بازداشت

به قرار ديگرى آزاد شده بود، دوباره بازداشت شده است

سنگرهاي خياباني در نقاط مختلف، عليه نظام حاكم بر جهان

2007-04-10T13:21:00.000+03:30

تظاهرات و جنگ خياباني مردم آمريكا عليه سياستهاي داخلي و خارجي نظام امپرياليستي

مانع گذاري و جنگ خياباني مردم فلسطين

سنگر بندي و جنگ خياباني مردم مكزيكو سيتي در مخالفت با حضور جرج بوش در مكزيك

سنگر بندي در بوليوي در تعارض با نظام سرمايه داري

جنگ خياباني در پاريس

۷ نفر از دانشجويان دانشگاه مازندران به کميته‌ی انضباطی احضار شدند

2007-04-10T00:08:00.000+03:30

۷ نفر از دانشجویان دانشگاه مازندران جهت بازجویی به کمیته‌ی انضباطی دانشگاه احضار شدند.
نام این ۷ نفر عبارت است از: آرش پاکزاد، حدیث ظاهر، نینا باطبی، میلاد معینی، حامد محمدی، سارا خادمی و صادق حکیم‌زاده. هنوز علت دقیق احضارهای اخیر به کمیته‌ی انضباطی مشخص نیست ولی پیش‌بینی می‌شود که اکثر این احضارها به دلیل مراسم ۱۶ آذر و تعطیلی کلاس‌ها در تاریخ ۷ اسفند باشد.
لازم به ذکر است که حامد محمدی، یکی از احضارشدگان به کمیته‌ی انضباطی مدتی پیش شخصاْ توسط حاج آقا نادعلی باباییان (رئیس دانشگاه) بر اساس ماده‌ی ۷ از تبصره‌ی ۲ آیین‌نامه‌ی انضباطی دانشگاه بر اساس یک حکم کتبی از ورود به دانشگاه تا اطلاع ثانوی و تشکیل کمیته‌ی انضباطی منع شده بود. اتهامات حامد محمدی فحاشی به مسئولین، شرکت در تجمع غیرقانونی و ضرب‌وشتم نیروهای امنیتی عنوان شده است.طبق آخرین اخبار این افراد درخواست دفاع حضوری از اتهاماتشان را داشته‌اند. نتیجه‌ی این بازجویی‌ها متعاقباْ روی همین وبلاگ قرار خواهد گرفت

در ضمن حکم نهایی تعلیق از تحصیل آقای بیژن صباغ ، از فعالین این دانشگاه ، به مدت یک نیمسال ( نیمسال جاری ) توسط کمیته انضباطی دانشگاه مازندران تایید و اجرا شد .

iraq cemetery

2007-04-08T21:53:00.000+03:30

اتحاديه دانشجويان بريتانيا منصور اسانلو را به عنوان نايب رئيس افتخاری اين اتحاديه انتخاب کرد

2007-04-08T16:10:00.000+03:30

اتحاديه دانشجويان بريتانيا منصور اسانلو را به عنوان نايب رئيس افتخاری اين اتحاديه انتخاب کرده است تا بدين وسيله همبستگی خود با مبارزه برای آزادی و برابری و عدالت اجتماعی در سطح بين الملی را نشان دهد. صاحبان پيشين اين مقام عبارتند از فعال زندانی جنبش دانشجويی ايران احمد باتبی و زندان سياسی آمريکايی که منتظر اعدام است : موميا ابوجمال. روز ۲۹ مارس ۲۰۰۷ اتحاديه سراسری دانشجويان بريتانيا به منصور اسانلو رهبر اتحاديه اتوبوس رانان ايران رای داد تا در سال .۲۰۰۷. ۲۰۰۸ نايب رئيس افتخاری اين اتحاديه باشد.
سخنرانی در دفاع از انتخاب اسانلو را’ لورا شوارترز’ نماينده دانشگاه شرق لندن و عضو « سازمان رهايی طبقه کارگر» بيان کرد که عين سخنرانی در زير درج شده است.
کارگران شرکت واحد در پيشبرد مبارزات کارگری دوره اخير(از سال ۲۰۰۴ ) در ايران نقش مرکزی ايفا کرده اند . مبارزاتی که آخرين نمونه آن اعتراضات گسترده معلمان بود. مهم است با استفاده از رای اتحاديه سراسری دانشجويان حمايتهای گسترده تری در دفاع از مبارزات
 کارگران. دانشجويان . زنان و اقليتهای ملی ايران بر عليه جمهوری اسلامی و خطر جنگ بدست آوريم . شروع کارمان با خواست لغو دادگاه اسانلو و آزادی بی قيد و شرط اوست.

فیلتر شده است

علیه سانسور

وبلاگ آزادی برابری فیلتر شد

تصاویر روز گذشته اعتراضات مردم اروپا در آلمان

به بهانه‌ی ملاقات چند دانشجوی دانشگاه مازندران با کروبی

کودکان فردا را دریابیم

سمینارخشونت وترور ناموسی – شهر سنندج

تشکل‌های دانشجویی با کدام رویکرد

دفتر حراست دانشگاه علامه توسط دانشج.یان پلمب شد

گروهG8

سعيد ايزدبخش دانشجوی دانشگاه علامه آزاد شد

تصاویر مراسم 1 may در عراق

فعالین زنان در زندان

توافقات اقتصادی و تناقضات سیاسی

سعید ایزد بخش را آزاد کنید

٢١ ممنوع الورود ویک بازداشت حاصل اعتراضات دانشگاه علامه

گزارشی از اتفاقات اخیر دانشگاه علامه

درگیری در دانشگاه علامه

بدون شرح

شورا منتشر شد

وبلاگی از یک فعال کارگری

اعتراض در دانشگاه آزاد گرگان

Anti leftist

اجلاس شرم الشیخ

دریافت شماره 25 نشریه خاک

رؤیا و کابوس

آنها با شما در خیابان ها خودارضایی می کنند

دو تصویر منتشر نشده از دانشگاه مازندران

بيانيه دانشجويان سوسياليست پلي­تکنيک پيرامون وقایع اخیر دانشگاه

١١ نفر از دستگیرشدگان اول مه سنندج آزاد شدند!

مفاهیم و واقعیات در مبحث " چپ رادیکال" و "چپ کارگری" در دانشگاه

اخلاق طبقاتی

تحقیق در مورد اپیدمی خود سوزی زنان در تاجیکستان

پاشنه آهنین اصل 44 قانون اساسی

نشریه خاک شماره 25 به چاپ رسید

اخبار ازدانشگاه پلي تكنيك ( امير كبير )

« ناقوس مرگ چپ محفلی!»

تصاویری از برگزاری مراسم 1 می در کشورهای دیگر

گزارش تجمع کارگران در یازدهم اردیبهشت ماه روز جهانی کارگر

خروش کارگران معترض در روز جهانی کارگر

عکسهای مربوط به جلسه سخنرانی در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

پيام همبستگي حزب اتحاد سرخ و سبز دانمارك به دانشجويان آگاه و آزاديخواه ايران

انجمن علمی انسان شناسی برگزار می کند :

عکس های مراسم آبشار خور

« از مالكيت خصوصي تا جستجوي خوشبختي!»

کارگران در آستانه روز جهانی کارگر

احضار به کمیته انضباطی

نامه‌ی سرگشاده‌ای به يک وزير - لطفاْ امضا کنيد...(فعالين دانشگاه مازندران)

بيانيه عفو بين الملل در رابطه با اتفاقات دانشگاه مازندران ومعلمان بازداشت شده

بيانيه شماره 2 دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب پيرامون وقايع اخير دانشگاه مازندران

از سرمایه داری تا ترافیک شهری!!

ضيا نبوي ازاد خواهد شد

دو وبلاگ از دانشگاه مازندران

نشریه ای جدید در دانشگاه مازندران

اعتراض ادامه دارد

آزادی 2 دانشجوی دیگر دانشگاه مازندران

Support students in the face of a silent coup in Mazandaran university!

ازادی سه تن از دانشجویان

هشدار دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب

ضیا نبوی همچنان در اعتصاب غذا

Statement of the "Freedom & Equality Loving Students" in Mazendaran University on the current situation as cited below:

بیانیه دانشجویان دانشگاه اصفهان و علوم پزشکی در حمایت از دانشجویان مازندران

حمایت دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد از دانشجویان مازندران

حمایت دانشجویان سنندج

An Iranian student kidnapped by Iranian security forces

بيانيه انجمن هاي اسلامي پیرامون حوادث دانشگاه مازندران

بیانیه انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه در اعتراض به بازداشت دانشجویان دانشگاه مازندران

بیانیه جمعی از دانشجویان دانشگاه صنعت آب و برق (شهید عباسپور) در حمایت از دانشجویان دانشگاه مازندران

بیانیه دانشجویان دانشگاه تفرش پیرامون حوادث دانشگاه مازندران

عکس های تجمع امروز بابلسر

بیانیه انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی سهند در پی حوادث اخیر دانشگاه مازندران

اعتصاب غذای دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز برای همبستگی با دانشجویان دانشگاه مازندران

حمايت دانشگاههاي تهران از دانشجويان مازندران

برگزاري تجمع موفقيت آميز در بابلسر

لباس شخصي ها در دانشگاه

تماس هاي تهديد آميز با خانواده ها

از آسمان دانشگاه ،گر تیر و فتنه بارد اعتراض ادامه دارد

اخبار مازندران : تشدید فضای نظامی و امنیتی در بابلسر

آخرین اخبار از اوضاع مازندران

بيانيه دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب در رابطه با وقايع اخير دانشگاه مازندران

بيانيه دانشجويان سوسياليست پليتکنيک پيرامون وقایع اخیر دانشگاه